Monday, 21 October 2013

လိမ္ညာတတ္သူ

ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္စကားလံုးေတြနဲ႔တြယ္တာမႈေတြကိုအၿမဲေရာင္စဥ္လြင္႔ေအာင္ႀကိဳးစားေနတဲ႔ကိုယ္ဟာ တကယ္ေတာ႔ လိမ္ညာတတ္သူတစ္ေယာက္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းေလးမွာခ်စ္သူရွိတယ္ဆုိတဲ႔အသိတစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ ကိုယ္႔ေစာင္႔စည္းျခင္းအလႊာခပ္ထူထူန႔ဲ ကိုယ္႔ေသတြင္းကိုခက္နက္နက္တူးရင္း ကိုယ္ၿပံဳးရံုေလးၿပံဳးေနခဲ႔တာပါ ။ “အရမ္းကိုရိုးသားျဖဴစင္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြေလ ..ဟာ ဘာမွမဆုိင္ပါဘူး တကယ္ကိုသူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္ ။ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းေလးက ဘယ္သူ႔အေပၚမဆိုသေဘာေကာင္းတာ အဲဒီလိုမဟုတ္ရပါဘူး ” ကဲ သူငယ္ခ်င္းေလး ကိုယ္လူတိုင္းကိုလိုက္ညာမိျပန္ၿပီ ။ ကိုယ္႔ေစာင္႔ထိန္းထားတဲ႔အလႊာထူထူကိုမကြာက်ေစမယ္႔အေရးအတြက္ ညာျခင္းေတြအပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ၊ မုသားေတြေခ်ာင္းစီးေအာင္ညာခဲ႔ျပန္ၿပီ..။ ကိုယ္ဟာ လိမ္ညာတတ္သူပါသူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။

“သူငယ္ခ်င္းေလးကိုခ်စ္ေနတယ္မလား”တဲ႔ ။ ေသြးေအးေအးနဲ႔ကိုယ္လိမ္ညာလိုက္ျပန္ၿပီသူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။ အေတြးထဲမွာ တေရးေရးျမင္ေယာင္လာတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေလးမ်က္ႏွာကို ကိုယ္သတၱိနည္းစြာရင္မဆုိင္ရဲဘဲ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာမ်က္ႏွာ၀ွက္ရင္း ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးရင္း ကိုယ္ဟာသူငယ္ခ်င္းေလးကိုစိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ေပးမိၿပီဆုိတဲ႔အေတြးနဲ႔ညနက္ခဲ႔ရတယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေလး ကိုယ္ဟာ ခ်စ္သူရွိၿပီးသားလူတစ္ေယာက္ကို နီးစပ္ျခင္းဆုိတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ခပ္နဲ႔နဲ႔ နဲ႔ ကိုယ္႔ဘက္ပါေအာင္ဆြဲယူခ်င္တဲ႔ အတၱႀကီးတဲ႔သူမွမဟုတ္တာ ။ ၿပီးေတာ႔ အလိုေလ်ာက္ျဖစ္လာတဲ႔ခံစားခ်က္ေတြကို ဖန္တီးမႈေတြနဲ႔ အေရာင္ၾကြေအာင္ပံုေဖာ္ဖုိ႔သတၱိနည္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ ။ “သူငယ္ခ်င္းေလးမွာလည္းခ်စ္သူရွိတယ္..ကိုယ္႔မွာလည္းခ်စ္သူရွိတယ္ မဆုိင္တာကိုဆြဲမထည္႔နဲ႔ အျဖဴစင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ” ဆုိၿပီး ခပ္တည္တည္ေငါက္တတ္တဲ႔မရိုးသားတဲ႔သူပါ သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။ စည္းနဲ႔ သိကၡာကို ဘ၀ထက္တန္ဖုိးထားတဲ႔ မာနခပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ကိုယ္ဟာ မရွိတဲ႔ခ်စ္သူကို ဖန္တီးယူဖုိ႔၀န္မေလးေပမယ္႔ ခ်စ္သူရွိေနတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေလးကို ဖြင္႔ဟ၀န္ခံဖုိ႔မရဲတဲ႔သူပါ ။

သူငယ္ခ်င္းေလးကိုအရမ္းတြယ္ကပ္သလိုျဖစ္သြားသလား ။တကယ္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးမ်က္ႏွာကိုေငးရင္း သူငယ္ခ်င္းေလးေဘးနားမွာေနရဖုိ႔က ကိုယ္႔အတြက္ပိုအေရးႀကီးေနလို႔ပါ ။ သူငယ္ခ်င္းေလးသြားေလရာေနာက္ကိုတေကာက္ေကာက္လုိက္ခ်င္တဲ႔ ၊သူငယ္ခ်င္းေလးကိုပဲတြယ္တာမိတဲ႔ကုိယ္႔အျဖစ္ကို အျပစ္ျမင္မလားပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေလးက လိႈင္းထန္တတ္တဲ႔ပင္လယ္ျပင္ႀကီးလို အေျပာက်ယ္က်ယ္နဲ႔ နက္ရိႈင္းကာ မွန္းဆရက္ခက္လြန္းေနျပန္တယ္ ။ မထင္မွတ္ဘဲ သူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕မ်က္ႏွာအေျပာင္းအလဲမွာ ကိုယ္႔အတြက္သည္းခံႏုိင္စြမ္းကုန္ၿပီဆုိတဲ႔ အရိပ္အေျခေနကိုဖတ္မိလိုက္တဲ႔အခါ ကိုယ္ေသြးေအးေအးနဲ႔ လွည္႔ထြက္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ႔ရတယ္ ။သူငယ္ခ်င္းေလးခ်စ္သူအတြက္သစၥာတရားလိုအပ္လို႔ေနမွာပါ ဆိုတဲ႔နားလည္မႈတစ္ခုနဲ႔အတူ မရွိျခင္းကြက္လပ္ေတြကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းက်ားကန္ခဲ႔တယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ကိုယ္ပုိင္ဆိုင္ရမွ မွမဟုတ္တာ ။

တေလာကလံုးကိုလိမ္ညာလို႔ရတဲ႔ကိုယ္ဟာ ကိုယ္႔ရင္ဘတ္ကိုညာဖုိ႔ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳးစားယူခဲ႔ရတယ္သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေလးနဲ႔ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘူး..မဆိုင္ေတာ႔ဘူး သူငယ္ခ်င္းေလးကိုယ္႔ကိုမခင္တြယ္ေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ အသိေတြကို ကိုယ္႔ေခါင္းထဲကိုယ္ခပ္ျပင္းျပင္းေလးရိုက္သြင္းရင္း သူငယ္ခ်င္းေလးကိုစိတ္နာသင္႔တယ္လို႔ေၾကြးေၾကာ္လို ေၾကြးေၾကာ္..ေအာ္..ကိုယ္ရူးပံုမ်ားရယ္ေနာ္ ။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ႏွလံုးသားက သူငယ္ခ်င္းေလးကိုမမုန္းႏုိင္ဘူး စိတ္မနာႏုိင္ဘူးတဲ႔ ။ ဦးေဏွာက္နဲ႔ႏွလံုးသားလြန္ဆြဲတဲ႔ပြဲမွာ စည္းဆိုတဲ႔ မဲတစ္မဲပိုရခဲ႔တဲ႔ ဦးေဏွာက္ကႏုိင္ခဲ႔ေပမယ္႔ ႏွလံုးသားကတဆတ္ဆတ္ခုန္လိုက္တုိင္း ၊သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္လုိ႔ တမ္းတလိုက္တုိင္း နာနာက်င္က်င္ခံစားရတဲ႔ရင္ဘတ္ကပဲေအာင္႔ေအာင္လာတယ္ ။ မုန္းဖုိ႔ကိုႏွလံုးသားက ျငင္းဆန္ေပမယ္႔ ခ်စ္ဖုိ႔ကို ဦးေဏွာက္ကခြင္႔မျပဳတဲ႔အခါ မ်ိဳသိပ္ျခင္းတပံုတပင္နဲ႔ နာက်င္ျခင္းတနင္႔တပိုးနဲ႔ ခံစားလိုက္ရတာက ကိုယ္ပါသူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။ ဘယ္သူမွမသိႏုိင္တဲ႔ခ်စ္ျခင္း...သူငယ္ခ်င္းေလးေတာင္သိခ်င္မွသိမယ္႔ကိုယ္႔ရင္ထဲခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္တုိင္မ်ိဳခ်ရင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ျပန္ခါးသီးခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔အဆိပ္နဲ႔ကိုယ္ေလာင္ကြ်မ္းေနရတဲ႔ ကိုယ္႔အျဖစ္ရယ္ေလ ။

“သူငယ္ခ်င္းေလးမွာခ်စ္သူအသစ္ရေနၿပီ”ဆိုတဲ႔သတင္းစကားကို ကိုယ္ၾကားလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ္တစ္စံုတစ္ရာကိုေသေသခ်ာခ်ာနားလည္လိုက္မိတယ္။ဘ၀ခ်င္းေတြ ႏိႈင္းဆမရေအာင္ေ၀းကြာသြားၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ကိုယ္ဟာသူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕လက္ကိုတြဲၿပီး ပန္းေတြေ၀ေနတဲ႔မဂၤလာခန္းမထဲကို တူႏွစ္ကိုယ္တြဲၿပီးေလွ်ာက္မယ္႔သူမဟုတ္ႏုိင္ေတာ႔သလို ကိုယ္တခါတေလစိတ္ကူးယဥ္ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးလက္ကိုတြဲၿပီးကမာၻပတ္ခြင္႔ရမယ္႔သူလည္းမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္တုိ႔ဘ၀ေတြဆက္စပ္လို႔မရေအာင္ေ၀းကြာသြားခဲ႔ၾကၿပီ သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။ နားလည္မႈနည္းပါးခဲ႔တဲ႔ကိုယ္႔အတိတ္ကအမွားေတြ ၊ သူငယ္ခ်င္းအနားမွာအၿမဲရွိေနခ်င္တဲ႔ကိုယ္႔စိတ္ကပဲ ကိုယ္႔ကိုျပန္ဒဏ္ခပ္သလားပဲ ကိုယ္တုိ႔ေတြအတုိင္းအဆမရွိေ၀းကြာသြားခဲ႔ရတယ္သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္ ။ သတိရတမ္းတစိတ္ကို မာနတရားနဲ႔သာ ျပန္လည္မထူမတ္ႏုိင္ခဲ႔ဘူးဆုိရင္ ကိုယ္ေလ တကယ္ပဲေသဆံုးသြားလိမ္႔မယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေလးကိုအၿမဲသတိရေနခဲ႔တာ ။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕အေၾကာင္းေတြ ၊သူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕သတင္းေကာင္းေတြ ၊သူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ထပ္တူထပ္မွ်၀မ္းသာရင္း ခုေန “သူငယ္ခ်င္းေလးကိုခ်စ္ခဲ႔ဖူးလား” လို႔ဘယ္သူလာေမးေမး ကိုယ္လိမ္ညာတတ္သူေလ..ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ “ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ..ရူးေနလား မေတြ႔တာေတာင္ ႏွစ္ေပါက္ေနၿပီ...သူ႔ျဖင္႔မိန္းမရေတာ႔မယ္”လို႔ ကိုယ္ျပန္ေျဖမိမယ္ထင္တယ္ သူငယ္ခ်င္းေလး ။ ေ၀းကြာခဲ႔ရေသာအိပ္မက္ေတြထဲက ၊ ျပန္မရေတာ႔ေသာအတိတ္ေတြထဲက ရင္ဘတ္ထဲမွာအနက္ရိႈင္းဆံုးတစ္ေနရာမွာ သူငယ္ခ်င္းေလးရွိေနခဲ႔ဖူးေၾကာင္း ရယ္ရႊန္းပတ္ရႊန္းနဲ႔လည္း ကိုယ္အခုထိျပန္မေျပာႏုိင္ေသးဘူး ။ ကိုယ္တုိင္ခပ္ထူထူကာထားခဲ႔တဲ႔ စည္း ေတြရဲ႕ေနာက္မွာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြနဲ႔အသားတက်အသက္ရွင္ဖူးခဲ႔တဲ႔ သတၱိနည္းနည္းနဲ႔ ေပေပေတေတမာနႀကီးဖူးတဲ႔ကိုယ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေလးကုိ တိတ္တိတ္ကေလးတြယ္တာဖူးတဲ႔အေၾကာင္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာင္၀န္ခံဖုိ႔သတိၱနည္းစြာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးကို ရိုးရိုးသားသားခင္တာပါလို႔  ဒီေန႔အထိ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လိမ္ညာေနတုန္းပါပဲ ။

Friday, 6 September 2013

စက္တင္ဘာမုိး

ေအးခဲစြာက်ဆံုးခဲ႔ေသာအေၾကာင္းအရာေတြကို တူးေဖာ္ဖုိ႔အတြက္အင္အားမရွိရိုးအမွန္ပါ ။ ခံစားခ်က္နဲ႔တုိက္ဆုိင္ဖူးတဲ႔ေတးသြားတစ္ပုဒ္ကို အေၾကာင္းမဲ႔သက္သက္ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ေက်ာ႔႔ေနမိရံုနဲ႔ အေဟာင္းေတြအသစ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေလ ။ အေ၀းထြက္သြားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းကိုေျပာရမယ္ဆုိရင္ စြယ္ေတာ္ရြက္ေၾကြတခ်ိဳ႕ကိုအရင္ဆံုးျမင္ေယာင္ရင္း ႏွစ္လႊာေပါင္းရင္ေတာင္ တစ္ရြက္ျဖစ္ခြင္႔မရရွာေတာ႔တဲ႔ တစ္ျခမ္းပဲ႔စြယ္ေတာ္ဘ၀မွာ အမည္နာမတစ္ခုသာ တစ္ဖက္သတ္က်န္ရစ္ ။ စက္တင္ဘာရဲ႕မိုးစက္ေတြကေတာ႔ အလြမ္းေတြကိုပင္႔သက္တေၾကြေျခြခ်လို႔ ။ ၾကယ္ေတြကိုေမွ်ာ္ရင္း တိတ္တိတ္ကေလးဆုေတာင္းၿပီး ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ရင္ခြင္ထဲတစ္ေယာက္ထဲသာလင္းက်န္ရစ္တယ္။

ေႏြးေထြးမႈမရွိေတာ႔တဲ႔အၿပံဳးေတြေနာက္မွာ တကယ္ပါ..ခံစားခ်က္အေရာင္ေတြကိုသိခ်င္လြန္းလို႔အရဲစြန္႔စြာစကားဆုိခဲ႔တာပါ ။ ေရွာင္ပုန္းဖုိ႔ရည္ရြယ္ခဲ႔ရင္ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိတဲ႔ေမးခြန္းကိုအရင္ဆံုးေျဖခဲ႔ပါဦး ။ အၾကည္႔စူးစူးေတြရဲ႕ဘာသာစကားမွာ နားလည္ခြင္႔မရွိတဲ႔သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကိုျပဌာန္းထားမွန္းမသိႏိုင္ခဲ႔ ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခြင္လြဲမွတ္တမ္းမွာ ဧည္႔သည္သရုပ္ေဆာင္အျဖစ္သာ ရည္ရြယ္ခဲ႔ရင္ အိပ္မက္အလြမ္းေတြနဲ႔ဇာတ္လမ္းမေပးသင္႔ခဲ႔ဘူးေလ။ ကတိက၀တ္မပါတဲ႔ရင္တြင္းစာခ်ဳပ္ကို တစစီေျခမႈန္းခဲ႔တယ္ ။
ခပ္လြင္လြင္ရယ္သံေတြကို ေဆြးေျမ႔စြာလုပ္ယူရင္း ပါ၀င္ခြင္႔မရေတာ႔တဲ႔ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကိုအေ၀းကထုိင္ၾကည္႔ေနရံုပါ ။

ခပ္ျပင္းျပင္းနာက်င္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ျပတ္သားခ်င္ခဲ႔ပါရဲ႕။ အိပ္မက္ဆန္တဲ႔အတိတ္ရက္ေတြကို အနာတရရွင္သန္ျခင္းကလြဲရင္ျဖတ္သန္းဖို႔အင္အားမဲ႔ ။ စြပ္စြဲခ်က္တခ်ိဳ႕နဲ႔အျပစ္တင္စကားေတြေမွ်ာ္လင္႔မိေပမယ္႔ တကယ္ကိုေပ်ာက္ဆံုးရံုကလြဲရင္အေျဖရွာမရခဲ႔..တကယ္ပဲေျဖရွင္းခ်က္မဲ႔ ။ ထားရွိခဲ႔ဖူးေသာသစၥာနဲ႔ေမတၱာကိုသာ တြင္တြင္ႀကီးရြတ္ဆုိရင္းတကယ္ပဲအေၾကာင္းမဲ႔သက္သက္။ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုရဲ႕ျဖဴစင္ရိုးသားမႈက ရင္ခုန္သံထပ္တူက်သူအဖို႔သာ။ မႈန္ရီသြားေသာ နရီလြဲပံုျပင္တစ္ပုဒ္ရဲ႕သစၥာရွင္းတမ္းအဖုိ႔ကေတာ႔ ကိုးကြယ္ရာမဲ႔သံေယာဇဥ္တစ္ခု ။အႏွစ္သာရမဲ႔ဘ၀ေန႔ရက္ေတြအတြက္ ဦးတည္ရာမဲ႔မ်က္ရည္စက္ေတြက စက္တင္ဘာမုိးလို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ။

မွားယြင္းစြာပက္သက္ခဲ႔ေလျခင္းရယ္လို႔ စိတ္ထြက္ေပါက္အျပစ္ေတြမရွာရက္ခဲ႔ ။ “ဘီလူးေခါင္းေလးနဲ႔ခ်စ္သူေလးေမာင္ရယ္” လို႔လည္းအျပစ္မတင္ရက္ခဲ႔ ။ ဆံုးရံႈးမႈေတြနဲ႔အသားက်ေအာင္ႀကိဳးစားရံု ။ စြဲလမ္းရူးသြပ္ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မဲ႔စြာ အသဲေတြသာကြဲေၾကရင္း ။ ထြက္ေပါက္မဲ႔စြာေၾကကြဲရျခင္းအတြက္ ဘယ္ေလာက္ဒဏ္ရာပဲနက္နက္ ႏႈတ္ဆိတ္စြာနဲ႔မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ၊ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕သနားၾကည္႔ေတြေအာက္မွာ ေသြးရူးတမ္းရူးက်ဆံုးျခင္းေတြကို ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ရယ္ေမာရင္း ေနာက္ထပ္ဆိုတဲ႔စကားလံုးမရွိေလာက္ေအာင္ နာက်င္ခဲ႔တယ္။

သိုသိပ္၀ွက္ကြယ္ခဲ႔ရတဲ႔ခ်စ္ျခင္းကေပးတဲ႔မ်က္ရည္ဘယ္ေလာက္မ်ားသည္းခဲ႔လဲ ကြာေ၀းခဲ႔ေသာအတိတ္ရက္ေတြအတြက္ လွမ္းၾကည္႔ႏိုင္တဲ႔အင္အားမရွိ ။ ရွက္ရြံ႕စြာမ်ိဳသိပ္ေၾကြကြဲခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ရက္ေတြကသိမ္ငယ္ေအာက္က်လြန္းခဲ႔တယ္ ။ တစ္စက္ခ်င္းက်ေနတဲ႔ စက္တင္ဘာရဲ႕မိုးစက္ေတြသာစကားေတြအံက်ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ မိုးနဲ႔ေရာခဲ႔တဲ႔စက္တင္ဘာမ်က္ရည္ေတြအေၾကာင္းနာက်င္စြာဖြင္႔ဟလိမ္႔မယ္။ တစ္ျခမ္းပဲ႔စြယ္ေတာ္ရဲ႕ငိုျခင္းေတြကိုစီကာပတ္ကုံးေျပာျပလိမ္႔မယ္ ။ နာက်င္စြာက်ဆံုးခဲ႔တဲ႔မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အတြင္းေၾကႏွလံုးသားအေၾကာင္းကို တမ္းတမ္းတတေျပာျပလိမ္႔မယ္။ စက္တင္ဘာမုိးစက္ေတြေအာက္မွာ တစ္စစီကြဲေၾကသြားခဲ႔တဲ႔ပံုျပင္ေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ေဆြးေဆြးျမည္႔ျမည္႔ေျပာျပလိမ္႔မယ္။

Sunday, 1 September 2013

Happy Blog Day!!!

Blog ဆိုတဲ႔ေနရာေလးတစ္ခုကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္က ကြ်န္မေရာက္ရွိခဲ႔ပါတယ္ ။ connection ေကာင္းတဲ႔အရပ္မွာေနသူမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပုိစ္႔တင္ဖို႔ကူရင္းကေန ကိုယ္ပိုင္ blog ေလးကိုတည္ေဆာက္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ၂၀၀၉ တုန္းက ကြ်န္မအသက္က ၂၁ ႏွစ္သာသာကေလးရယ္မုိ႔ ကြ်န္မေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္းအရာေတြက အခ်စ္အေၾကာင္း ၊ အလြမ္းအေဆြးေတြအေၾကာင္း ၊ ေရာက္တတ္ရာရာေလးေတြပါပဲ ။ အလယ္တန္းအရြယ္ေလာက္ကေန စာေရးျခင္းကိုႏွစ္သက္ခဲ႔သူမုိ႔ ကြ်န္မကေတာ႔ အေၾကာင္းအရာမယ္မယ္ရရမရွိေပမယ္႔ blog ေပၚမွာစာေတြေရးျဖစ္ေနခဲ႔ပါတယ္ ။ စာသာေရးေနေပမယ္႔ စာဖတ္သူဆုိလို႔ တစ္လေနလို႔တစ္ေယာက္ေတာင္မရွိခဲ႔တဲ႔ကြ်န္မဘေလာ႔ေလးကို စာဖတ္သူေတြေရာက္လာေအာင္ဆြဲေခၚေပးခဲ႔သူက မမကြန္။ မမကြန္ရဲ႕ blog list ကေနတဆင္႔ ေရာက္လာၾကတဲ႔ ကိုဇတ္တီ ၊ စင္စင္ ၊ တီသက္ေ၀ ၊ တီခ်စ္ၾကည္အပါအ၀င္ တျခားဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ cbox က စကားသံေတြ၊ comment ေတြေပးတဲ႔အားနဲ႔ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိကြ်န္မဘေလာ႔ေလးအသက္ရွင္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

စာဖတ္သူတစ္ေယာက္မွမရွိတဲ႔အခ်ိန္ကေန စာဖတ္သူေတြတစ္စထက္တစ္စပိုလာေတာ႔ ကြ်န္မေပ်ာ္လုိက္သည္႔ျဖစ္ျခင္း ။ ဒါေပမယ္႔လည္းfacebook ေခတ္စားလာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတို႔ဘေလာ႔ေလာကႀကီးတိတ္ဆိတ္သြားခဲ႔ျပန္ပါတယ္ ။ ကြ်န္မကေတာ႔ facebook ထက္ blog မွာစာေရးရတာပိုခံုမင္သူမုိ႔ ဘေလာ႔ကေလးမွာစာေတြေရးျဖစ္ေနခဲ႔ပါတယ္ ။ အရိုးသားဆံုး၀န္ခံရရင္ ကြ်န္မစာေရးျခင္းဟာ ေရးခ်င္စိတ္တစ္ခုတည္းေၾကာင္႔သာေရးေနတာမုိ႔ စာဖတ္သူမရွိလည္း ကြ်န္မစိတ္မပ်က္ခဲ႔ပါဘူး ။ ပံုမွန္လာဖတ္ေနတဲ႔သူေတြဟာ ေကာ႔မက္မခ်န္ေပမယ္႔  ေျခရာေလးေတြကို blog status ထဲမွာၾကည္႔လို႔ရတာမုိ႔ တစ္ေန႔ ဆယ္ေယာက္ေတာင္မျပည္႔ေပမယ္႔ စာဖတ္သူေတြရွိေနေသးတယ္ဆုိတဲ႔အသိကေလးနဲ႔ကြ်န္မေက်နပ္ခဲ႔ပါတယ္ ။ ဘေလာ႔ေရးသက္ေလးအေတာ္အသင္႔ရလာတဲ႔အခါ responsiblity ဆိုတဲ႔စိတ္ကေလးကိုစတင္ခံစားမိပါတယ္ ။ ကြ်န္မဟာ မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) တို႔လိုဗဟုသုတၾကြယ္၀တဲ႔သူလည္းမဟုတ္ ၊ ကိုနဗန ၊ ကိုဇတ္တီ တို႔လို႔ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳစံုတဲ႔လူလည္းမဟုတ္၊ ကိုလူပ်ိဳႀကီး ၊ ကိုကိုဒီဘီ တုိ႔လို sharing လုပ္ေပးႏုိင္တဲ႔သူလည္းမဟုတ္ ၊ မႏုိင္းႏုိင္းစေနတုိ႔လို စာေကာင္းေပေကာင္းေရးႏုိင္တဲ႔သူလည္းမဟုတ္ ၊ တီသက္၊ တီခ်စ္ၾကည္ ၊ မဒမ္ကိုး ၊ မတန္ခူး (ေလႏုေအး) တို႔လို ဘက္စံုေရးႏုိင္တဲ႔သူလည္းမဟုတ္ ။ ဒီေတာ႔ ကြ်န္မစာဖတ္သူေတြကို ဘာေပးႏိုင္သလဲလို႔စဥ္းစားေတာ႔ ကြ်န္မေပးႏုိင္တာဘာမွမရွိခဲ႔ပါဘူး ။ ဒါေပမယ္႔ မေပးႏုိင္ရင္ေတာင္မွ ကြ်န္မစာဖတ္သူေတြကို အေတြးမွားမေပးဘူးဆိုတဲ႔ခံယူခ်က္နဲ႔အတူ ကြ်န္မရဲ႕နဂုိရြဲ႕တတ္တဲ႔စိတ္ကေလးကိုအေျခခံတဲ႔စာေတြအစား အႏွစ္တစ္ခုခုက်န္ေအာင္ေရးဖုိ႔ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္ ။

ဒီႏွစ္ပိုင္းထဲမွာ ဘေလာ႔ဂါေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို print media ထဲမွာေတြ႔လာရေတာ႔ ဂုဏ္ယူအားက်စိတ္နဲ႔အတူ ကြ်န္မလည္း၀တၱဳ ၊ ဇာတ္လမ္းေလးေတြကိုစတင္ေရးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ။ စိတ္ကူးထဲမွာဇာတ္လမ္းေလးေတြရွိေနေပမယ္႔ ခ်မေရးျဖစ္ခဲ႔တာမုိ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာအတုိးခ်ၿပီး ၀တၱဳတုိကေလးေတြေရးရင္းကေန ကြ်န္မအရင္တုန္းကေရးခဲ႔တဲ႔ မႏူးမနပ္စာကေလးေတြအစား ဘေလာ႔မွာစာသန္႔ေလးေတြပဲထားမယ္ဆုိတဲ႔စိတ္ကူးနဲ႔ blog အေဟာင္းေလးကိုဖ်က္လိုက္ပါတယ္။ blog အသစ္ကေလးတစ္ခုလုပ္ၿပီး အေဟာင္းထဲကေကာင္းႏုိးရာရာေလးေတြတင္ ၊ ၀တၱဳတုိေလးေတြေရးေနတာ ဒီေန႔အထိပါပဲ ။ ဘေလာ႔ေလးရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင္႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ဘေလာ႔ဂါအကိုအမေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ႔ပါတယ္ ။ ဘေလာ႔ဂါရပ္၀န္းကိုသံေယာဇဥ္ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ကြ်န္မမသိေပမယ္႔ ၂၀၀၉ တည္းကေန ဒီေန႔အထိ တစ္ရက္မွ ဘေလာ႔အလည္မပ်က္ခဲ႔ပါဘူး ။ အသက္ေလးေတြႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် တာ၀န္ေတြပိလာတာေၾကာင္႔စာေတြအေရးက်ဲလာခဲ႔ေပမယ္႔ ဘေလာ႔အေပၚထားတဲ႔သံေယာဇဥ္ကေတာ႔ ႀကိဳးတင္းတင္းနဲ႔ကြ်န္မကိုတုပ္ေႏွာင္ထားတုန္းပါပဲ ။ blog ေလးရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင္႔ ကြ်န္မစာေလးေတြကိုႏွစ္သက္တဲ႔သူေတြရွိလာတယ္ ၊ ကြ်န္မခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ႔အကိုအမေတြနဲ႔ေတြ႔လာရတယ္ ၊  ကြ်န္မကိုသိတဲ႔သူေတြရွိလာတယ္ ၊ ကြ်န္မနာမည္ကို print media တခ်ိဳ႕မွာျမင္ခြင္႔ရလာခဲ႔ပါတယ္ ။ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖုိရမ္မိသားစု၀င္ျဖစ္တဲ႔ blogger ၾကီးစု (စုခ်စ္သူ) ရဲ႕ဦးေဆာင္မႈနဲ႔အတူ ဆရာမင္းလူမကြယ္လြန္ခင္ ျမန္မာက်ဴးပစ္မိသားစု၀င္ေတြစုစည္းၿပီးအလွဴတစ္ခုလုပ္ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္ ။  ကြ်န္မ blog မွာေရးထားတာကိုႏွစ္သက္တဲ႔အယ္ဒီတာအမတစ္ေယာက္က blog က စာမူေလးေတြကို ဂ်ာနယ္မွာေဖာ္ျပျပီးတုိင္းမွာ စာမူခေလးေတြကုိတခုတ္တရသိမ္းထားေပးတာမုိ႔ ထုိစာမူခေတြကိုစုၿပီး ဆရာမင္းလူအတြက္အလွဴထည္႔၀င္ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္ ။ ဘေလာ႔ကေပးတဲ႔စာမူခေတြကို ကိုယ္ေလးစားရတဲ႔ဆရာ႔ေဆးကုသစရိတ္ပါ၀င္ႏုိင္ခဲ႔တာမုိ႔ ဂုဏ္ယူစိတ္နဲ႔အတူ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔လွဴလိုက္ရတဲ႔အတြက္၀မ္းနည္းမိျပန္ပါတယ္ ။ blog နဲ႔ပက္သက္ၿပီးအမွတ္တရေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတဲ႔ ၊ ဘေလာ႔ေလးကိုသံေယာဇဥ္ၾကီးတဲ႔ ၊ ဘေလာ႔ဂါရပ္၀န္းကအကိုအမေတြကိုေလးစားအားက်တဲ႔ ကြ်န္မကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါျဖစ္ရတာကို အၿမဲတမ္းဂုဏ္ယူေနမွာပါ ။

ခ်စ္ခင္ရတဲ႔အကို ၊ အမ ၊ ေမာင္ေလး ၊ ညီမေလးေတြလည္း blog day အမွတ္တရေလးေတြေရးေပးပါဦးေနာ္ ။

Tuesday, 27 August 2013

အိတ္ေမွာက္ဖာသြန္

တီသက္ tag တဲ႔ပိုစ္႔ေလးကိုမေန႔ကေန ေရးခ်င္ေနေပမယ္႔ အလုပ္မအားတာနဲ႔ အခုမွပဲအိတ္ေမွာက္ဖာသြန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြကိုေတာ႔ အိမ္ကေနရိုက္ယူလာခဲ႔တာ ။ ကြ်န္မက လက္ကိုင္အိတ္ေတြ ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြကိုင္ရင္ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတြႀကိဳက္တတ္ေပမယ္႔ ကိုယ္႔ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ကိုညွာေသာအားျဖင္႔ ခပ္ႀကီးႀကီးေတြပဲ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္ ။ ကြ်န္မေလာေလာဆယ္သံုးေနတဲ႔အိတ္ကေတာ႔ အညိဳေရာင္ခပ္ႀကီးႀကီး ...။ neverfull ဆိုတဲ႔နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲထည္႔ထည္႔ဆန္႔တဲ႔အိတ္ကေလးပါ။  တစ္ခါတစ္ခါ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေလးလဲမသိ ၊ ပခံုးမွာမလြယ္ႏုိင္လို႔ လက္နဲ႔ဆြဲယူရတဲ႔အျဖစ္ေလ။ အရူးမဆြဲျခင္းအလား ေပါက္ကရေတြနဲ႔ျပည္႔ေနတတ္တဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕အိတ္ကို အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ၾကည္႔ရရင္


၁- carlo rino လက္ကိုင္အိတ္ေလးႏွစ္လံုး 
 -တစ္လံုးမွာေတာ႔ ဘဏ္ကတ္ ၊အိုင္စီကတ္ ၊ မန္ဘာကတ္ စတဲ႔ ကတ္ေပါင္းစံု ၊ ဓာတ္ပံု ၊   အန္ေပါင္းအိတ္ေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံအခ်ိဳ႕
-ေနာက္တစ္လံုးကေတာ႔ အေၾကြစိထည္႔ဖုိ႔သက္သက္

၂-ႀကိဳးတန္းလန္းႏွင္႔ဖုန္းကေလးတစ္လံုး ၊ ဘထၱရီႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ၊ 

၃- အၿမဲတမ္းသံုးျဖစ္တဲ႔ အလွျပင္ပစၥည္းေတြထည္႔ထားတဲ႔အိတ္တစ္လံုး

၄-body shop ေရေမႊး ၊ body miss ၊ hand cream ၊ roll on နဲ႔ အလုပ္ထဲက အမတစ္ေယာက္ဆီက ေပးထားတဲ႔ ရႈေဆးတစ္ဘူး ၊ မ်က္စဥ္းခပ္ေဆးတစ္ဘူး ။

၅- အစိုးမရတဲ႔စလံုးမိုးအတြက္ ခ်စ္သူ႔လက္ေဆာင္ Winnie pooh ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္း 

၆- ခ်စ္သူ႔လက္ေဆာင္ Winnie pooh ေသာ႔တြဲေလးမွာေတာ႔ ရံုးက drawer ေသာ႔ နဲ႔အိမ္ေသာ႔ ။ 

၇- အၿမဲတမ္း allergic ျဖစ္တတ္တာမို႔ cetirizine ေဆးဘူးေလး ၊ wet tissue နဲ႔ တစ္ရႈးတစ္ထုပ္

၈- ဗုိက္ခဏခဏေအာင္႔တတ္လို႔ omeprazole နဲ႔ air-x က မရွိမျဖစ္ ။ 

၉-ရံုး access card

၁၀-singtel က ေပးထားတဲ႔ မေဖာက္ရေသးတဲ႔စာအိတ္တစ္အိတ္  

၁၁-ေရးခ်င္တာေလးေပၚလာရင္ခ်ေရးမယ္ဆုိတဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္နဲ႔  ခဲတံ

၁၂- ဟိုဟိုဒီဒီမွတ္လို႔ရတဲ႔ note စာအုပ္အ၀ါေလးတစ္အုပ္ - ဘာမွမမွတ္ဘဲ ပန္းခ်ီကိုနကန္းမွ်မသိတဲ႔ကြ်န္မ abstract ခဲပန္းခ်ီေလးတစ္ခု (google) အကူအညီနဲ႔ဆြဲထားပါေသးတယ္ ။

၁၃- ibanking စက္ကေလးတစ္လံုး 


ဘာမွမယ္မယ္ရရမဟုတ္ေပမယ္႔ ပခံုးေညာင္းေနေအာင္ ဘယ္သြားသြားေန႔စဥ္ထမ္းျဖစ္ေနတဲ႔ပစၥည္းေတြေပါ႔ ။ အလွအပခံုမင္တဲ႔သူမို႔ အလွျပင္ပစၥည္းေတြထည္႔တဲ႔အိတ္ကေလးမွာလည္းပစၥည္းေတြမနည္းမေနာ 


မ်က္ေတာင္တု ၊ ေကာ္ ၊ မ်က္ေတာင္ေကာ႔ေဆးႏွစ္ဘူး ၊မ်က္ေတာင္ေကာ႔စက္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ ၅ ေတာင္႔ (အကုန္လံုးပန္းေရာင္) ၊ 
 ႏႈတ္ခမ္းမေျခာက္ေအာင္လိမ္းတဲ႔အဆီ ႏွစ္ဘူး ၊ မ်က္လံုးျခယ္တဲ႔ လိုင္နာ ၃ မ်ိဳး၊  မ်က္လံုးျခယ္တဲ႔ခဲတံ ႏွစ္ေခ်ာင္း ၊  bb cream ဘူးေသးေလးတစ္ဘူး ၊ ခဲတံခြ်န္စက္တစ္ခု ၊ မ်က္လံုးဆိုးတဲ႔ဘူးေလးတစ္ဘူးနဲ႔ handcream တစ္ခုကေတာ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႔ထဲပါမလာခဲ႔ပါဘူး ။ အဲဒီအလွျပင္ပစၥည္းေတြစုျပံုထည္႔ထားတဲ႔ ကြ်န္မအိတ္ထဲမွာ မွန္ပါမေနတာ သတိထားမိၾကမွာပါ ။ ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္မအိတ္ထဲမွာ မွန္မပါသလို cream puff ဘူးေလးလည္းမပါပါဘူး ။ ခရမ္ပတ္မႀကိဳက္တဲ႔အတြက္ အိမ္မွာရွိေနေပမယ္႔ တစ္ခါမွမလိမ္းျဖစ္ဘူး ။ မွန္မပါေပမယ္႔ တခါတခါ washroom ထဲက မွန္မွာသြားၾကည္႔ သလုိ တခါတခါေတာ႔ ဖုန္းကင္မရာေလးကိုအားကိုးၿပီး အလွျပင္တတ္ပါတယ္ ။ ပစၥည္းေတြသာအစဥ္အလာမပ်က္ထည္႔ထားေပမယ္႔ မသံုးျဖစ္တဲ႔အခါက ခပ္မ်ားမ်ား ၊ အိတ္ထဲရွိပစၥည္းကို ဘယ္ေတာ႔မွလည္းထုတ္မၾကည္႔တတ္သလို ၊ အိတ္ကိုလည္းမရွင္းျဖစ္တာခပ္မ်ားမ်ားဆိုေတာ႔ အိတ္ထဲကပစၥည္းေတြက အိတ္ထဲမွာေသာင္တင္လ်က္ပါပဲ ။ တေလာက အိမ္ရွင္းတုန္းအိတ္အေဟာင္းေတြပစ္မယ္ဆုိၿပီးအိတ္ေတြကိုလိုက္စစ္ေတာ႔ memory stick ေတြ၊ စာရြက္အေဟာင္းေတြ ၊ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ေတြ ၊ amusement park ေတြရဲ႕၀င္ခြင္႔လက္မွတ္ေတြ အမ်ားႀကီးထြက္က်လာတာမုိ႔ သိမ္းတန္တာသိမ္း ၊ ပစ္တန္သာပစ္လိုက္ရပါတယ္ ။ အိတ္အေဟာင္းမွာေတြ႔ခဲ႔တဲ႔  stick ကိုရွင္းမယ္ဆုိၿပီး အိတ္ထဲထည္႔လာတာ..stick ေလးက ဒီဘက္အိတ္ထဲမွာေသာင္တင္္ေနတာ အခုထိမရွင္းရေသးဘူး ။

အရမ္းႀကိဳက္တဲ႔လက္ကိုင္အိတ္ ပန္းေရာင္ေလးႏွစ္လံုး

စာေတြဖတ္ရမယ္ဆုိၿပီးအၿမဲတမ္းမွတ္ထားေပမယ္႔ ေခ်ာင္ထုိးခံထားရတဲ႔စာအုပ္ေလး


မယ္ allergy အတြက္ 


ခ်စ္သူ႔လက္ေဆာင္



 ပန္းခ်ီမတတ္သူရဲ႕စိတၱဇပန္းခ်ီ


အိတ္ႀကီးတစ္လံုးထဲမွာ မလိုအပ္တဲ႔ပစၥည္းေတြကိုကြ်န္မဘယ္ေလာက္သယ္မိေနလဲမသိဘူး ။ ပံုမွန္ဆုိရင္ထိုပစၥည္းေတြထဲမွာ ကြ်န္မအၿမဲထိေတြ႔ေနတာဆုိလို႔ ဖုန္း ၊ wet tissue နဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ေလာက္ပါပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီအိတ္ထဲက မလိုတဲ႔ဟာေတြကိုခ်န္ထားခဲ႔ဆုိရင္....ကြ်န္မ ...မခ်န္ထားခဲ႔ႏုိင္ပါဘူး ။ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲမွာေရာ ။ အတၱေတြ ၊မာနေတြ ၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ၊ နားမလည္ေပးႏုိင္မႈေတြ ၊ ေသာကေတြ.... ။ အိတ္ထဲကမလိုတဲ႔၀န္ေတြထမ္းရင္းပခံုးေညာင္းခံတဲ႔ကြ်န္မ.... ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက မလိုတဲ႔၀န္ေတြကိုထမ္းပုိးေနတုန္းပါပဲ ၊ အမွတ္သညာႀကီးျခင္း ၊ ခြင္႔မလႊတ္တတ္ျခင္းဆုိတဲ႔၀န္ေတြက ကြ်န္မအေပၚ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးႀကီးေတြအျဖစ္ရွိေနတုန္းပဲ ။  မလိုတဲ႔အရာေတြကိုလႊတ္ခ်ဖုိ႔သင္ယူရင္း ကြ်န္မ
ခြင္႔လႊတ္တတ္ဖုိ႔ ၊ နားလည္ေပးတတ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရပါဦးမယ္ ။ 

ပုိစ္႔ေလးကိုဖတ္ျဖစ္တဲ႔စာေရးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေလးစားရတဲ႔အကိုအမေတြကို အိတ္ေမွာက္ဖာသြန္တဲ႔အေၾကာင္းေလးေရးေပးဖုိ႔ ဆက္ tag ပါတယ္ရွင္႔ ။ ေရးေပးၾကပါဦးေနာ္ ။ 



Tuesday, 20 August 2013

မစိမ္းျပာႏွင္႔ မ်က္ေတာင္တု

ဘဏ္ထဲမွာရွိေသာပိုက္ဆံေတြကို စိတ္ျဖင္႔တေဒါက္ေဒါက္ေပသီးေခါက္လိုက္သည္ ။ လစာ ၊ အိမ္လခ ၊ ဖုန္းခ ဟင္းဟင္းဟင္း.. ကုန္က်စရိတ္ေတြလည္းတယ္မ်ားသကိုး ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္၀ယ္မယ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ ျခင္းေတာင္းတစ္လံုးေကာက္ဆြဲၿပီး အလွကုန္ပစၥည္းေတြထားတဲ႔ဘက္ကိုပဲဦးတည္လိုက္မိသည္။
အလွကုန္တန္းကို နာရီ၀က္ေလာက္ပတ္ၿပီးေပမယ္႔ မစိမ္းျပာလိုခ်င္ေသာပစၥည္းေတြယခုထက္ထိရွာမေတြ႔ႏိုင္ေသး။ စင္ကာပူက ေရွာပင္းစင္တာေတြမွာက ကုန္ပစၥည္းေကာင္တာေတြတစ္ေနရာတည္းမွာအမ်ားႀကီးရွိေပမယ္႔ ေကာင္တာတုိင္းမွာ အေရာင္းစာေရးေတြထားေလ႔မရွိ ။ Watson တို႔လို႔ဆိုင္မ်ိဴးမွာသာ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြအနည္းအက်ဥ္းရွိတတ္သည္ ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ အလွကုန္တန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္းသြားလိုက္ျပန္လုိက္ေယာက္ယက္ခတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

ေမွ်ာ္ေနတုန္း ေက်ာ႔ဆံုးလာ ဆုိသလိုပဲ ေရွာပင္းစင္တာရဲ႕၀န္ထမ္း၀တ္စံုနဲ႔လူတစ္ေယာက္မစိမ္းျပာဆီကိုဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာခဲ႔သည္ ။
"Hello, excuse me, i want to buy fake eyelashes , where can i get it??"
"imm ohh..wo bu zhi doa.... wo wo .."
တရုတ္စကားတစ္လံုးစႏွစ္လံုးစနားလည္ေသာမစိမ္းျပာသေဘာေပါက္လိုက္သည္ ။ ထုိ၀န္ထမ္းလည္း မစိမ္းျပာေျပာေသာအဂၤလိပ္စကားကိုနားမလည္သလို ၊ မစိမ္းျပာ၏ ဘရုတ္သုတ္ခတရုတ္စကားကို ထိုလူနားမလည္မွာေသခ်ာေနသျဖင္႔႔ "never mind , never mind " ဟုတြင္တြင္ႀကီးေျပာကာ အသာေလးလစ္လာခဲ႔ရသည္။ အလွကုန္တန္းကို စင္တစ္ဆင္႔ခ်င္းေသခ်ာလိုက္ၾကည္႔ေသာအခါ...ေဟာ ေတြ႔ပါၿပီ မစိမ္းျပာလိုခ်င္တဲ႔ fake eyelashes (မ်က္ေတာင္တု) ေတြ ။ မစိမ္းျပာမ်က္ေတာင္တု ၀ယ္ခ်င္ရခ်င္းအေၾကာင္းအရင္းကလည္းဇာတ္လမ္းနဲ႔ ။

မစိမ္းျပာ နယ္မွာေနစဥ္အခါက အလွသြားျပင္ေနက် မလင္းဆိုေသာ အေျခာက္တစ္ေယာက္ရွိသည္ ။ မစိမ္းျပာအလွျပင္တယ္ဆုိလို႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းရယ္မဟုတ္ပါဘူး ။ အလွဴမဂၤလာေဆာင္ေတြသြားရင္ အေျခာက္ဆီမွာအလွသြားျပင္လိုက္ ၊ ဆံပင္ေလးဘာေလးေျဖာင္႔ရံုပါပဲ ။  မစိမ္းျပာရဲ႕နဂိုဆံပင္ဟာ ခပ္ဖ်င္းဖ်င္း နီေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးရုပ္ဆုိးတဲ႔ဆံပင္ပါ ။ မစိမ္းျပာတုိ႔နယ္မွာ ေနကလည္းပူ ၊ ဒီၾကားထဲမစိမ္းျပာက ထီးေတြ ဦးထုပ္ေတြေဆာင္းရတာ၀ါသနာမပါသူမုိ႔ ေနပူခံျပီးအျပင္ထြက္ေတာ႔ မစိမ္းျပာေခါင္းႀကီးဟာ ၾကာေလနီေလ နဲ႔ အုတ္သယ္တဲ႔အလုပ္သမားလားလို႔ေတာင္ အေနာက္ခံရတဲ႔အထိပါပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ သူမ်ားေတြဆံပင္နီခ်င္လို႔ အနီေတြဆိုးၾကရတဲ႔အထဲ မစိမ္းျပာေခါင္းက ေအာ္ရဂ်င္နယ္ နီေနေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေတာ႔သေဘာေခြ႔လုိ႔ေပါ႔ ။ တစ္ခါသား မစိမ္းျပာတို႔အဘြား ရြာကေန မစိမ္းျပာတုိ႔ဆီကိုအလည္လာသည္။ မစိမ္းျပာအေမေရာအေဖပါ အဖြားကိုေၾကာက္ရသူမို႔ ေျမးျဖစ္တဲ႔မစိမ္းျပာတို႔လည္းအာမခံ၀ံ႔ ၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္တဲ႔အဘြားလက္ေအာက္မွာ အားလံုးဟာ တေသြးတသံအမိန္႔ပါပဲ ။ အလည္လာတဲ႔အဘြားဟာ မစိမ္းျပာေခါင္းကိုျမင္ေတာ႔ ရင္ဘတ္ကိုတဒုန္းဒုန္းထုၿပီး မစိမ္းျပာကိုဆူပါေတာ႔သည္။ “စိမ္းျပာ...ညည္းေခါင္းကိုညည္းၾကည္႔လိုက္စိမ္း ဆီမထည္႔ပ်ားမထည္႔ ၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖုိးမွာ ဆံပင္၏ေကာင္းျခင္းဆုိတာလည္းပါတယ္ဟဲ႔..ဘယ္မွာလည္းညည္းဆံပင္...ေျပာင္းဖူးေမႊးလိုနီၾကန္႔ၾကန္႔နဲ႔ေအ...လာငါနဲ႔လိုက္ခဲ႔....”
စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိတဲ႔အဖြားဟာ မစိမ္းျပာကိုဆိုက္ကားနဲ႔တင္သြားၿပီး ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ကိုေခၚသြားကာ ေခါင္းတံုးတံုးပစ္လိုက္ပါေတာ႔သည္ ။

၁၈ ႏွစ္စြန္းစြန္းမစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ ဂတံုးတံုးခံရလို႔စိတ္ဆုိးလိုက္ေလျခင္း ၊ မစားမေသာက္မေခၚမေျပာဘဲနဲ႔ အိမ္တြင္းေအာင္းေနတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ။ ဒီၾကားထဲ ဆံပင္သန္ေအာင္ဆုိၿပီး ရြာကေနၾကက္ဆူဆီလွမ္းမွာကာ မစိမ္းျပာကို ကိုယ္တုိင္လိမ္းေပးပါေတာ႔သည္ ။ ၾကက္ဆူဆီတန္ခိုးလား ၊ ေခါင္းတံုးလိုက္တဲ႔တန္ခိုးလားေတာ႔မသိ.. မစိမ္းျပာရဲ႕ဆံပင္ေတြသန္လာလုိက္တာ မဲနက္စိမ္းလဲ႔ျပီး အရမ္းသန္သည္႔အျပင္ အဆစ္အေနနဲ႔ရလိုက္တာက ဆံပင္ေကာက္ႀကီးေတြျဖစ္သည္ ။ မစိမ္းျပာရဲ႕နဂိုညိုေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ဆံပင္ေတြအစား မဲမဲသန္သန္ေကာက္ေကာက္ႀကီးေတြ ထြက္လာလိုက္ၾကတာ..၀က္ေမႊးေတြလိုၾကမ္းရွွရွမုိ႔လို႔စိတ္ေတြညစ္လိုက္တာမွ မစားႏုိင္မေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ။ ထုိအခ်ိန္ကေနစၿပီး မလင္းဆီမွာ ေျခာက္လတစ္ခါဆံပင္ေျဖာင္႔ျပီး ေဆးဆုိးတဲ႔အက်င္႔မစိမ္းျပာဆီကိုေရာက္လာခဲ႔သည္။ မလင္းသည္လည္းမစိမ္းျပာ၏လက္စြဲျဖစ္လာခဲ႔သလို မစိမ္းျပာ၏ဆံပင္ေလးေတြမွာလည္း ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔စင္းစင္းနဲ႔ အညိဳေရာင္ေလးဘ၀ကိုျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ႔ပါသည္ ။ ၾကက္ဆူဆီတန္ခိုးက ဘယ္ေလာက္ထိျပင္းလဲမသိ ။ ေျဖာင္႔ထားတဲ႔ဆံပင္ညိဳေလးေတြနဲ႔ လွလွပပေနရတာသိပ္မၾကာဘူး မဲမဲတူးတူး လိမ္လိမ္ေကာက္ေကာက္၀က္ေမႊးေတြ ဆံပင္ရင္းမွာျပန္ေပၚလာေတာ႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္အလွျပင္ဆုိင္ကိုေျပးရျပန္သည္ ။ ဒီလိုနဲ႔  မလင္းဆီမွာ ေျဖာင္႔လုိက္ေကာက္လိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနလိုက္တာ မစိမ္းျပာ ႏို္င္ငံျခားမထြက္ခင္အခ်ိန္ထိပါပဲ ။

မစိမ္းျပာဘြဲ႔ယူခါနီးမွာမလင္းကေျပာျပသည္ ။ ဒီေခတ္မွာမ်က္ေတာင္တုေတြေခတ္စားလာၿပီေပါ႔ေနာ္။ ဘြဲ႔ယူရင္မစိမ္းျပာကိုမ်က္ေတာင္တုတပ္ ဆုိၿပီးအၾကံေပးတာမုိ႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္လက္စြဲေတာ္မလင္းအၾကံကိုလက္ခံလိုက္ပါေတာ႔တယ္ ။ မစိမ္းျပာတို႔ရခိုင္သူေတြဟာ မ်က္လံုးမ်က္ဖန္ေကာင္းၾကတယ္လို႔နာမည္ႀကီးေပမယ္႔ မစိမ္းျပာကေတာ႔ထုိစာရင္းထဲကိုမ၀င္ ။ ဘယ္ဘက္ကေနအေမြရမွန္းမသိတဲ႔ ေမွးစိေနေသာမ်က္လံုးအစံုနဲ႔ ပါးလ်ေနတဲ႔ မ်က္ခံုးေမႊး ၊ မ်က္ေတာင္အျပင္ ႏွာျပားေလးပါပိုင္ဆိုင္ေသာသူျဖစ္ပါသည္ ။ မစိမ္းျပာက နဂိုအသားနည္းနည္းျဖဴေတာ႔ မ်က္ေပေမွးေလးနဲ႔ ကိုးရီးယားမေလးေတြလို မ်က္ေတာင္တုတပ္လုိက္ရင္ဘယ္ေလာက္လွမလဲဆုိၿပီး မလင္းကေျမွာက္ေပးတာမုိ႔မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနဲ႔ဘြဲ႔ယူမယ္႔ေန႔ကိုလက္ခ်ိဴးေရကာေစာင္႔ေနပါေတာ႔သည္ ။ မလင္းေျပာသလိုပဲ မစိမ္းျပာဟာ မ်က္ေတာင္တုတပ္လိုက္ေတာ႔မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ပဲ မ်က္လံုးေလးေတြ၀င္႔ကာလွသြားတာမုိ႔ မ်က္ေတာင္တုတပ္ျခင္းကိုမစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာက်ႏွစ္သက္ခဲ႔မိပါသည္ ။ ဒါေပမယ္႔လည္း အေၾကာင္းႀကီးငယ္မရွိဘဲ အလွမျပင္ၾကေသာ နယ္ဓေလ႔အရ မစိမ္းျပာရဲ႕မ်က္ေတာင္တုအိပ္မက္ဟာလည္း စိတ္ကူးထဲမွာပဲေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ႔အထိပါပဲ။

အလွအပကိုမက္ေမာတဲ႔မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲရထားေပၚမွာ မ်က္ေတာင္တုတပ္ထားတဲ႔စလံုးမ (စင္ကာပူသူ)တစ္ေယာက္ကိုအေတြ႔မွာ မ်က္ေတာင္တုအိပ္မက္ကျပန္လည္ႏုိးထလာခဲ႔ျပန္သည္ ။ အင္တာနက္ေတြ ၊ facebook ေတြမွာ မ်က္ေတာင္တုတပ္ၾကတဲ႔မင္းသမီးေတြေတြ႔ေပမယ္႔ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုအားနာလုိ႔ ကုိယ္နဲ႔လားလားမွ်မဆုိင္သလိုပဲေနခဲ႔သည္ ။ အမ်ိဴးသမီးဆုိလို႔မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ပဲရွိေသာ အုိင္တီဌာနမွာ အ၀တ္အစားအေနအထုိင္ကအစ မစိမ္းျပာဆင္ျခင္တတ္တာမုိ႔ လံုလံုျခံဳျခံဳ၀တ္ၿပီးအလွလည္းျပင္ခဲသည္ ။ ဒါေပမယ္႔ မ်က္ေတာင္တုတပ္ထားေသာမိန္းမတစ္ေယာက္ကိုအရွင္လတ္လတ္ျမင္ရတဲ႔အခါမွာေတာ႔မစိမ္းျပာစိတ္မထိ္န္းႏုိင္ေတာ႔ေပ ။ ရံုးမွာမတပ္လည္း အျပင္ေလးဘာေလးထြက္ရင္တပ္တာေပါ႔ ဘယ္သူ႔ဂရုစိုက္လို႔ ဆိုၿပီး ေရွာပင္းစင္တာထဲမွာမ်က္ေတာင္တုသြားရွာျခင္းျဖစ္သည္ ။ မ်က္ေတာင္တုဘူးေတြထဲက မစိမ္းျပာသေဘာက်ေသာ ထူထူေကာ႔ေကာ႔ႀကီးတစ္ခုရယ္ ၊ သဘာ၀က်မယ္ထင္ရတဲ႔ခပ္ပါးပါးေလးတစ္ခုရယ္ ၊ ေကာ္ဘူးတစ္ဘူးရယ္၀ယ္လာခဲ႔သည္ ။ မစိမ္းျပာစိတ္ထဲမွာလည္း မ်က္ေတာင္တုႀကီးတပ္လိုက္ရင္ ဘြဲ႔ယူတုန္းကလို မ်က္လံုး၀င္႔၀င္႔ေလးျပန္ျဖစ္သြားမယ္လုိ႔ယံုၾကည္ေနမိပါသည္ ။

မနက္ျဖန္မွာရံုးမွာဒင္နာရွိတာမို႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ ဒီေန႔အိမ္မွာမ်က္ေတာင္တုတပ္ျခင္းကိုအပီေလ႔က်င္႔ေနမိသည္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ဒါမွပဲ ဒင္နာက်ရင္ လွလွပပေလးသြားရမွာကုိး ။ youtube ဖြင္႔ျပီးတပ္နည္းကိုတစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္ကာ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ပဲလုပ္ၾကည္႔ေနမိသည္ ။ မစိမ္းျပာက ကိုယ္႔ဇကိုလည္းယံုတာကိုး ။ အလွအပနဲ႔ပက္သက္လ်င္ လက္ရဲဇက္ရဲနဲ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ တတ္တတ္မတတ္တတ္လုပ္ရင္းအဆင္ေျပသြားတတ္တဲ႔ ရာဇ၀င္ရွိတာမုိ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ယံုၾကည္မႈလည္းအျပည္႔ရွိသည္။ google လုပ္ထားသည္႔နည္းအရဆုိလ်င္ မ်က္ေတာင္တုကို ကိုယ္႔မ်က္စိနဲ႔သင္႔ေတာ္မည္႔အရြယ္အစားအတုိင္းေဘးႏွစ္ဖက္ကိုညွပ္ေပးရမည္ဆုိေသာေၾကာင္႔ မစိမ္းျပာလည္းမ်က္ေတာင္တုေဘးႏွစ္ကိုညွပ္ပစ္လိုက္သည္ ။ ေကာ္ကပ္ၿပီး ခဏေလးထားရမည္ဆုိေသာေၾကာင္႔ခဏေလးထားကာ မ်က္ေတာင္တုကိုစကပ္လိုက္သည္ ။ မစိမ္းျပာရဲ႕မ်က္လံုးဟာ ခပ္စင္းစင္းျဖစ္ရသည္႔ၾကားထဲစတပ္ခါစဆုိေတာ႔ အဆင္မေျပ ။ ဘယ္ဘက္ကကပ္လိုက္လ်င္ ညာဘက္က ေထာင္သြားသည္။ ညာဘက္ကိုကပ္လိုက္လ်င္ဘယ္ဘက္ကျပန္ကြာၿပီးေထာင္သြားသည္ ။ ႏွစ္ဘက္လံုးစိတ္ရွည္လက္ရွည္ကပ္လို႔ရသြားတဲ႔အခါ မ်က္လံုးထက္မ်က္ေတာင္တုက ပိုခံုးသြားၿပီး မ်က္လံုးက ေအာက္မွာက်န္ခဲ႔ေလသည္။ မစိမ္းျပာကလည္းလွဖုိ႔ပဖုိ႔ဆုိလ်င္စိတ္ရွည္သည္႔အမ်ိဴးေလ မရရေအာင္ကပ္ေသာအခါ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ မ်က္ေတာင္ႏွစ္ဘက္စလံုးကပ္၍ရသြားသည္ ။ မ်က္ေတာင္ကပ္လို႔ရေတာ႔ လွမလွ အေ၀းကေနၿပီးၾကည္႔လိုက္ အနီးကပ္ၾကည္႔လိုက္ရံုနဲ႔အားမရဘဲ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ ေယာက္ယက္ခတ္ျပီးသူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုဓာတ္ပံုပို႔လိုက္ေသးသည္ ။ မစိမ္းျပာသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ လွတယ္ဆုိၿပီး ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးၾကေပမယ္႔ မေက်နပ္ႏုိင္ ။ မလင္းလုပ္ေပးသလိုသဘာ၀က်က်မလွေတာ႔ ဥာဏ္ကူရျပန္သည္ ။ မရွိသည္႔မ်က္ရစ္မွာ လိုင္နာအမည္းေတြခ်ယ္ျပီး လိုတာေလးေတြျဖည္႔လိုက္ေတာ႔ မစိမ္းျပာမ်က္လံုးေလးက သမင္မ်က္လံုးေလးေတြလို ၀င္႔၀င္႔ျပဳးျပဴးကေလးျဖစ္သြားသည္ ။ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္၀မ္းသာပီတီဂြမ္းဆီထိၿပီးေတာ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေလ႔က်င္႔ၿပီး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္တပ္တတ္သြားၿပီမုိ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ၾကည္ႏူးမဆံုးရွိေတာ႔ေလသည္။

မစိမ္းျပာက အနက္ၾကိဳက္သူမုိ႔ အနက္ေရာင္ကိုယ္က်ပ္ဂါ၀န္တုိေလး၀တ္ၿပီး ဆလင္းဘက္ အနက္ကေလးနဲ႔ ရႈးအနက္ကေလးနဲ႔ ဒီၾကားထဲ မ်က္ေတာင္တုေလးကလည္းတပ္ထားတယ္...ႏႈတ္ခမ္းနီေလးနဲ႔ဆုိေတာ႔ ျပင္သစ္ေမာ္ဒယ္ေလးလိုပဲေနမလား ကိုးရီးယားမေလးလိုလွေနမလား မသိ..တြက္ေရးကစက္သူေဌးပဲဆုိပါေတာ႔ ။
မ်က္ႏွာကိုအလွဆံုးျပင္ၿပီး လိုင္နာေတြျခယ္ ၊ မ်က္ေတာင္တုေလးတပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ပါေတာ႔တယ္ ။ မေန႔ကအႀကိမ္ႀကိမ္ေလ႔က်င္႔ထားေပမယ္႔ တကယ္တမ္းက်ေတာ႔အဆင္မေခ်ာခ်င္ ။ ရႈးအနက္မရွိလို႔ တစ္ေနကုန္ရႈးလိုက္ရွာရင္း ဘာမွမယ္မယ္ရရမစားရေသးေတာ႔လက္ေတြကတုန္ခ်င္ခ်င္ ။ လက္ကသိပ္မျမဲခ်င္ေတာ႔ မ်က္ေတာင္တုကိုေကာ္ကပ္သည္႔အခါ လိုတာထက္ပိုသြားခဲ႔သည္။ procedure အရ ခဏထားျပီးမ်က္ေတာင္တုကိုတပ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ လိုတာထက္ပိုသြားတဲ႔ေကာ္ေတြက တုန္ေနေသာလက္ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင္႔  ျဗိခနဲ မ်က္စိေထာင္႔ကို၀င္သြားပါေတာ႔သည္ ။ ဒါေပမယ္႔လည္းမစိမ္းျပာပဲေလ..အပူရုပ္ဟန္လုပ္...အဲ ဟုတ္ပါဘူး မ်က္လံုးကို
wet tissue နဲ႔အသာေလးသုတ္ၿပီး အလွျပင္မပ်က္ ။ procedure အရ လိုင္နာေတြထပ္ျဖည္႔ လိုတာေလးေတြျပင္ျပီးေတာ႔ မွန္ကိုအေျပာင္းအျပန္ အခါငါးဆယ္ေလာက္ၾကည္႔ၿပီး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္သိပ္ေက်နပ္ေနမိေတာ႔သည္ ။ ဒင္နာမသြားခင္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ မွန္ကိုအနီးကပ္ေသခ်ာၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခ်ိန္ မစိမ္းျပာရဲ႕ဘယ္ဘက္မ်က္စိေထာင္႔က နီရဲေနသည္႔အျပင္ ေကာ္၀င္သြားတဲ႔အတြက္ မ်က္ရည္ေတြပါ တစိမ္႔စိမ္႔ထြက္လို႔ ။ လွခ်င္လြန္းတဲ႔မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ မ်က္ရည္ေလးတစမ္းစမ္းနဲ႔ ဒင္နာလာရသည္႔အျဖစ္ရယ္ေလ..။

ထူးထူးျခားျခားအလွျပင္လာေသာ မစိမ္းျပာကို လူတုိင္းက လွတယ္လွတယ္နဲ႔ မစိမ္းျပာကေတာ႔ မ်က္ရည္ေလးတစမ္းစမ္းနဲ႔ေက်နပ္လို႔ေပါ႔ ။ မ်က္ေတာင္တုစတပ္ၿပီးတည္းကစိမ္႔ထြက္လာသည္႔မ်က္ရည္ဟာ ဒင္နာအခ်ိန္တစ္၀က္က်ိဳးတဲ႔အထိ ထြက္လို႔မကုန္ေသးဘူး ။ မစိမ္းျပာခမ်ာ မ်က္ရည္ေလးတစမ္းစမ္းနဲ႔ ဟိုလူ႔ရယ္ျပ ၊ ဒီလူရယ္ျပနဲ႔ ။ မစိမ္းျပာရဲ႕အျဖစ္ကိုသတိထားမိေနတဲ႔ တျခားဌာနက မန္ေနဂ်ာမမ က မစိမ္းျပာဆီကိုေပါက္ခ်လာၿပီး ဘာျဖစ္လဲလို႔ေမးလာေတာ႔ မစိမ္းျပာခမ်ာရယ္ရခက္ငိုရခက္နဲ႔ ေကာ္၀င္သြားလု႔ိဆုိၿပီးရွင္းျပရပါေတာ႔သည္ ။ ေစတနာေကာင္းလြန္းတဲ႔ မန္ေနဂ်ာမက မစိမ္းျပာကို သူ႔မွာ eyes drop ပါတဲ႔အတြက္ထည္႔ေပးမယ္လုိ႔ေျပာေတာ႔ မစိမ္းျပာကလည္းအားနာပါနာနဲ႔လက္ခံလိုက္ရသည္။ မီးေတြထိန္ထိန္လင္းေနေသာ ေကာင္တာနားကို မစိမ္းျပာကိုေခၚသြားၿပီး eyes drop ထည္႔ဖုိ႔ မ်က္ႏွာေလးကိုအေမာ႔...မန္ေနဂ်ာမရဲ႕ ခြိခနဲရယ္သံကိုအရင္ဆံုးၾကားလိုက္ရသည္ ။ မစိမ္းျပာလည္းေၾကာင္ျပီးၾကည္႔ေနေတာ႔ မန္ေနဂ်ာမမက
“မစိမ္းျပာ နင္႔မ်က္ေတာင္တုက တစ္၀က္ႀကီးတဲ႔..”
“ဟင္.....”
“နင္က အစြန္းႏွစ္ဘက္လံုးကိုအမ်ားႀကီးညွပ္ပစ္လိုက္ေတာ႔ နင္႔မ်က္ေတာင္တုက အလယ္သားေလးေတြပဲက်န္ေတာ႔တယ္ေလ..ေဘးဘက္က အတုိေလးေတြမရွိေတာ႔ နင္႔မ်က္ေတာင္တုက ရွည္ရွည္စင္းစင္းႀကီးေတြပဲက်န္တာေနမွာ..”
မန္ေနဂ်ာမမေျပာလည္းေျပာခ်င္စရာပဲ မစိမ္းျပာရဲ႕မ်က္ေတာင္တုက ရွည္ရွည္ျပားျပားႀကီး ဒီၾကားထဲ မစိမ္းျပာက မ်က္ေထာင္႔ေလးကေနစၿပီးတပ္ထားေတာ႔ မ်က္စိတစ္၀က္ေလာက္မွာပဲ မ်က္ေတာင္တုရွိၿပီး က်န္တစ္၀က္က ဟာလာဟင္းလင္း ။ မ်က္ေတာင္တုရွိေနတဲ႔မ်က္စိတစ္၀က္ကလည္း ရွည္ရွည္ညီညီႀကီးေတြ ။  ဘယ္ေလာက္မ်ားရယ္စရာေကာင္းေနမလဲမသိ ။ marketing က မိန္းမေတြကလည္း ျပံဳးစိစိနဲ႔ၾကည္႔လို႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ရွက္စိတ္နဲ႔ ဒင္နာကေနေျပးျပီးျပန္သြားခ်င္ေတာ႔သည္ ။ လိုင္နာေတြ ၊ ေကာ္ေတြထည္႔ထားေသာ မ်က္ေတာင္ကဆြဲျဖဳတ္ဖို႔လည္းအဆင္မေျပ ၊ တပ္ထားဖုိ႔ကလည္း တ၀က္တပ်က္နဲ႔ ။ ရွက္စိတ္ေၾကာင္႔လားမသိ ေကာ္၀င္ေနတဲ႔မ်က္စိက ပိုၿပီးမ်က္ရည္ေတြယိုလာပါေတာ႔သည္ ။ မ်က္ရည္ေတြကစိမ္႔ထြက္လာေတာ႔ ျခယ္ထားတဲ႔လိုင္နာေတြကအရည္ေပ်ာ္ ၊ အရည္ေပ်ာ္ေတာ႔ သုတ္ ၊ သုတ္ေတာ႔ မ်က္ရည္ကပိုစိမ္႔နဲ႔ မစိမ္းျပာတစ္ေယာက္ တစ္ခုေသာဒင္နာမွာမ်က္ေတာင္တုတစ္၀က္နဲ႔ မ်က္ရည္ေလးတစမ္းစမ္းနဲ႔ wet tissue ေလးနဲ႔သုတ္ရင္း မစားႏုိင္မေသာက္ႏုိဘဲ ဒင္နာခ်ိန္ျမန္ျမန္ၿပီးပါေစသာ ဆုေတာင္းရင္း ။ ။

Friday, 16 August 2013

ႏႈတ္ဆက္ရြက္ေၾကြ(၅)

တရိပ္ရိပ္တက္လာေသာလိႈင္းလံုးႀကီးေတြကိုၾကည္႔ရင္း အသက္ရႈရပ္သြားမတတ္ေၾကာက္လန္႔စိတ္နဲ႔အတူ သူမေၾကာင္ၿပီးရပ္ေနမိသည္။ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚသူ ၊ ေရနဲ႔မစိမ္းသူျဖစ္ေပမယ္႔ သူမဘ၀မွာဒီေလာက္ထိဆိုးရြားေသာအေျခအေနမ်ိဴးကိုတစ္ခါမွမျမင္ဖူးခဲ႔ ။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးပိန္းပိတ္ေမွာင္ေနသည္႔အျပင္ ေလတ၀ူး၀ူးတိုက္ကာ ေဘးအိမ္ေတြလည္းအမိုးေတြလန္ကာ တခ်ိဳ႔အိမ္ေတြဆိုရင္ၿပိဳက်လုနီးပါးအေျခအေနျဖစ္ေနသည္။ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ခိုင္ခန္႔လွသည္႔သူမတုိ႔အိမ္ေတာင္ ေလတစ္ခ်က္အေ၀ွ႕မွာ အိမ္ေခါင္မိုးလန္ကုန္သည္။
“ဦးငယ္...ဘယ္လိုလုပ္မလဲ..”
“ဆက္ေနဖုိ႔မျဖစ္ေတာ႔ဘူး ကုန္းအျမင္႔ပိုင္းဘက္ကိုေျပးမွျဖစ္မယ္...ေရဒီထက္တက္လာရင္ေသကုန္ၾကလိမ္႔မယ္..”
ဦးငယ္ကေျပာလည္းေျပာၿပီးသည္ႏွင္႔ ကိုေအာင္ေက်ာ္လက္က သမီးေလးကိုခ်ီလိုက္ၿပီး သူမလက္ကိုဆြဲကာ အိမ္ေအာက္ကိုဆင္းလာၾကသည္။ သူမတုိ႔ေတြအကုန္လံုးရြဲရြဲစိုလ်က္...။ သမီးေလးကေတာ႔ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ငိုေတာင္မငိုႏုိင္ေတာ႔ဘဲ အေဖကိုသာအတင္းဖက္ထားရွာသည္။အိမ္ေအာက္ထပ္တစ္ခုလံုးလည္းေရလႊမ္းကာ ရွိသမွ်အကုန္လံုးေရထဲမွာေပါေလာေမ်ာလို႔..။ ကံၾကမၼာကိုပဲအျပစ္ဆုိရမွာလားမသိေတာ႔ ။ ဒီေလာက္အေျခအေနနဲ႔ဆုိလ်င္သူမတုိ႔ပြဲရံုကဆန္ေတြလည္း ေရထဲမွာနစ္ကုန္ၿပီလား ၊ ျမစ္ထဲေမ်ာသြားၿပီလားမေသခ်ာ။ အသက္အႏၱရာယ္ကိုနီးနီးကပ္ကပ္ရင္ဆုိင္ၿပီးမွေတာ႔ က်န္တာေတြကို သူမ မစိုးရိမ္ႏုိင္ေတာ႔ေပ ။ ျဖစ္ခ်င္တာသာျဖစ္ပါေစေတာ႔ လူ႔အသက္ထက္အေရးႀကီးတာဘာရွိဦးမွာမုိ႔လဲ ။သူမတုိ႔လြတ္ေအာင္ေျပးရံုသာ။ ေရကေပါင္လယ္ေလာက္အထိသာေရာက္ေနေပမယ္႔ ေလထဲမိုးထဲမွာ သူမတုိ႔လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ဘဲေရစီးအလိုက္နဲ႔အတူေမ်ာလာခဲ႔ၾကသည္။ ေမွာင္မည္းေနေသာေရထဲမွာ သူမတုိ႔လို ေရအလိုက္နဲ႔ေမ်ာလာတဲ႔မိသားစုေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိေနမလဲ ။ မိုးထဲေလထဲမွာ တစ္ေယာက္အသံတစ္ေယာက္မၾကားႏုိင္ ၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မကူႏုိင္ ။ ငိုသံသဲ႔သဲ႔ ၊ ေခၚသံသဲ႔သဲ႔ေတြနဲ႔အတူ ဘယ္သူဘယ္၀ါမကြဲဘဲ ကမာၻေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးငရဲမပါ ပြက္ေလာကိုရိုက္လို႔ ။ မ်က္စိေရွ႕မွာပဲ အိမ္ေတြၿပိဳက်သြားၾကသည္ ၊ လူေတြေမ်ာသြားၾကသည္။ သစ္ပင္ေတြအျမစ္ကေနကြ်တ္ထြက္သြားၿပီးေရထဲမွာေပါေလာေမ်ာလို႔ ။ ဦးငယ္က ဘယ္ကေနေမ်ာလာမွန္းမသိေသာ ေဖာ႔ပံုးတစ္ပံုးကိုလွမ္းဆြဲၿပီး သမီးေလးကိုပံုးထဲထည္႔ကာ သူမတို႔ကေတာ႔ ပံုးေလးနဲ႔အတူကပ္လုိက္လာၾကသည္။ မိုးကသည္းသထက္သည္းလာသလို ေလကလည္းၾကမ္းသထက္ၾကမ္းလာပါသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးရြဲစိုတုန္ရီေနေသာသမီးေလးက ေဖာ႔ပံုးေလးထဲမွာ ငုတ္တုတ္ကေလးထုိင္လို႔ ။ မုိးစက္ၾကမ္းၾကမ္းႀကီးေတြက သူမတုိ႔ ေက်ာကုန္းကိုခဲနဲ႔ေပါက္သည္႔အလား ၾကမ္းတမ္းစြာရိုက္ခတ္လာသည္။ ေလျပင္းေတြနဲ႔အတူသူမတုိ႔ေတြဘယ္ဆီေမ်ာလို႔ေမ်ာမွန္းမသိ ။ လိႈင္းဒဏ္ေလဒဏ္ေတြအႀကီးအက်ယ္ခံရင္းေရထဲေမ်ာေနတုန္းမွာပဲ မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔လိႈင္းလံုးႀကီးတစ္လံုးက၀ုန္းခနဲအလာ သမီးေလးရွိေနတဲ႔ ေဖာ႔ဗူးေလးက သူမတုိ႔လက္ကလြတ္ထြက္သြားသလို သူမ၏ေခါင္းကို တစ္စံုတစ္ခုက ၀ုန္းခနဲလာအထိမွာပဲ ကမာၻႀကီးတစ္ခုလံုးေမွာင္က်သြားခဲ႔သည္။

“သမီးေလး..သမီး...သမီး..သမီး.. ေမေမ႔သမီးေလး”
“ခ်ိဳသဲ...ခ်ိဳသဲ...သတိထားဦးေလ”
“ဟင္..ဦးငယ္ သမီးေလးဘယ္မွာလဲ...သမီးေလးေကာ”
တစစ္စစ္ကိုက္ေနေသာေခါင္းနဲ႔အတူ တကိုယ္လံုးနာက်င္ကိုက္ခဲေနေပမယ္႔ သမီးေလးကိုသတိရစိတ္ျဖင္႔သူမႏုိးထလာခဲ႔သည္ ။ လိႈင္းနဲ႔အတူ သမီးေလးေမ်ာပါသြားၿပီလား ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိႈင္းဒီေရေအာက္မွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္မေျပာေကာင္းမဆုိေကာင္းဆံုးပါးသြားၿပီလား ။
“ဦးငယ္ ခ်ိဳသဲတုိ႔ဘယ္ေရာက္ေနလဲ..သမီးေလး..သမီးေလးေရာ..”
“ မီးမီး..ဒီမွာ”
“သမီးရယ္...”
စြပ္က်ယ္ေလးတစ္ထည္တည္းသာရွိေနေသာသမီးေလးကိုျမင္လုိက္ရမွ သူမစိတ္ထဲမွာအတုိင္းထက္အလြန္၀မ္းသာသြားမိသည္။ သမီးေလးကိုရင္ခြင္ထဲဆြဲယူလုိက္ရင္း တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္မိသည္။ ေတာ္ေသးလို႔ ေမေမ႔သမီးေလးကိုဆံုးရံႈးရဦးမလို႔ ။ ၾကဲၾကဲေတာက္ပူေနေသာေနက မေန႔က ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းခဲ႔တာ သူမဟုတ္တဲ႔အတုိင္းပဲ ။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုအကဲခတ္လိုက္ေတာ႔မွ သူမတုိ႔ေတြကုန္းျမင္႔ပိုင္းမွာရွိတဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲေရာက္ေနမွန္းသတိထားမိေတာ႔သည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲက ေညာင္ပင္ႀကီးေတြ ၊ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြလည္းဘယ္ဆီေရာက္လို႔ေရာက္မွန္းမသိ ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေသာက္ေရကန္ကိုသူမလွမ္းအၾကည္႔မွာ သူမရုတ္တရက္အသက္ရႈရပ္ေတာ႔မတပ္အံ႔အားသင္႔သြားခဲ႔သည္။ ကန္ေရမွာေပါေလာေမ်ာေနတဲ႔လူေသအေလာင္းေတြ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ။
“ဦးငယ္.......”
သမီးေလးကိုဖက္ရင္း ဟီးခနဲသူမငိုခ်လိုက္မိေတာ႔သည္။ အရာအားလံုးဟာ ပ်က္သုန္းသြားခဲ႔ၿပီျဖစ္သည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေဘးကအိမ္ေတြ ၊ သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြ၊ ေရတြင္းေတြ၊ သူမတုိ႔မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဴးေတြ ..သူမတို႔ရဲ႕သာယာလွပဖူးတဲ႔ ၿမိဳ႔ေလးဟာ အခုေတာ႔ အနိဌာရံုေတြခ်ည္းပဲစုျပံဳၿပီးက်န္ေနခဲ႔ပါေတာ႔သည္။
“စာရင္းေပးထားၿပီးၿပီ..သမီးေလးနဲ႔ဒီမွာပဲေန ကိုေအာင္ေက်ာ္ကိုသြားရွာလိုက္ဦးမယ္”
“ဟင္..ကိုေအာင္ေက်ာ္...”
“ဟုတ္တယ္ ခ်ိဳသဲ ကိုေအာင္ေက်ာ္ကိုျပန္ရွာမေတြ႔ေသးဘူး”
“ဟင္...”
“လိႈင္းနဲ႔ေမ်ာသြားတာေလ..သမီးေလးကိုလိုက္ရင္းမွာ ခ်ဳိသဲကိုသစ္တံုး၀င္တုိက္ေတာ႔ ကုိယ္ကခ်ိဴသဲကိုေပြ႔ထားရတယ္...ကိုေအာင္ေက်ာ္က သမီးေလးကိုေတြ႔ၿပီးကိုယ္တုိ႔ဆီအလာမွာ ကိုယ္႔မ်က္စိေရွ႕မွာပဲေမ်ာသြားခဲ႔တာ.... ကိုယ္မဆြဲလိုက္ႏုိင္ဘူး”
“ဟင္......ကိုေအာင္ေက်ာ္တကယ္ေမ်ာသြားတာလား”
“ဟုတ္တယ္ခ်ိဳသဲရယ္...ကိုေအာင္ေက်ာ္ေမ်ာသြားတယ္ ၊ ေနာက္ၿပီး ေဘးအိမ္ကအရီးတို႔တစ္အိမ္လံုးမွာအရီးတစ္ေယာက္ပဲက်န္ခဲ႔တယ္ သူတုိ႔လူေတြကိုပါ ၀ိုင္းရွာေပးၾကမွာ ဥကၠဌမိန္းမလည္း ေမ်ာသြားတယ္တဲ႔...”
ေသာကကိုယ္စီနဲ႔ထိုင္သူကထုိင္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားရွိေသာေယာက္်ားေတြကစုၿပီးလူေပ်ာက္လုိက္ရွာေနၾကသည္။
“အရီးနဲ႔အတူတူေနခဲ႔ၾက ကိုယ္ျပန္လာခဲ႔မယ္မေၾကာက္နဲ႔သိလား... သူတို႔ေတြသေဘာၤနဲ႔လာေခၚၾကလိမ္႔မယ္”
“ဘယ္သူေတြလဲ...”
“ကယ္ဆယ္ေရးေတြေလ...”
သူမကအရာအားလံုးနဲ႔အဆက္ျပတ္သြားတာမို႔ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္းမသိ ။ ဒါေပမယ္႔ ေပ်ာက္သြားတဲ႔မိသားစုေတြအတြက္ ကို္ယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔အတူ ဦးငယ္ကိုအနားမွာရွိေစခ်င္ေပမယ္႔ လူရွာဖုိ႔လႊတ္လိုက္ရသည္။ သမီးေလးကိုေပြ႔ကာ ငိုေနတဲ႔အရီးလက္ကိုဆုပ္ရင္း နက္ျဖန္ဆိုတာကိုမေျပာႏွင္႔ ေနာက္တစ္မိနစ္မွာဘာျဖစ္မယ္မွန္းကိုေတာင္မသိတဲ႔အနာဂတ္နဲ႔အတူ ေျမၾကီးေပၚမွာငုတ္တုပ္ထုိင္လ်က္ ။

ကေလးငိုသံေတြ ၊ လူႀကီးငိုသံေတြဆူညံေနေသာ ကံေကာင္းလား ကံဆုိးလားမကြဲေတာ႔သည္ လူတစ္အုပ္ဟာ ေသာကမ်က္ရည္ကိုယ္စီက်လ်က္ ။ ေတြေ၀မိန္းေမာသူကမိန္းေမာလ်က္ ။
“အငယ္မေလ...ငါ႔မ်က္စိေရွ႔မွာပဲ ေမ်ာသြားတယ္ ခ်ိဳသဲရယ္...ရင္ထဲမေကာင္းလိုက္တာ”
အရီးကတအင္႔အင္႔ရိႈက္ငိုရင္းေျပာေတာ႔ သူမဘယ္လိုႏွစ္သိမ္႔လို႔ႏွစ္သိမ္႔ရမွန္းမသိ။
“ကိုေအာင္ေက်ာ္လည္းေမ်ာသြားတယ္ေျပာတယ္အရီး”
“ေအာင္ေက်ာ္က ေယာက္်ားရင္႔မာႀကီးပါဟယ္...ငါ႔သမီးကေရကူးတတ္တာမဟုတ္ဘူး ငယ္ငယ္တည္းကေရေၾကာက္တတ္တဲ႔ကေလး”
“ဟုတ္ပါၿပီအရီးရယ္..”
“ေခါက္ဆြဲေျခာက္ေလးစားလိုက္ဦးေနာ္အရီး.....ဗုိက္ေအာင္႔လိမ္႔မယ္”
တငိုတည္းငိုေနေသာအရီးကိုေခ်ာ႔ရင္း သမီးေလးေရာ သူမပါ ကယ္ဆယ္ေရးေတြေပးထားတဲ႔ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုတ္ေလးေတြကို ဒီအတုိင္းစားလိုက္ၾကသည္။
“ဦးငယ္ကလည္းၾကာလိုက္တာေနာ္..”
“ညည္းလင္က သူေတာ္ေကာင္းပါဟယ္..ျပန္လာမွာပါ မပူနဲ႔...သူ႔ခမ်ာသနားပါတယ္ဟယ္..ညည္းတစ္ဖက္ ကေလးတစ္ဖက္နဲ႔ ငါတို႔ဆီကိုေရာက္လာတာ..ေလထဲမိုးထဲမွာ သူမ်ားေတြကိုလိုက္ရွာေပးေနေသးတယ္ ညည္းကေတာ႔ သတိေမ႔ေနတာကို ဘယ္သိမတုန္း...”
ေန၀င္တရီျဖစ္လာတာမုိ႔ ဦးငယ္အတြက္စိုးရိမ္ေနတဲ႔သူမကို အရီးကျပန္ေျပာျခင္းပင္။
“အရီး ကြ်န္မတုိ႔အိမ္ဘယ္လိုေနမလဲမသိဘူးေနာ္..”
“ညည္းတုိ႔အိမ္ေတာ႔မသိဘူးေအ..ငါ႔တုိ႔အိမ္ေတာ႔ အေဆာင္လိုက္ႀကီးေရထဲေမ်ာသြားေလရဲ႕ အျဖစ္ဆုိးတယ္ေအ..”
“ဘာပဲေျပာေျပာ လူေတြမေသတာကံေကာင္းတယ္အရီးရယ္...”
“ညည္းကေတာ႔ေျပာအားရွိတာေပါ႔ေအ...ငါ႔မွာသာလင္ဆံုးသားဆံုးနဲ႔”
အရီးအေျပာမွာသူမတကယ္ပဲစိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ၿငိမ္သက္သြားမိသည္။ ဒီမုန္တိုင္းဆုိးေၾကာင္႔လင္ဆံုး၊ သားဆံုး ၊မိဘမဲေတြဘယ္ေလာက္မ်ားရွိလိုက္မလဲ ။ ခ်မ္းသာသူ ၊ ဆင္းရဲသူဟူသမွ်တစ္တန္းတစ္စားတည္းျဖစ္သြားသည္။ အားလံုးဟာပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႔ဘာဆိုဘာမွမရွိေတာ႔ေပ။ အ၀တ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔အသက္ရွင္က်န္ေနျခင္းကသာ ကံေကာင္းလြန္းတယ္ေျပာရမယ္႔အေျခအေနျဖစ္သည္။

လက္ဗလာေျခဗလာနဲ႔ျပန္လာေသာဦးငယ္တုိ႔အုပ္စုကိုျမင္ေတာ႔ အရီးကအရင္ဆံုးငိုသည္။ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ေသာကကိုယ္စီထမ္းပိုးထားေသာလူအုပ္စုဟာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ။ ငိုသံေတြဟိုတစ္စ ၊ ဒီတစ္စထြက္လာေတာ႔ နဂိုတည္းကစိတ္မခိုင္ခ်င္ေသာသူမကပါ ေရာငိုလိုက္ေတာ႔သည္။
“အရီး...အရီးသမီးကို ကမ္းနားမွာေတြ႔ခဲ႔တယ္အရီးရယ္..ဒါေပမယ္႔...”
“အျဖစ္ဆုိးလိုက္တာသမီးရယ္.....ဘယ္ကမ္းနားလဲ .. ငါလိုက္သြားမယ္...ငါသြားၾကည္႔မယ္”
“အရီး ေမွာင္ေနျပီ..မေကာင္းဘူး မနက္က်မွသြားရေအာင္ေလ”
“ငါ႔သမီးေလးကိုျမင္ခ်င္တယ္ ငါ႔သမီးေလးကိုျမင္ခ်င္တယ္”
၀သုန္းရုန္းကားႏွင္႔အရီးတစ္ေယာက္ထုိင္ရာမွထကာ ကမ္းနားဘက္ကိုထေျပးေတာ႔ သူမတို႔ေတြေနာက္ကလိုက္ဆြဲၾကသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာမလဲမသိေသာမုန္တုိင္းနဲ႔ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းပတ္၀န္းက်င္ထဲမွာ အရီးကိုတစ္ေယာက္ထဲဘယ္လိုမွသူမတုိ႔စိတ္မခ်ႏုိင္တာမုိ႔ အရီးေနာက္ကိုလိုက္လာၾကျခင္းပင္ ။
“ဘယ္သြားၾကတာလဲ ျပန္လာခဲ႔ၾက.. ျပန္လာၾက အႏၱရယ္မ်ားတယ္..... သေဘာၤလာေတာ႔မွာ”
ဓာတ္မီးေရာင္ခပ္စူးစူးေၾကာင္႔သူမတုိ႔ေတြျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကယ္ဆယ္ေရးအုပ္စုထဲက လူတခ်ိဳ႕ကသူမတုိ႔ကုိလွမ္းေခၚေနၾကသည္။
“အရီးက သူ႔သမီးေလးကိုသြားေတြ႔ခ်င္လို႔”
“ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ အမႀကီးရယ္ ဒါေပမယ္႔ မသြားပါနဲ႔ေတာ႔ အႏၱရယ္အရမ္းမ်ားတယ္ မုန္တုိင္းက စိတ္ခ်ရတာမဟုတ္ဘူး ေနာက္တစ္ေခါက္တုိက္ရင္ ဘယ္သူမွက်န္ေတာ႔မွာမဟုတ္ဘူး ခဏေလာက္သည္းခံၿပီးေစာင္႔ပါ ကယ္ဆယ္ေရးေတြလည္းတတ္ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေနၾကပါတယ္... သေဘာၤလာလို႔ရွိရင္ အမႀကီးတုိ႔ေတြကို ေဘးလြတ္ရာခဏေခၚသြားမွာပါ”
“ဟင္႔အင္း..ငါမသြားဘူး ငါ႔သမီးေလးေခါင္းခ်တဲ႔အရပ္မွာပဲေနမွာ...ငါဘယ္မွမသြားဘူး”
အရီးတစ္ေယာက္ေျမျပင္ေပၚမွာပဲထုိင္ခ်လိုက္ၿပီး ဟီးခနဲငိုခ်လိုက္ေတာ႔ သူမတုိ႔အားလံုးတိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ ေသာကအပူမီးခ်င္းတူၾကေပမယ္႔ ရင္မွျဖစ္ေသာသားသမီးဆံုးရံႈးရသည္႔အပူဟာ ဘယ္ေလာက္ပူေလာင္မွန္းသူမနားလည္မိသည္။ နာက်င္ေသာခံစားခ်က္ႏွင္႔အရီးပခံုးေလးကိုအသာအယာေပြ႔ဖက္ကာ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းရွိရာသို႔ျပန္လာခဲ႔ၾကသည္ ။

ညွင္းသြဲ႔သြဲတုိက္ခတ္ေနေသာေလႏုေအးေလးကိုအသာအယာခံယူရင္း သေဘာၤေပၚကေန ၿမိဳ႔ကေလးကိုလက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ တခ်ိန္တခါတုန္းက သာယာေအးခ်မ္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ဇာတိျမိဳ႔ကေလးဟာ အခုေတာ႔ အစစအရာရာပ်က္သုန္းၿပီးတစျပင္သာသာ။ ေသာကတေပြ႔တပိုက္ႏွင္႔မည္သူမွ သူမကိုလက္မျပႏုိင္ေပမယ္႔ သူမကေတာ႔ ညင္ညင္သာသာလက္ျပလိုက္သည္။ က်န္ရစ္ခဲ႔ေတာ႔ၿမိဳ႕ကေလးရယ္ ။ ေရွ႕ဆက္ရမည္႔အနာဂတ္ကုိေသခ်ာမသိႏုိင္ေတာ႔တဲ႔ဘ၀မွာသူမ ၿမိဳ႕ကေလးအတြက္ဘာမွစြမ္းေဆာင္မေပးႏုိင္ေတာ႔ေပ ။ လိႈင္းေခၚေဆာင္ရာအလိုက္သင္႔ေမ်ာရမည္႔ေဗဒါပင္လို ကံၾကမၼာလိႈင္းအလိုက်သူမေမ်ာရျပန္ဦးမည္။ စိမ္႔ထြက္လာေသာမ်က္ရည္ေတြလက္နဲ႔ပြတ္လိုက္ၿပီး အေ၀းက လွမ္းျမင္ရသည္႔ ၿမို႕ဦးေစတီအပ်က္ေလးကို မွန္းဆကန္ေတာ႔လိုက္သည္ ။ ၿမိဳ႕သူၿမို႕သားေတြေအးခ်မ္းပါေစ ။ ေသလြန္ၿပီးေသာသူမ်ားလည္းေကာင္းရာသုဂတိသို႔ေရာက္ပါေစ။ ၿမိဳ႕ကေလးလည္းအသစ္တဖန္ျပန္လည္ေမြးဖြားႏုိင္ပါေစ။ ကိုေအာင္ေက်ာ္ေရာ အရီးသမီးေလးပါ ေကာင္းရာသို႔လားပါေစ။

“ခ်ိဳသဲရယ္..နင္ေတာ႔ျဖစ္လုိက္ရင္အသည္းအသန္ပဲ ေတာ္ေသးတယ္ ငါ႔ေမာင္နဲ႔တူမေလးဘာမွမျဖစ္လို႔”
“သဘာ၀အႏၱရယ္ပဲ မမႀကီးရယ္ ဘာလို႔ခ်ိဳသဲကိုအျပစ္တင္ေနရတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ကဘာမွမျဖစ္ဘူး သူသာထိသြားတာ”
ေခါင္းထိမိေသာဒဏ္ရာေၾကာင္႔ခဏခဏမူးေနတတ္ေသာသူမကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင္႔ရယ္မသိ ေခါင္းထိမိၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာကိုမွအာရံုမစိုက္ႏုိင္ဘဲ အၿမဲလိုလိုရီေ၀ေ၀နဲ႔ေခါင္းမူးေနတတ္သည္။ ဒဏ္ရာအရွိန္ေသရင္ေပ်ာက္သြားမွာပါဆုိၿပီး ဂရုမစိုက္ဘဲေနခဲ႔တာ အခုဆုိရင္ႏွစ္ပတ္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္ေပမယ္႔ ေခါင္းကိုက္မေပ်ာက္ေသး။ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးေတြေသာက္ေပမယ္႔လည္းမသက္သာေခ်။

“မမၾကီး ကြ်န္ေတာ္ေျပာထားတဲ႔အတုိင္းပဲ သစၥာမွာပဲ ရွယ္ယာျပန္၀င္ခ်င္တယ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကိုကူညီပါဗ်ာ..မမႀကီးတူမေလးေနာင္ေရးရယ္ ခ်ိဳသဲေနာင္ေရးရယ္ ကြ်န္ေတာ႔္မွာတာ၀န္ရွိတယ္ေလ...ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ေသလူပါဗ်ာ အေရးမႀကီးပါဘူး ..သမီးေလးနဲ႔ခ်ိဳသဲအတြက္သာစိတ္ပူတာ”
“နင္ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ေမာင္ေလးရယ္..နိမိတ္မရွိ နမာမရွိ”
“ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ ကြ်န္ေတာ႔ေရာဂါက ဘယ္ေန႔ျပန္ထလာမလဲမသိဘူးေလ”
“အင္းပါဟယ္.... ငါတုိ႔မွာေျပးၾကည္႔စရာ ဒီေမာင္ႏွမေတြပဲရွိတာ နင္တုိ႔လင္မယားကိုျပန္ကူညီမွာပါ...ေသလူလို႔ေတာ႔မေျပာပါနဲ႔...ငါစိတ္မေကာင္းလြန္းလို႔ပါ”
ဦးငယ္၏စကားမွာအပ်ိဴႀကီးႏွစ္ေယာက္အရည္ေပ်ာ္က်သြားသည္ထင္သည္ ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႔ ေငြထုတ္ေပးဖုိ႔ျပင္ၾကသည္ ။ သူမအေပၚမွာဘယ္ေလာက္ပဲမၾကည္ျဖဴပါေစ သူမရဲ႕သမီးေလးနဲ႔ ဦးငယ္ကို ေမတၱာအျပည္႔အ၀ေပးေသာ မမႀကီးနဲ႔ မမငယ္ကိုသူမေက်းဇူးတင္မိပါသည္ ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ တင္းမာတင္းမာ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ႔ ေသြးကစကားေျပာတာပါပဲေလ။ သူမအေတြးေတြနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ျပံဳးလိုက္မိသည္။
“ဦးငယ္....မမႀကီးတုိ႔ေက်းဇူးၾကီးလြန္းပါတယ္ ကန္ေတာ႔ရေအာင္..လာသမီးေလးလာ..”
သူမတုိ႔မိသားစုေလး မမႀကီးတုိ႔ကို ကန္ေတာ႔ေတာ႔ အပ်ိဳႀကီးေတြပီတိမ်က္ရည္ေတြေ၀ၿပီး ဆုေတြတပံုတပင္ႀကီးေပးၾကသည္။
“လူႀကီးသူမကိုသိတတ္တဲ႔ ကေလးေတြ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ.... ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူးဟယ္...မုန္တုိင္းတုိက္တယ္ၾကားေတာ႔ ငါတုိ႔ညီအမႏွစ္ေယာက္အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္ဘူး ေမာင္ေလးဖုန္းကလည္းဆက္လို႔မရ....ငါျဖင္႔နင္တုိ႔ေတြပါသြားၿပီမွတ္တာ”
“မမႀကီးက အဆက္သြယ္ျဖတ္ထားတာကို...”
“အဲဒီလိုလည္းမဟုတ္ပါဘူးဟယ္..ငါတုိ႔မအားလို႔ပါ”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ..”
မမႀကီးရဲ႕စိတ္ပူစကားၾကားေတာ႔ဦးငယ္ကစကားနာျပန္ထိုးျခင္းျဖစ္သည္ ။ ဦးငယ္ေျပာလည္းေျပာစရာပင္ ။ သူမတုိ႔လက္ထက္ၿပီးနယ္ကိုျပန္သည္႔အခ်ိန္ကေနစၿပီး မမႀကီးတုိ႔ဘက္က အဆက္အသြယ္လံုး၀မလုပ္ခဲ႔ ။ သူမကလည္းနဂိုရွိရင္းစြဲစိတ္နာျခင္းနဲ႔အတူ ေနႏုိင္ရက္ေလျခင္းဆုိၿပီး ဦးငယ္ကိုျပန္ဆက္သြယ္ရန္မတုိက္တြန္းခဲ႔ေပ။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဘယ္ေန႔ေသမယ္မသိႏုိင္ေသာလူ႔ဘ၀သက္တမ္းတိုတိုေလးအတြင္းမွာ အနီးဆံုးရွိေသာေဆြမ်ိဴးသားခ်င္းေတြအေပၚမွာသူမအာဃာတေတြမထားခ်င္ေတာ႔ေပ ။ သူမဘ၀ရဲ႕တစ္ဆစ္ခ်ိဴးမွာ အရာအားလံုးဆံုးရံႈးသြားၿပီးတဲ႔ေနာက္ ျပန္လည္ထူေထာင္မည္႔မိသားစုဘ၀ေလးကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးပဲရွင္သန္ခ်င္ပါေတာ႔သည္။
“ ေမာင္ေလး နင္တုိ႔မွာ ပြဲရံု ဘယ္ႏွစ္ရံုရွိတာလဲ”
“စုစုေပါင္း ငါးရံုရွိတယ္မမႀကီး..တစ္ခုမွမက်န္ေတာ႔ဘူးေလ”
“သခၤါရတရားေတြေပါ႔ဟယ္.....ဘုရားဘုရားဘုရား ဘယ္အရာမွမတည္ျမဲပါလားေနာ္”
မမႀကီးရဲ႕သံေ၀ဂစကားေတြနဲ႔အတူ ဦးငယ္ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ ပြဲရံုငါးရံုကိုျမင္ေယာင္လာမိပါသည္။ မမႀကီးတုိ႔ဆီကရတဲ႔အေမြအႏွစ္ေတြနဲ႔ ပြဲရံုတစ္ရံုစၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ဦးငယ္နဲ႔ကိုေအာင္ေက်ာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္လက္တြဲၿပီး ၾကိဳးစားခဲ႔ၾကသည္႔ အခ်ိန္ေတြ ၊ ေန႔မအိပ္ညမအိပ္ ဆန္အိတ္ေတြနဲ႔ နပမ္းလံုးခဲ႔ရသည္႔အခ်ိန္ေတြ ၊ အေလအလြင္႔မရွိရေအာင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စာရင္းတြက္ခဲ႔ၾကသည္႔အခ်ိန္ေတြကိုျမင္ေယာင္ရင္းမ်က္ရည္၀ဲမိပါသည္။
ဘာပဲေျပာေျပာအသက္မေသတာကံေကာင္းပဲေလဆုိၿပီး ေျဖသိမ္႔ရင္း သမီးေလးကိုတင္းတင္းေပြ႔ကာ ေနာင္အနာဂတ္အတြက္စိတ္ကိုၾကိဳတင္ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ဟုတ္သည္ မၾကာခင္သူမအလုပ္ျပန္၀င္ေတာ႔မည္။

သမီးေလးကိုအေဒၚေတြနဲ႔အတူထားခဲ႔ရင္းသူမ ဘက္စ္ကားစီးကာ သစၥာ home market သို႔လွမ္းလာခဲ႔သည္ ။ မေရာက္တာႏွစ္အေတာ္ၾကာေပမယ္႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္က သူမအေပၚမွာတစိမ္းမဆန္ဘဲေႏြးေထြးေနဆဲ ။ မမႀကီးတုိ႔ကားကိုစီးလို႔ရႏိုင္ေပမယ္႔သူမကေတာ႔ အခြင္႔အေရးေတြကိုလိုတာထက္ပိုမယူခ်င္ခဲ႔ ။ ေဖေဖမရွိေတာ႔တဲ႔ေနာက္ပိုင္းကေနစၿပီးလိႈင္းထန္ခဲ႔တဲ႔သူမဘ၀ဟာ ယခုအခ်ိန္ထိမၿငိမ္သက္ႏုိင္ေသး။ မမႀကီးတုိ႔အရိပ္မွာခိုလႈံၿပီးေနရေပမယ္႔ သမီးေလးအတြက္ေရာ ဦးငယ္အတြက္ပါ သူမတတ္ထားသမွ်ပညာေလးနဲ႔ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ခ်င္ေသးတာမုိ႔ မသက္မာကိုျပန္ဆက္သြယ္ၿပီး သစၥာမွာပဲ စာရင္းကိုင္အလုပ္ျပန္၀င္ျခင္းပင္ ။ မမႀကီးတုိ႔ကတားခ်င္ေပမယ္႔ သူမရဲ႕ဆႏၵကိုဦးငယ္ကလိုက္ေလ်ာတာမို႔ ဘာမွမတတ္ႏုိင္ၾကေပ။ ဘာပဲေျပာေျပာ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေ၀ဒနာသည္ဦးငယ္ဟာ သူမတုိ႔ကိုခ်န္ထားခဲ႔လ်င္ သမီးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔သူမဘ၀ထပ္မံလိႈင္းထန္ျပန္ဦးမည္။ လာမည္႔ေဘးကိုေျပးေတြ႔တာအေကာင္းဆံုးမုိ႔ မေရရာသည္႔အနာဂတ္ကိုေမွ်ာ္လင္႔မေနေတာ႔ဘဲ က်ရာအခန္းမွာသူမအရုပ္ထင္ေအာင္ႀကိဳးစားရမည္သာ။

“ေခါင္းကိုက္တယ္ဆုိ..လက္ဖက္သုတ္စားၾကျပန္ဦးမလား”
လက္ဖက္သုတ္စားရန္ေခါင္းခ်င္းဆုိင္တုိင္ပင္ေနၾကေသာ သူမတုိ႔ေတြကို မသက္မာကေျပာျခင္းျဖစ္သည္။
“ခ်ိဳသဲ ေတာ႔မစားဘူးအမ....ဟိုေကာင္မေလးေတြကိုသုတ္ေပးမွာေလ..”
“ဟုတ္တယ္ မသက္...သမီးတုိ႔မခ်ိဳသဲလက္ရာကိုလြမ္းလုိ႔ေလ”
သူမအသားက်ခဲ႔ဖူးတဲ႔သစၥာဟာ သူမအတြက္ထာ၀ရေႏြးေထြးေသာေနရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ သစၥာထဲကို၀င္လိုက္သည္ႏွင္႔မသက္မာနဲ႔ညီမေလးေတြက သူမကိုအၿမဲတမ္းၾကိဳဆိုလ်က္ပင္။ ရွယ္ယာရွင္ဦးငယ္ဇနီးျဖစ္ေပမယ္႔ သူမကေတာ႔အရင္ရာထူး ၊ အရင္ေနရာမွာပဲေနျဖစ္ခဲ႔သည္ ။ မီးတစ္ဖက္ ၊ ေရတစ္ဖက္ကိုင္ထားတဲ႔ေလာကႀကီးရဲ႕ ေရတစ္ဖက္အကမ္းကိုသူမရင္မခုန္တာအဆန္းမဟုတ္ေတာ႔ေပ ။ အဆုိးၿပီးေတာ႔ အေကာင္းလာ ေပမယ္႔ အဆုိးေတြတဖန္ျပန္လာခဲ႔လ်င္ သူမခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ျပင္ဆင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဌာနကညီမေလးေတြေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ လက္ဖက္သုတ္စားေနၾကသည္ကိုျမင္ေတာ႔ အေဆာင္မွာ ညီမေလးျဖဴႏွင္႔ ေကာင္းကင္ႀကီးကိုေမာ႔ၾကည္႔ရင္းစိတ္ေအးလက္ေအး လက္ဖက္သုတ္စားခဲ႔ၾကသည္႔အခ်ိန္ေတြကိုသတိရမိျပန္သည္။ အခုဆုိရင္ ျဖဴတစ္ေယာက္ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ဘယ္ေတြေရာက္ေနလဲမသိ။ အလြတ္ရေနေသးတဲ႔ ျဖဴ႕နံပါတ္ေလးကို အားရင္တစ္ေခါက္ေလာက္ဆက္ၿပီး အရင္လိုစိတ္ေအးလက္ေအးစကားေျပာဦးမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္မိပါေတာ႔သည္။

ေဖာင္းအိေနေသာ သမီးေလးပါးေပၚမွာ သနပ္ခါးေလးလိမ္းေပးၿပီး ပါးပါးကိုဖြဖြေလးနမ္းေတာ႔ သမီးေလးက ခိုးခိုးခစ္ခစ္နဲ႔ရယ္ျပသည္။
“ေမ႔ ”
“ရွင္႔”
“မီးမီးကိုရွစ္ယား...”
“မ်ားႀကီးခ်စ္..”
“ေပ႔ကိုေရာ...”
“အင္း..ခ်စ္တာေပါ႔...”
“မီးမီးလည္းမ်ားႀကီးခ်စ္..”
စကားတတ္ေသာအခြ်ဲမေလးက မပီကလာပီကလာနဲ႔ သူမကိုခြ်ဲေတာ႔ သူမတစ္ကိုယ္လံုးအရည္ေပ်ာ္က်သြားမတတ္ပါပဲ။ ဦးငယ္ကိုဆုိလည္း တေပ႔ေပ႔နဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုးလိုက္ခြ်ဲေနတာမုိ႔ သမီးေလးက အေဖ႔အသဲေက်ာ္။ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးေတြကိုလည္း ဦးငယ္ေခၚသလို မမၾကီး ၊ မမငယ္ဆုိၿပီးလိုက္ေခၚေတာ႔ အေဒၚေတြခမ်ာ ႏွလံုးပိတီဂြမ္းဆီထိကာ မီးမီးေလး မီးမီးေလးဆုိၿပီး ပါးစပ္ကမခ်ေလာက္ေအာင္ခ်စ္ရွာၾကသည္။ သစၥာမွာရွယ္ယာ၀င္ထားေပမယ္႔ သူမတုိ႔နယ္မွာလုပ္ခဲ႔တဲ႔ ဆန္ပြဲရံုအလုပ္ကို ဦးငယ္ကထပ္လုပ္ခ်င္ေသးတာမုိ႔ ဆုိင္ခန္းကိစၥေတြ ၊ ဂိုေဒါင္ကိစၥေတြနဲ႔အလုပ္ေတြရႈပ္ကာ ေန႔တုိင္းအိမ္ျပန္ေနာက္က်စၿမဲ။ ဒီေန႔လည္း ညရွစ္နာရီေက်ာ္သည္႔အထိျပန္မေရာက္ေသးေသာ ဦးငယ္ကိုသားအမိႏွစ္ေယာက္ထုိင္ေမွ်ာ္ေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အိမ္ေရွ႕သို႔ကားရပ္သံၾကားေတာ႔ သမီးေလးက “ေပ႔ ျပန္လာၿပီ” ဆုိၿပီး အိမ္ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းသြားေတာ႔ သူမေနာက္က အေျပးေလးလိုက္သြားမိသည္။ အေဖ႔သမီးပီသေသာ သမီးေလးဟာ အရာရာကိုစိတ္ျမန္လက္ျမန္မုိ႔ အၿမဲလိုလိုသတိထားၿပီးေစာင္႔ၾကည္႔ရသည္။ မေတာ္လုိ႔ျပဳတ္က်သြားရင္ သမီးထိခုိက္မိမွာစိုးသည္႔ မိခင္တစ္ေယာက္၏ေစတနာပင္ျဖစ္သည္။ သမီးေလးကိုခ်ီရင္း ဦးငယ္နဲ႔အတူအိမ္ေပၚကိုတက္လာလိုက္သည္။ ေဖခ်စ္သမီးေလးက အေဖ႔မ်က္ႏွာကိုျမင္လုိက္ရေတာ႔မွ စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ႔သည္။ ညေနထမင္းစားၿပီးတည္းကအိပ္ငိုက္ေနေပမယ္႔ “ေပ႔ ျပန္လာမွအိပ္မယ္” ဆိုၿပီး အေဖျပန္လာေအာင္ေစာင္႔ေနရွာေသာသနားစဖြယ္သမီးေလးပင္။

“ပင္ပန္းလိုက္တာ မိန္းမရာ.....တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္းေလွ်ာက္သြားေနရတယ္..”
“တစ္ခါတည္းအိပ္ေတာ႔မလို႔လား လမ္းေလးဘာေလးေလွ်ာက္ၾကမယ္ေလ...”
“ဟင္းအင္း မေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး အိပ္ငိုက္ေနၿပီ”
“စားၿပီးျပီးခ်င္းအိပ္ငိုက္ေနၿပီ ...ဒါေၾကာင္႔ ဦးငယ္ဗုိက္ပူႀကီးျဖစ္ေနတာ”
“ဟား ဟား ဟား”
ေရမိုးခ်ိဴးထမင္းစားၿပီးသည္ႏွင္႔ဦးငယ္တစ္ေယာက္တခါတည္းအိပ္ရာ၀င္ရန္အားယူေနမုိ႔ သူမစလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္းအလုပ္ေတြလုပ္ထားရတာမုိ႔ စားၿပီးေသာက္ၿပီးသည္ႏွင္႔အိပ္ရာ၀င္ခ်င္သည္မွာမဆန္းေပ ။ သူမလည္းထုိနည္းလည္းေကာင္းပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္ထဲမွာစာရင္းေတြနဲ႔လံုးခ်ာလည္ ၊ ျပန္လာရင္ သမီးေလးကိုအခ်ိန္ေပး နဲ႔ ညစာစားျပီးသည္ႏွင္႔အိပ္ငိုက္ခ်င္ေနျပီျဖစ္သည္။ သမီးေလးေဘးနားမွာ အသာအယာ၀င္လွဲၾကရင္း အနည္းငယ္ညိႈးေရာ္ေနေသာဦးငယ္မ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရသည္။
“ဦးငယ္..မ်က္ႏွာမေကာင္းပါလား ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ..”
“မဟုတ္ပါဘူးမိန္းမရာ ပင္ပန္းလို႔ပါ”
“ မညာပါနဲ႔ ဦးငယ္ရာ..ခ်ိဳသဲသိတာေပါ႔ ”
“အင္း...အမွန္ေျပာရရင္ အစကေနျပန္စရေတာ႔ ပင္ပန္းတာေပါ႔မိန္းမရာ..မမႀကီးတုိ႔ဆီက ယူလို႔ရေပမယ္႔ သူတုိ႔အိုစာမင္းစာထဲက ေပးရတာေလ..ကိုယ္ေတာ႔ သိပ္အခြင္႔အေရးယူသလိုခံစားရတယ္”
“ခ်ိဴသဲနားလည္ပါတယ္ ဒါေၾကာင္႔လဲ သမီးေလးကုိပစ္ၿပီး ခ်ိဳသဲအလုပ္လုပ္ေနတာေလ...မွင္တစ္စက္ေၾကာင္႔ပင္လယ္မျပာႏုိင္ေပမယ္႔ မွင္စက္ကေလးေတြအမ်ားႀကီးစုၿပီး ခ်ိဳသဲ ပင္လယ္ကိုျပာေအာင္လုပ္ေပးခ်င္တယ္..”
“ခ်ိဳသဲစိတ္ဓာတ္ကို ကိုယ္သိၿပီးသားပါ..ဒါေၾကာင္႔ေလ...ကိုယ္အခုရုန္းကန္ေနတာ ၾကိဳးစားေနတာ...ကိုယ္မမာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ခ်ိဳသဲတုိ႔သားအမိရယ္ မမႀကီးတုိ႔ရယ္ကို ေငြေရးေၾကးေရးေနာက္လွည္႔ၾကည္႔စရာမလိုေအာင္ထားခဲ႔ခ်င္တယ္..”
“ဦးငယ္ရယ္...”
ေႏြးေထြးလံုျခံဳလွေသာဦးငယ္ရင္ခြင္ထဲကိုတုိး၀င္ရင္းသူမအင္႔ခနဲရိႈက္ငိုမိသည္။ ေက်းဇူးတရားအရာမွာေရာ ၊ ေမတၱာတရားအရာမွာပါ သူအေပၚမွာအစစအရာရာျဖည္႔စည္းေပးေသာ ဦးငယ္ရယ္ေလ။ ဘယ္အေျခအေန ဘယ္ဘ၀ပဲေရာက္ေရာက္ ဦးငယ္ရဲ႕ေမတၱာေစတနာေတြကိုသူမေက်းဇူးတင္ေနမိမွာပါ ။

“ညီမေလး”
“ဟယ္.....မမ....မမခ်ိဳသဲမလားဟင္...ျဖဴ၀မ္းသာလိုက္တာ”
တနလာၤေန႔ဆုိရင္သမီးေလးကိုမူႀကိဳစထားေတာ႔မွာမုိ႔ သူမတုိ႔မိသားစု ေတာ္၀င္စင္တာမွာ ကေလးပစၥည္းလာ၀ယ္တုန္း မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲျဖဴႏွင္႔ေတြ႔ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
“ညီမေလး ပိုလွလာတယ္...ၾကည္႔စမ္း ဆံပင္ေတြလည္းအရွည္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ..”
“ဟုတ္တယ္...မမေရာပဲ..ပိုလွလာတယ္..ဟယ္..မမသမီးေလးလား..ပါးေလးကိုေဖာင္းေနတာပဲ..ခ်စ္လုိက္တာ”
သြက္လက္လြန္းသည္႔ျဖဴက သမီးေလးကို ခ်ီလိုက္တာ တရႊတ္ရႊတ္နမ္းလိုက္ပါေတာ႔သည္။
“ဦးငယ္ ဒါ ခ်ိဴသဲအရင္အခန္းေဖာ္ေလ... ျဖဴစင္လင္းတဲ႔ ့့ျဖဴ ဒါက မမရဲ႕ဦးငယ္ေလ..”
“ဟုတ္ ဦးငယ္..ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္... ဒါနဲ႔ မမသမီးေလးနာမည္က”
“သဇင္ေအာင္ျမင္ ညီမေလး..မီးမီးလို႔ပဲေခၚၾကတယ္..”
“ေအာ္..ဦးငယ္နာမည္ပါ ပါတာကုိး”
“ဟားဟား ဟုတ္ပ ညီမေလးရယ္..သူ႔အေဖက သူ႔နာမည္အျပည္႔ထည္႔ေပးခ်င္တာေလ... သဇင္ေအာင္ျမင္ဦး ဆုိရင္ မလွလို႔ သဇင္ေအာင္ျမင္ပဲလုပ္ပါဆုိၿပီး မနည္းတားယူရတာ”
သမီးေလးကင္ပြန္းတပ္တုန္းက ဦးငယ္နဲ႔တျခိမ္းျခိမ္းရန္ျဖစ္ရသည္ကိုျပန္ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ “ကိုယ္က ငယ္ငယ္တည္းက သမီးေလးရရ သားေလးရရ ကိုယ္႔နာမည္အျပည္႔ထည္႔မယ္ဆုိၿပီး စဥ္းစားထားတာ” ဆိုၿပီး ဦးငယ္ကျငင္းလိုက္ သူမက ဦးပါရင္ မလွေၾကာင္းျငင္းလိုက္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သားတျခိမ္းျခိမ္းစကားမ်ားရာကေန ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သူမငိုယိုဆႏၵျပလိုက္ေတာ႔မွ သမီးေလးနာမည္ “သဇင္ေအာင္ျမင္” ဆိုၿပီးအတည္ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္သည္။
“ခ်ိဴသဲ စကားေျပာခ်င္ရင္ေျပာက်န္ခဲ႔ေလ...ကုိယ္ သမီးနဲ႔ပဲ အေပၚတက္၀ယ္လုိက္ေတာ႔မယ္”
“ရပါ႔မလား ဦးငယ္..”
“ရပါတယ္ဗ်ာ..သမီးစိတ္ႀကိဳက္ေရာ မိန္းမစိတ္ႀကိဳက္ပါ၀ယ္လာခဲ႔မယ္..ဟုတ္ၿပီလား”
“ျပန္လာရင္ဖုန္းဆက္ေနာ္...”
“အင္း..အင္း”
ဦးငယ္က သူမနဲ႔ျဖဴ႕ကိုထားရစ္ခဲ႔ၿပီး သမီးေလးနဲ႔ ေစ်း၀ယ္ဖုိ႔ထြက္သြားတာမုိ႔ သူမနဲ႔ျဖဴတို႔ နီးစပ္ရာ ေကာ္ဖီဆုိင္တစ္ဆုိင္ကို၀င္လုိက္ၾကသည္။
“ကဲ ညီမေလး ဘာေတြလုပ္ေနလဲေျပာပါဦး”
“မမရယ္...မမကေလအရင္အတုိင္းပဲသိလား ျဖဴျဖင္႔သိပ္လြမ္းတာပဲ..”
“မမေရာပဲေလ.... ညီမေလးကိုသတိရပါတယ္ ဒါေပမယ္႔မိသားစုကိစၥေတြနဲ႔မုိ႔လို႔သာ မဆက္သြယ္ျဖစ္တာ”
“ျဖဴနားလည္ပါတယ္မမ.. ျဖဴက အခု ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ေနတာ မမ...။ မာစတာကေတာ႔ ေအာ္ဇီမွာဆက္တယ္မွာမမ... ျဖဴ႔အကိုနဲ႔ ၾသစီကိုသြားၾကမလို႔ေလ...အကိုကေတာ႔ ဘာလုပ္မလဲမသိေသးဘူး ျဖဴေတာ႔ ေက်ာင္းနဲ႔သြားမွာ”
“ေကာင္းတယ္ ညီမေလးရယ္...ပညာေရးမွာထြန္းေပါက္ဖုိ႔ဆိုတာလြယ္တဲ႔ကိစၥမဟုတ္ဘူး အခ်ိ္န္ေရာ ေငြပါအကုန္ခံႏုိင္မွ”
“ဟုတ္တယ္မမ ျဖဴကေလ ႏိုင္ငံျခားတကၠသုိလ္တစ္ခုခုမွာ စာေတြသင္ၿပီး research ေတြလုပ္ၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္တာ  ”
“၀မ္းသာတယ္ညီမေလးရယ္... ညီမေလးက ကံေကာင္းတယ္..ၾကိဳးစားၾကိဳးစား”
“ျဖဴ႔အေၾကာင္းခဏထားဦး... မမအေၾကာင္းေျပာဦး..ဟိုတေလာက မုန္တုိင္းတုိက္ေတာ႔ျဖဴစိတ္ပူေနေသးတယ္ ဒါေပမယ္႔ စာေမးပြဲေတြနဲ႔နပန္းလံုးေနလို႔ျဖဴမေခၚျဖစ္တာ..ခုမွစာေမးပြဲျပီးလို႔ အျပင္ထြက္ႏုိင္တာေလ...”
“အင္း.. မုန္တုိင္းတိုက္တာ မမတုိ႔တစ္ၿမိဳ႕လံုးကုန္သြားတယ္....ဆန္ပြဲရံုငါးရံုနဲ႔ရွိသမွ်အကုန္ပါသြားတယ္ အိမ္လည္းမရွိေတာ႔ဘူး ေျမေနရာေတြဘာေတြကိုေတာ႔ အားလံုးေနသားက်ၿပီးမွ တစ္ေခါက္ျပန္ျပီး စီစဥ္ၾကမလို႔ေလ..ေလာေလာဆယ္ မမတုိ႔ဦးငယ္အမေတြနဲ႔ေနၾကတယ္..ရွိသမွ်ေရထဲပါသြားတာေပါ႔ညီမေလးရယ္..”
“အုိ...စိတ္မေကာင္းလုိက္တာမမရယ္..ျဖဴျဖင္႔အဲေလာက္ႀကီးျဖစ္မယ္မထင္မိဘူး”
“မမတုိ႔က အမ်ားႀကီးေတာ္ပါေသးတယ္ညီမေလးရယ္.... ေသသြားတဲ႔လူေတြမနည္းမေနာပဲ...နယ္ဆုိေတာ႔ဆင္းရဲတဲ႔သူေတြ ၊ ေၾကာေထာက္ေနာက္ခံမရွိတဲ႔သူေတြ ဘ၀ပ်က္ၾကတာမနည္းမေနာပဲ  မမတုိ႔လည္းအဲဒီဘက္ကုိျပန္အေျခခ်ဖုိ႔မစဥ္းစားရဲေတာ႔ဘူး ေနာက္တစ္ခါဆုိတာ မေတာ္လုိ႔ျဖစ္လာခဲ႔ရင္ တကယ္ပဲဘ၀ပ်က္ရလိမ္႔မယ္..”

“တီ တီ တီ...”
“ညီမေလး ခဏေလးေနာ္...”
သူမတုိ႔စကားေကာင္းေနစဥ္မွာပဲ ဦးငယ္ဆီကဖုန္း၀င္လာတာမုိ႔ဖုန္း၀င္လာတာမုိ႔ ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လုိက္သည္။
“ဦးငယ္ ျပန္လာၿပီလား”
“ဟယ္လို... အမ...အမ...အေပၚထပ္က child corner ကိုအျမန္ဆံုးလာခဲ႔ပါ”
“ရွင္..ဘာျဖစ္လုိ႔လဲမသိဘူး...ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ဦးငယ္ဖုန္းကိုေခၚရတာလဲ ဦးငယ္ေရာ..သမီးေလးေရာ..”
“အမ သိခ်င္တာေတြေနာက္ထားၿပီး child corner ကိုအျမန္ဆံုးလာခဲ႔ပါ..”
“လာၿပီ.. ကြ်န္မအခုတက္လာၿပီ...”
စိုးရိမ္စိတ္ကငယ္ထိပ္ထိေဆာင္႔တက္လာၿပီး ဖုန္းကိုခ်ပစ္လိုက္ကာ ျဖဴ႕လက္ကိုဆြဲရင္း စက္ေလွကားေပၚကို ေျပးတက္လုိက္သည္။ သမီးေလးတစ္ခုခုမ်ားျဖစ္သြားလို႔လား ။ ကေလးက တအားေဆာ႔ေတာ႔ ျပဳတ္မ်ားက်သြားလားမသိ။
“မမ..မမ ဘာျဖစ္တာလဲဟင္..ဘာျဖစ္လဲ...”
“မသိေသးဘူး..child corner ကိုသြားမွာ..သမီးေလး ဘာမ်ားျဖစ္လဲမသိဘူး”
child corner ကိုေရာက္ေတာ႔ လူေတြအစုလိုက္အျပံဳလိုက္အံုခဲေနၾကသည္႔အျပင္ သမီးေလးငိုသံပါၾကားေတာ႔ သူမအေ၀းကေနလွမ္းေအာ္လိုက္သည္။
“ကြ်န္မသမီးေလးပါ..သမီးေလးဘာျဖစ္လု႔ိလဲမသိဘူး..ဦးငယ္ ဦးငယ္..သမီးေလးဘာျဖစ္လို႔လဲ..”
သူမေအာ္သံေၾကာင္႔လူေတြလမ္းဖယ္ေပးၾကၿပီး သမီးေလးရွိရာသို႔လွမ္းအလာမွာ..သူမျမင္လုိက္ရတာကေတာ႔...

 ဦးငယ္ဖုန္းကို ကိုင္ထားေသာလူတစ္ေယာက္ ၊ ေၾကာက္လန္႔တၾကားငိုေနေသာသမီးေလး နဲ႔.....ေသြးအိုင္ထဲမွာလဲေနေသာ ဦးငယ္

ဆက္ရန္

Sunday, 28 July 2013

အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္

စိမ္းေတာက္ေတာက္ခံစားခ်က္နဲ႔ခါးသက္တဲ႔အိပ္မက္ရွည္
ႏိုးတစ္၀က္နဲ႔ညနက္သြားတယ္
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္
ပင္လယ္ေရပဲဆိုပါစို႔ ငန္မိတဲ႔ငါ႔အျဖစ္ အျပစ္ရွိတယ္ပဲထား
ေကာင္းကင္ႀကီးက စိမ္းသက္ေနပါလား
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္
ႏႈတ္ခမ္းသားခပ္ပါးပါးရဲ႕အေထ႔အေငါ႔ေတြ
သိမ္ေမြ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔အရိုင္းကြက္ေတြ
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္
သီကံုးထားတဲ႔ပုလဲေရာင္အတၱႀကိဳးကိုခပ္တင္းတင္းခ်ည္
အျပင္ကမာၻထဲကိုေရာက္မလာခဲ႔နဲ႔ဦး
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္
ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္အၿပံဳးႏုႏုေတြ
ကမာၻပ်က္ေအာင္ ခေလာက္ဆန္ေလာက္ဦး
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္
ႏုႏုႏြဲ႔ႏြဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ကဗ်ာဆန္လိုက္ဦး
အစြမ္းေရာက္ေနာက္ျပန္ဆြဲျခင္းေတြကိုလက္သည္းဖြက္လိုက္ဦး
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္
တိတိက်က်ၾကမ္းတမ္းေနတဲ႔ဟန္ေဆာင္မႈေတြ
နက္နက္နဲနဲေကာက္က်စ္ေနတဲ႔အတၱေတြ
ဟင္႔အင္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မုန္းတယ္ ။

ဆုျမတ္မုိး
(29-Jul-13)

Thursday, 25 July 2013

မလံုေသာစိတ္

ကြ်န္မဒီရံုးကိုေရာက္စက မ်က္ႏွာေလးအၿမဲတမ္းၿပံဳးရႊင္ေနတဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ႔ အန္တီတစ္ေယာက္ကုိသတိထားမိခဲ႔ပါတယ္ ။ အန္တီရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ အၿမဲတမ္းၾကည္လင္ၿပီးၿပံဳးရႊင္ေနတတ္တဲ႔အျပင္ အဂၤလိပ္လိုမေျပာတတ္ေပမယ္႔ သူေျပာတတ္တဲ႔တရုတ္စကားနဲ႔ကြ်န္မကိုအျမဲတမ္းႏႈတ္ဆက္ေလ႔ရွိပါတယ္ ။ ကြ်န္မကလည္းသူ႕ကိုအၿမဲတမ္းႏႈတ္ဆက္ၿပီး “အန္တီ စားၿပီးလား ေနေကာင္းလား လွတယ္ေနာ္” ဆုိၿပီး သူမ်ားဆီသင္ထားတဲ႔တရုတ္စကားတစ္လံုးစ ၊ ႏွစ္လံုးစကေလးနဲ႔ျပန္ေျပာတတ္ခဲ႔ပါတယ္ ။ ရံုးမွာေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ႔ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ကိုလုပ္ေပမယ္႔ သူတုိ႔က ဆင္းဆင္းရဲရဲေတြထဲကမဟုတ္ပါဘူး ။ အိမ္ပိုင္ ၊ ကားပိုင္ကိုယ္စီရွိၾကေပမယ္႔ လူေနမႈစနစ္ေၾကာင္႔သာ တစ္ကိုယ္စာ၀င္ေငြရေအာင္ ပင္စင္စားၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ အဆင္ေျပတဲ႔အလုပ္တစ္ခုခုမွာ၀င္လုပ္တတ္ၾကတာပါ ။ ဒီမွာ food court တို႔ဘာတုိ႔မွာသြားၾကည္႔လိုက္ရင္ စားပြဲထုိးေတြ ၊ အမိႈက္သိမ္းေတြဟာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြမ်ားပါတယ္ ။ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔စားၿပီးသားေတြသိမ္းေနတဲ႔သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကိုျမင္ရတုိင္း ကြ်န္မအပါအ၀င္ျမန္မာလူမ်ိဴးတုိင္းက ရင္ထဲမေကာင္းဘဲ မ်က္ရည္၀ဲမိၾကပါတယ္ ။ ျမန္မာမွာဆုိရင္သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြဟာ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ေျမးကေလးေတြနဲ႔ေဆာ႔လိုက္ ၊ တရားဘာ၀နာအားထုတ္လိုက္နဲ႔ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ကို ေအးေအးလူလူေစာင္႔ေနၾကၿပီ ။ သူတုိ႔မွာေတာ႔ ၀မ္းေရးအတြက္တပင္တပန္းလုပ္ေနၾကရတုန္းပါပဲ ။ လူေနမႈစရိတ္ျမင္႔မားလြန္းတဲ႔ႏုိင္ငံမုိ႔လို႔ အျပစ္လည္းမဆုိသာ ။ သမီးက branded လက္ကိုင္အိတ္ကိုင္ၿပီးရံုးတက္လို႔ ၊ အေမဘာလုပ္လဲေမးေတာ႔ ရံုးမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တယ္ ၊ food court မွာစားၿပီးသားေတြကိုရွင္းေပးတယ္ဆုိတဲ႔အျဖစ္အပ်က္ေတြ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ရွိပါတယ္။

ကြ်န္မတုိ႔ရံုးနဲ႔တစ္ထပ္တည္းမွာရွိတဲ႔ ေနာက္ရံုးခန္းတစ္ခုက ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ႔အန္တီတစ္ေယာက္ကိုလည္းကြ်န္မသတိထားေနမိခဲ႔ပါတယ္။ ထုိအန္တီကိုသတိထားမိပံုကေနာက္တစ္မ်ိဴး ။ ေခတ္ဆန္လြန္းတဲ႔အျပင္အဆင္နဲ႔ ဆံပင္ကိုေကာက္တစ္လွည္႔ ေျဖာင္႔တစ္လွည္႔မိုး ကြ်န္မက ထုိအန္တီကိုရံုးက၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္လို႔သာကြ်န္မထင္ေနခဲ႔ပါတယ္ ။ အျမဲတမ္းစတုိင္က်က် နဲ႔ ေက်ာ႔ေမာ႔ေနတဲ႔အျပင္ LV အိတ္ႀကီးနဲ႔ ရံုးကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔လာတက္သူမုိ႔ ကြ်န္မအထင္ႀကီးမိတာလည္းမမွားပါဘူး ။ ဒါေပမယ္႔တစ္ရက္က်ေတာ႔ အဲဒီအန္တီဟာ ေကာ္ဖီခြက္ေတြ ၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ထားတဲ႔အမႈန္႔ေတြတပံုတပင္ႀကီးနဲ႔ ေဘစင္မွာလာေဆးေတာ႔မွပဲ အဲဒီအန္တီဟာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ႔သူမွန္း ကြ်န္မသိခဲ႔တာပါ ။ ဒီေလာက္ေတာင္သံုးႏုိင္ၿဖံဳးႏုိင္ေတာ႔မွပဲ ဘာလုိ႔ရံုးမွာလာလုပ္ေနလဲဆိုၿပီး ကြ်န္မေတြးေနမိပါေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔လည္းသူ႔မွာလည္း သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိႏုိင္တာမို႔ စပ္စုခ်င္စိတ္ကိုဖယ္ၿပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ တစ္ျခားရံုးက အန္တီတစ္ေယာက္ဘယ္လုိစတုိင္၀တ္လာမလဲဆုိတာကိုပဲေငးျဖစ္ပါေတာ႔တယ္ ။ စကားဆက္ရရင္ ကြ်န္မတုိ႔ရံုးကအန္တီက ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းတဲ႔အျပင္ ေကာ္ဖီျပင္းေတြမၾကိဳက္တတ္တဲ႔ကြ်န္မအတြက္ nes coffee ထုတ္ေလးေတြ၀ယ္ၿပီး အံဆြဲထဲမွာသိမ္းထားေပးတတ္ပါတယ္ ။ ကြ်န္မ ေကာ္ဖီေသာက္မလို႔လာမွသာ အဲဒီထဲကထုတ္ေပးတတ္တာမို႔ အန္တီ႔ကိုေက်းဇူးတင္လွပါတယ္ ။ ဘာလို႔ဆုိေတာ႔ ရံုးမွာေဖ်ာ္ေပးတဲ႔ ေကာ္ဖီက ကြ်န္မဘယ္လိုမွမေသာက္ႏုိင္တဲ႔ ေကာ္ဖီအရည္မဲမဲႀကီးေတြပါ ။ ဒီက တရုတ္ေတြကေတာ႔ မက္မက္စက္စက္ေသာက္ၾကတာမုိ႔ ရံုးတုိင္းမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ႔အန္တီေတြရွိေနၾကတာပါ ။

တစ္ရက္က ကြ်န္မ ေရွာပင္းထြက္ရင္းနဲ႔ လက္သည္းအလွျပင္ဖုိ႔ လက္သည္းနီေတြ၀ယ္လာခဲ႔ပါတယ္ ။ ကြ်န္မက manicure လုပ္ရတာလည္း၀ါသနာပါတာမို႔ လက္သည္းနီေလးေတြအၿမဲလိုလို၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါ႔အျပင္ လက္သည္းလုပ္လာတုိင္း အန္တီတစ္ေယာက္သေဘာတက်ရွိတတ္တာကိုလည္းသတိထားမိေသးတာမုိ႔ အဲဒီေန႔က အန္တီ႔အတြက္ပါလက္သည္းနီတစ္ပုလင္းပို၀ယ္လာခဲ႔ပါတယ္ ။ ရံုးကိုေရာက္ေတာ႔ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ရင္းနဲ႔အန္တီ႔ကိုေပးေတာ႔ မယူဘူးျငင္းပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ကြ်န္မကအတင္းေပးတာမုိ႔ ေက်းဇူးတင္စကားအထပ္ထပ္နဲ႔ အန္တီလက္ခံလိုက္ပါတယ္ ။ အမွန္ဆုိရင္ ကြ်န္မက ႏွစ္ကူးေတြဘာေတြမွာေတာင္ အန္ေပါင္းေတြေပးခ်င္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔တရုတ္အယူအဆအရ single ေတြမွာေပးခြင္႔မရွိတာမုိ႔မေပးျဖစ္တာပါ ။ ကြ်န္မအန္တီ႔ကိုသတိထားမိေစတဲ႔ေနာက္အခ်က္တစ္ခုကလည္းရွိပါေသးတယ္။ ကြ်န္မကႀကီးစုလို႔ ခ်စ္စႏုိးေခၚတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါစုခ်စ္သူရဲ႕ ရံုးကအန္တီ႔အေပၚထားတဲ႔သူ႔စိတ္ေကာင္းကေလးအေၾကာင္းေရးထားတဲ႔ပိုစ္႔ကိုဖတ္ျဖစ္တည္းက ကြ်န္မလည္းရံုးကအန္တီကိုသတိထားမိခဲ႔တာပါ ။ ရံုးမွာအနိမ္႔ဆံုး၀န္ထမ္းဆုိေပမယ္႔ ကိုယ္႔အဘြားအရြယ္ ေနာက္ၿပီး အၿမဲတမ္းၿပံဳးရႊင္ေနၿပီးစိတ္သေဘာထားေကာင္းလွသူမုိ႔ ကြ်န္မခ်စ္ခင္မိျခင္းပါ ။ အဲဒီလက္သည္းနီေလးေပးၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ အန္တီဟာ ရံုးမွာ ၀န္ထမ္းေတြစားဖုိ႔ပန္းသီးေတြဘာေတြ၀ယ္ထားရင္ ကြ်န္မအတြက္အၿမဲခ်န္ထားပါေတာ႔တယ္ ။ ကြ်န္မမွာသာအားနာလို႔ မခ်န္ဖုိ႔ေျပာယူရပါတယ္ ။

ဟိုတေလာက ရံုးက မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္အလုပ္ထြက္သြားလို႔  Pan Pacific ေဟာ္တယ္မွာ Farewell Buffet လုပ္ပါတယ္ ။ ညစာစားအၿပီးမွာ ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႔အမွတ္တရဓာတ္ပံုလိုက္ရိုက္ၾကေတာ႔ ကြ်န္မက camera 360 ေလးနဲ႔ရိုက္ၿပီး effect ေလးေတြနဲ႔ဓာတ္ပံုေတြလွေအာင္ျပင္ေပးပါတယ္ ။ ကြ်န္မဆီကဓာတ္ပံုေတြယူၾကည္႔ၾကေတာ႔ အရမ္းလွေနတာမုိ႔ အားလံုးကသူ႔ထက္ငါ အလုအယက္အရိုက္ခံၾကပါတယ္ ။ အားလံုးကိုရိုက္ေပးၿပီး ကြ်န္မခ်စ္တဲ႔အန္တီ႔အတြက္ပါဓာတ္ပံုေလးေတြရိုက္ေပးခဲပါတယ္ ။ ေနာက္ရက္ရံုးျပန္တက္ေတာ႔ အားလံုးက ကြ်န္မဆီကဓာတ္ပံုေတြေတာင္းၾကတာမုိ႔ email နဲ႔ဓာတ္ပံုေတြပို႔ေပးခဲ႔ပါတယ္ ။ အန္တီ႔ခမ်ာေတာ႔ email လည္းမရွိ ၊ smart phone လည္းမသံုးတာမို႔ ကြ်န္မဓာတ္ပံုဘယ္လိုပို႔ေပးရမွန္းမသိျဖစ္ေနေတာ႔ ရံုးက မိန္းမတစ္ေယာက္က သူ print ထုတ္ေပးမယ္ဆိုၿပီးေျပာလာပါတယ္ ။ ကြ်န္မလည္း၀မ္းသာအားရ အန္တီ႔ပံုေတြကိုပါပို႔ေပးလုိက္ၿပီး print ထုတ္ေပးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆုိၿပီး email ပို႔လိုက္ပါတယ္ ။ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာလည္း အန္တီဓာတ္ပံုေလးေတြရၿပီဆုိၿပီး ၀မ္းသာေနမိၿပီး ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ရွိေနခဲ႔ပါတယ္ ။

တစ္ရက္က ကြ်န္မ pantry မွာေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္ေတာ႔ အန္တီ႔ကိုပရင္႔ထုတ္ေပးမယ္ေျပာတဲ႔မိန္းမက ကြ်န္မေနာက္ကအေျပးအလႊားလိုက္လာၿပီး ကြ်န္မအေၾကာင္းကိုစပ္စုပါေတာ႔တယ္ ။ နင္႔အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ၊ နင္က ဘယ္ pass နဲ႔ေနတာလဲ ၊ နင္ ဘယ္ေတာ႔လက္ထပ္မွာလဲ ဆိုၿပီး ကြ်န္မကိုေမးပါတယ္ ။ အဲဒီေန႔က ကြ်န္မလည္းအိပ္ေရးကမ၀တဲ႔ ေစာေစာစီးစီးစပ္စုခံရေတာ႔ စိတ္တုိၿပီး ၀တ္ေက်တမ္းေက်ေျဖခဲ႔ပါတယ္ ။ ကြ်န္မကိုယ္တုိင္က စပ္စုတာလည္း၀ါသနာမပါတဲ႔အျပင္ ကိုယ္႔ကိုစပ္စုတာလည္းမၾကိုက္သူမုိ႔ စိတ္ေတြရႈပ္ၿပီး ဒီမိန္းမႀကီးစပ္စုေလျခင္းဆုိၿပီးစိတ္ေတြတိုေနမိပါတယ္ ။ ပံုမွန္အားျဖင္႔သူနဲ႔ကြ်န္မဟာ အလုပ္ခ်င္းလည္းမဆက္စပ္တဲ႔အျပင္ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္ေတာင္အဆက္အစပ္မရွိတဲ႔သူမို႔စိတ္ထဲမွာထူးဆန္းသလိုေတာ႔ခံစားမိပါတယ္ ။ ေနာက္ရက္မွာ ကြ်န္မေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္ေတာ႔ အန္တီက ကြ်န္မကို ေျပာပါတယ္ ။ သူ႔ရဲ႕တစ္လံုးစႏွစ္လံုးစ အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ photo နဲ႔ထုိမိန္းမနာမည္ကိုေျပာပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔  “က်င္ေတး” ဆိုၿပီးေခါင္းခါျပေတာ႔ ကြ်န္မသေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္ ။ “က်င္ေတး” ဆုိတာက တရုတ္လိုလားမေလးလိုလားကြ်န္မမသိေပမယ္႔  လွတယ္ဆုိတာကိုေျပာမွန္းသိပါတယ္ ။ က်င္ေတးလုိ႔ေျပာၿပီးေခါင္းခါျပေတာ႔ မလွဘူးေပါ႔ ။ ထုိမိန္းမက ဓာတ္ပံုေတြကိုမလွဘူးဆုိၿပီး ပရင္႔မထုတ္ေပးဘူးလို႔ေျပာမွန္းကြ်န္မသိလိုက္ပါတယ္။ ပိုၿပီးေသခ်ာေအာင္ေနာက္တရုတ္မတစ္ေယာက္ကိုဘာသာျပန္ခိုင္းေတာ႔ ကြ်န္မထင္တဲ႔အတုိင္းပဲ အဲဒီမိန္းမဟာ ဓာတ္ပံုေတြမလွဘူး မယူနဲ႔ေတာ႔ဆုိၿပီး အန္တီ႔ကုိ ပရင္႔မထုတ္ေပးျခင္းပါ ။ တကယ္ေတာ႔အန္တီ႔ပံုေလးေတြက အရမ္းလွပါတယ္။...ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္တကယ္မလုပ္ေပးႏုိင္ရင္ ဘာလို႔မ်ားလုပ္ေပးမယ္လုိ႔တာ၀န္ယူရသလဲေနာ္ ။ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး အန္တီ႔ကိုထုတ္ေပးမယ္လို႔ေျပာၿပီး ကြ်န္မနဲ႔ခင္တဲ႔တျခားဌာနက မိ္န္းမတစ္ေယာက္ကိုထုတ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္ ။ ကြ်န္မတုိ႔ပရင္တာမွာက ကာလာနဲ႔ထုတ္လို႔မရတာမို႔သူမ်ားကိုအကူအညီေတာင္းရတာပါ ။ ဓာတ္ပံုေလးေတြပရင္႔ထုတ္ေပးလိုက္ေတာ႔ အန္တီတစ္ေယာက္၀မ္းသာကို မမွီမကမ္းနဲ႔ကြ်န္မပခံုးကို တစ္ရႈးရႈးဖက္နမ္းပါေတာ႔တယ္ ။

ကိုယ္မလုပ္ႏုိင္တဲ႔ကိစၥကိုလုပ္ေပးမယ္ေျပာၿပီး အဂၤလိပ္စကားမေျပာတတ္တဲ႔အန္တီႀကီးကိုမလွိမ္႔တပတ္လုပ္တဲ႔ ထုိမိန္းမကိုကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလးအထင္ေသးမိပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ႔ အန္တီျပန္ေျပာမွာစိုးလို႔ ကြ်န္မ pantry သြားတုန္းလိုက္လာၿပီး မလံုေသာစိတ္နဲ႔ ..စကားေရပက္မ၀င္ေအာင္လာေျပာတာပါ။ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါမဆက္ဆံဖူးေပမယ္႔ တစ္ခါဆက္ဆံရံုနဲ႔ ထုိမိန္းမရဲ႕စိတ္ေနသေဘာထားကိုကြ်န္မသိလုိက္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔လူေတြဟာ ကိုယ္ေပးမွရမယ္႔ ၊ ကိုယ္ကူညီမွအဆင္ေျပမယ္႔ကိစၥေတြမွာ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ႔လူႀကီးသူမတစ္ေယာက္အေပၚဘာလို႔မလွိမ္႔တပတ္နဲ႔ရက္စက္ႏိုင္ၾကသလဲေနာ္..တကယ္ပဲကြ်န္မတအံ႔တၾသျဖစ္မိပါေတာ႔တယ္။








ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီးသေဘာေကာင္းလြန္းတဲ႔အန္တီရဲ႕ ပံုေလးေတြပါ ။

Monday, 22 July 2013

ႏႈတ္ဆက္ရြက္ေၾကြ(၄)

တီ..တီ..တီ..တီ

ႏႈိးစက္ျမည္သံကိုၾကားသည္ႏွင္႔ က်င္႔သားရေနတဲ႔မ်က္၀န္းေတြက အလိုေလ်ာက္ပဲပြင္႔လာခဲ႔သည္။ ေနာက္က်မွသြားလို႔ရေသာ္လည္း အခြင္႔အေရးကိုအျပည္႔အ၀မယူခ်င္ေသာစိတ္နဲ႔အတူ အိပ္ရာမွထကာ ေရခ်ိဴးရန္ထလာလိုက္သည္။ ညနက္ေအာင္အထိ စာလုပ္ထားေသာျဖဴကေတာ႔ အိပ္ေမာက်တုန္း ။  မနက္ျဖန္ဆုိရင္ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတဲ႔ အေတြးက ေခါင္းထဲကိုမေခၚဘဲ၀င္၀င္လာသည္။ ဒီေန႔ဟာ သူမအတြက္ အလုပ္ထဲမွာေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္သလို မၾကာခင္မွာလည္း ႏွစ္ရွည္လမ်ားေနလာခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဒီအေဆာင္ကိုခ်န္ထားခဲ႔ၿပီး ဦးငယ္နဲ႔အတူ ဘ၀သစ္တစ္ခုကိုစတင္ေလွ်ာက္လွမ္းရေတာ႔မည္။ ျပင္ဆင္ညွိႏိႈင္းခဲ႔ေသာအခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ရွိရွိ တကယ္တမ္းရင္ဆုိင္ရေတာ႔မွာမို႔ သူမစိတ္လႈပ္ရွားမိသည္။ ဘ၀ရဲ႕လိႈင္းေတြက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရိုက္ခတ္ဖူးေလေတာ႔ ခိုင္ၿမဲလွပါတယ္ဆိုတဲ႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေတာင္ ေလလာတိုင္းလိႈင္းမ်ားလားလို႔တုန္လႈပ္စၿမဲမဟုတ္လား...ေရွ႕ေလွ်ာက္ရမယ္႔လမ္းေတြကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႔ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ပါ႔မလားဆုိတဲ႔ သံသယေတြနဲ႔အတူ စိုးရြံ႔ေနမိျပန္သည္။ “ကံဇာတာရယ္ တစ္ခါေတာ႔အလွည္႔ေပးပါေနာ္” လို႔သာသီခ်င္းေလးညည္းလိုက္ခ်င္ပါေတာ႔သည္။

“ငါေတာ႔ဘာေျပာလို႔ေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ႔ဘူး ဒါေပမယ္႔ ငါတို႔ေတြသတိရေနမွာပါဟာ..ၿပီးေတာ႔ နင္႔ေနရာမွာလုပ္မယ္႔တစ္ေယာက္လည္း ဘာေတြတလြဲလုပ္ဦးမလဲမသိဘူး”
တကယ္တမ္းလည္းခြဲခြာရမယ္ဆိုေတာ႔ သံေယာဇဥ္အဖြဲ႔အေႏွာင္ေတြက ခပ္တင္းတင္းလည္းခ်ည္လို႔..။ မသက္မာရဲ႕၀မ္းနည္းစကားေတြ၊ အလုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ႏႈတ္ဆက္စကားေတြၾကားေတာ႔ သူမစိတ္မခိုင္ခ်င္။
“ခ်ိဳသဲလည္းအားလံုးကို သတိရေနမွာပါ..”
“သူေဌးကေတာ္ျဖစ္ေတာ႔မွ ေသြးမႀကီးသြားနဲ႔ေနာ္” လို႔ေနာက္တဲ႔သူကေနာက္ၾကေသးသည္။ သူမ မက္ေမာသည္မွာ သူေဌးကေတာ္ဆုိေသာဂုဏ္ပုဒ္လည္းမဟုတ္ ၊ ဘ၀၏ျပည္႔စံုၾကြယ္၀ျခင္းလည္းမဟုတ္ ။ တကယ္ေတာ႔ သူမေက်းဇူးတရားရယ္ ၊ ေမတၱာတရားရယ္ကိုသာမက္ေမာတတ္ခဲ႔တာပါ ။ ယူတတ္မယ္ဆုိရင္ လိုခ်င္သေလာက္ရႏုိင္တဲ႔ဦးငယ္ဆီကစြန္႔ႀကဲျခင္းေတြ .. သူမမွာ အခုထိတစ္ကိုယ္ရည္စာအသံုးအေဆာင္အခ်ိဳ႕ကလြဲရင္ ပိုင္ဆုိင္ပစၥည္းဆုိလုိ႔ ဘာဆိုဘာမွမရွိခဲ႔ ။ လမ္းေၾကာင္းမွန္တစ္ခုကိုမယုိင္မလဲေအာင္ပံ႔ပုိးေပးတဲ႔ ေက်းဇူးတရားနဲ႔တင္ သူမေက်နပ္ခဲ႔သည္ ။ ေရွ႔ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ႔လည္း သူမကို မၾကည္ျဖဴေသာအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲကို မည္သို႔မည္ပံု၀င္ေရာက္ရမည္မွန္း သူမမသိ ။ ေစတနာကိုအရင္းျပဳခဲ႔တဲ႔ခရီးတစ္ခုအတြက္ေရာင္ျပန္ေသာေစတနာေတြရွိလာမွာပါဟုသာ ရင္ႏွင္႔ရင္းၿပီးယံုၾကည္ေနမိသည္။

မသက္မာေပးလိုက္ေသာ ေက်ာက္စီပန္းခ်ီကားကို ကုတင္ေပၚကိုအသာအယာတင္ၿပီး အ၀တ္အစားလဲကာ အိပ္ရာေပၚမွာပက္လက္ကေလးလွဲေနမိသည္။ ျဖဴ႕ကိုၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ တကုပ္ကုပ္နဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနတာမုိ႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေလးဆုိၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလးလွဲေနမိျခင္းပင္ ။
“မမ ျဖဴဘာလုပ္ေနလဲသိလား”
“မသိဘူးေလ ညီမေလး ေက်ာင္းကလုပ္ခိုင္းတာလား”
“အို ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ျဖဴတုိ႔ ေက်ာင္းမွာ ဒါမ်ိဴး craft ေတြမလုပ္ခိုင္းပါဘူး..... ျဖဴက မမအတြက္ hand made လက္ေဆာင္ေလးလုပ္ေနတာေလ..ျပီးမွျပမယ္ေနာ္..”
“အယ္..ညီမေလးကလည္း ပင္ပန္းပါတယ္...မလုပ္ပါနဲ႔...ဘာလက္ေဆာင္မွမလိုပါဘူးဟယ္..”
“မဟုတ္ဘူးေလ မမရယ္... ျဖဴေလ မမကိုတကယ္ေက်းဇူးတင္တာသိလား....ျဖဴ႕အကိုကလည္းမမကိုေက်းဇူးတင္ေနတာ.. မမေၾကာင္႔ ျဖဴဘုရားမွန္မွန္ရွိခိုးျဖစ္တယ္ ၊ မမခ်က္ေကြ်းလို႔ထမင္းဟင္း အခ်ိန္မွန္စားျဖစ္တယ္ ၊ မမေၾကာင္႔အခ်စ္ဆိုတာေရာ ၊ ဘ၀ဆိုတာပါသိလာတယ္ေလ....”
“အမယ္...တယ္ဆုိတဲ႔စာပါလား ကပ္ခြ်ဲေနတာသိပါတယ္ေနာ္..”
ထမင္းခ်က္ဖုိ႔ပ်င္းတဲ႔ျဖဴ႕ကို ညဘက္ထမင္းမွန္မွန္စားျဖစ္ေအာင္ သူမအျမဲတမ္းဟင္းေတြခ်န္ထားတတ္ခဲ႔သည္။ အေဆာင္သူခ်င္းမုိ႔လို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာတာတေၾကာင္း ၊ သူမအတြက္လည္းျဖဴ႔တစ္ေယာက္စာက အပန္းမႀကီးတတ္တာမို႔ အျမဲလိုလိုဟင္းေတြပိုခ်က္ျဖစ္ခဲ႔သည္။
“ဟုတ္တယ္မမရဲ႕တကယ္ေျပာတာ... ခုေလ..ျဖဴစိတ္ပူတယ္သိလား ျဖဴ႔ေနာက္အခန္းေဖာ္က ဘယ္လိုေနမလဲမသိဘူး”
“ကိုယ္႔ဘက္ကစိတ္ရင္းအတုိင္းနဲ႔သာဆက္ဆံရင္ အဆင္ေျပပါတယ္ ညီမေလးရယ္..မိဘအိမ္မွမဟုတ္တာ အနည္းအက်ဥ္းေတာ႔ သည္းခံသင္႔တာသည္းခံရမွာေပါ႔ေလ...”
“ဟုတ္မမ..”
“ဒါနဲ႔ညီမေလးရယ္.. ဒီညတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လက္ဖက္သုတ္စားရေအာင္..မမကိုဆုိင္က လက္ေဆာင္ေတြေပးလိုက္ၾကတယ္ေလ....”
ုျဖဴက လက္ဖက္သုတ္ႀကိဳက္တတ္တာမို႔ ျငင္းေတာင္မျငင္းႏုိင္ ။ တစ္ခါတည္းကိုစားမယ္ဟုတန္းေျပာလိုက္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီလိုညေတြဟာ ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ရႏိုင္ခဲတာမို႔ ရင္ဘတ္တူခ်င္းေ၀မွ်ဖို႔ သူမေရာ ျဖဴပါ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနခဲ႔သည္ ။

“ဆီမ်ားသြားသလားမမ”
လက္ဖက္ပန္းကန္ကို သူမေရွ႕မွာခ်ရင္းျဖဴကဆုိလိုက္သည္။ ပါးပါးလွီးထားေသာေဂၚဖီထုတ္ ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၊ ငရုတ္သီး ၊ ပဲစံုပါသည္႔အျပင္နံနံပင္ေလးပါလွီးထည္႔ထားတာမုိ႔ ျဖဴ႔လက္ဖက္သုတ္ေလးက စားခ်င္စဖြယ္..။
“ျဖဴကေတာ႔ေလ..လက္ဖက္သုတ္ကိုနံနံပင္ထည္႔စားရတာ ပိုႀကိဳက္တယ္..မမမၾကိဳက္ရင္ထပ္သုပ္ေပးမယ္ေနာ္..”
“ရတယ္ ညီမေလး... အဆင္ေျပတယ္..ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ဦးမလား”
“ေန..ေန မမ ျဖဴလုပ္ေပးမယ္”
ျဖဴက ေရေႏြးၾကမ္းအျပင္ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြပါယူလာတာမို႔ သူမတုိိ႔လက္ဖက္သုတ္၀ိုင္းက ပိုၿပီးၿမိဳင္ဆုိင္သြားသည္။
“စားဦး မမ”
ျဖဴ႔လက္ရာလက္ဖက္သုတ္ေလးက ဆိမ္႔ဆိမ္႔ေလးနဲ႔စားလုိ႔ေကာင္းလွပါသည္။ နံနံပင္ေလးပါထည္႔ထားတာမုိ႔အရသာကတမ်ိဴးေလး ။ အသီးအရြက္အစံုအလင္လည္းပါတာမို႔ စားလို႔ၿမိန္လိုက္သည္႔ျဖစ္ျခင္း။
“ေကာင္းလိုက္တာ ညီမေလးရယ္..မမေတာ႔လြမ္းေနမွာပဲ”
“ဟင္႔ ျဖဴက ပိုလြမ္းရမွာပါ... မမက နယ္ေရာက္သြားရင္ ဦးငယ္နဲ႔ေပ်ာ္ေနမွာ... ျဖဴ႕မွာသာ တစ္ေယာက္တည္း...ျပီးေတာ႔ ထြက္သြားသူနဲ႔ က်န္ရစ္သူမွာ က်န္ရစ္သူက ပိုလြမ္းရတယ္တဲ႔....”
“ထြက္သြားသူကလည္း ႏႈတ္ဆက္ခ်န္ခဲ႔ရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲမလဲ ညီမရယ္...”
သူမတုိးတိုးတိတ္တိတ္ေျပာလိုက္ေတာ႔ ျဖဴတစ္ေယာက္ႏႈတ္ဆိတ္လို႔...။ မနက္မိုးမလင္းခင္ကေန လႈပ္ရွားတက္ၾကြေနခဲ႔ေသာသူမတုိ႔ပတ္၀န္းက်င္ဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ ။ ျပာလဲ႔ၾကည္စင္ေသာေကာင္းကင္ဟာ လမရွိေပမယ္႔ ၾကယ္စင္အလင္းေတြနဲ႔ပဏာရေနသည္။ ညကနက္လာသလို ခံစားခ်က္ေတြနက္လာခဲ႔သည္။ ခုနစ္စဥ္ၾကယ္ဟာ အၿမီးေလးကိုေကာက္လို႔.....။
“မမက ဟိုတစ္ေယာက္အေပၚတကယ္စိတ္ျပတ္သြားခဲ႔ၿပီေပါ႔ေနာ္..”
ျဖဴေျပာတဲ႔ဟိုတစ္ေယာက္ဆိုတာ ေကာင္းဇင္ကိုရည္ရြယ္မွန္း နာမည္ထုတ္မေျပာလဲ သူမသိေနခဲ႔သည္။ ၿပီးဆံုးခဲ႔ေသာအေၾကာင္းအရာေတြအသစ္ျဖစ္ခ်င္စိတ္သူမမွာမရွိ ။ ဒါေပမယ္႔.....
“မမနဲ႔မဆုိင္ခဲ႔တာၾကာလွၿပီ ညီမေလးရယ္..”
“ဟုတ္တယ္ေနာ္..ျပတ္သားတုန္းကလည္းသူပဲေနာ္..ခုေတာ႔မမကိုအျမဲဖုန္းဆက္ေတာ႔ဘယ္လိုေနလဲဟင္..”
“ေကာင္းဇင္ဟာ သူ႔စိတ္ကိုမမေလာက္ေတာင္နားမလည္ဘူး..ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕အတၱေပါ႔ညီမရယ္..မမကေတာ႔သူနဲ႔ပက္သက္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ႔ဘူး”
“စိတ္က မရွိေပမယ္႔ ႏွလံုးသားကေရာ......”
ႏွလံုးသားရဲ႕အခန္းက႑ကိုသူမလ်စ္လ်ဴရႈေနခဲ႔တာၾကာၿပီ ။ တခ်ိန္တခါတုန္းက ဇုိးခနဲဇတ္ခနဲခုန္တတ္ခဲ႔တဲ႔ ႏွလံုးသားေၾကာင္းေတြ၊ အမည္မသိေသာခံစားခ်က္ေတြကိုေမြးဖြားေစတဲ႔အျပံဳးႏုႏုေတြ ၊ သြားတက္ကေလးေတြေဖြးခနဲေပၚေအာင္ရယ္တတ္တဲ႔ ၾကည္လင္ေသာအၿပံဳးေတြရယ္.......တကယ္ေတာ႔ ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာဟာ မ်က္ရည္ေတြကိုအိုင္ထြန္းေစတယ္ဆိုရင္ သူမျပန္မလွန္တာပဲအေကာင္းဆံုးမလား ။ ဟင္႔အင္း..သူမအျပံဳးႏုႏုေလးေတြကိုတမ္းတေနတုန္းပဲ ။ ေအးျမေသာမ်က္၀န္းအစံုကိုျမင္ေယာင္ေနတုန္းပဲ ။
“ေကာင္းဇင္ကို တစ္ေန႔ျပန္လာႏုိးႏုိးနဲ႔ မမေမွ်ာ္လင္႔ေနခဲ႔ဖူးတယ္...အျပစ္မျမင္ေလာက္ေအာင္အထိ နားလည္ေနခဲ႔ဖူးတယ္..သူ႔သတင္းေတြကိုနားစြင္႔ၿပီးသူ႕ကိုေစာင္႔ေနခဲ႔ဖူးတယ္  ဒါေပမယ္႔ သူျပန္မလာခဲ႔ဘူး ”
“သူ လံုး၀အဆက္သြယ္မလုပ္တာလား မမ”
“ဟုတ္တယ္ ညီမေလး...တစ္ေန႔ျပန္လာႏုိးနဲ႔ေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔သူသာ ေမာတယ္ေလ..ေနာက္ဆံုးေတာ႔ နာက်ည္းစိတ္ကအႏုိင္ရသြားခဲ႔တယ္ ျပန္မလာတဲ႔သူကိုမမခြင္႔မလႊတ္ေတာ႔ဘူး.... ”
“သူ႔ဘက္က ဘယ္လိုအခက္ခဲေတြရွိလဲ မမသိလို႔လားဟင္...သူ႔မွာလည္းအခက္ခဲေတြရွိႏိုင္တာေပါ႔”
“သူ႔မွာ ဘာမွျပသနာရွိမေနခဲ႔ဘူး ညီမေလး သူ႔အတၱေတြကပဲ သူ႔ကုိအႏုိင္ယူသြားတာ... တကယ္လို႔သူသာမမကိုတကယ္ခ်စ္ရင္ ညွိႏိႈင္းယူရမယ္ေလ...တကယ္တမ္းျမတ္ႏိုးရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျပန္လာရမယ္ေလ..”
“ခု သူျပန္လာတယ္ေလ မမ”
“သူ မမကိုခ်စ္လို႔ျပန္လာတယ္ထင္လား......သူ႔အတၱေတြအတြက္ျပန္လာတာ..သူ႔ရင္ဘတ္ထဲက အတၱေတြအတြက္ျပန္လာတာ”
“ဘယ္လို... ျဖဴနားမလည္လို႔..”
“သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွာ သူမေပးထားတဲ႔ မမဆိုတဲ႔ေနရာေသးေသးေလးတစ္ခုရွိေနေသးတယ္..အဲဒီေနရာကိုဆံုးရံႈးရမွာစိုးတယ္ဆုိတဲ႔ အတၱတစ္ခုကလည္းရွိေနေသးေတာ႔ ဒြိဟျဖစ္တဲ႔စိတ္နဲ႔အတူ မမကိုျပန္ဆက္သြယ္တာ...တကယ္လို႔မမသာ ဦးငယ္နဲ႔လက္မထပ္ျဖစ္ဘူးဆုိရင္ သူျပန္လာခ်င္မွျပန္လာမွာ..ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ သူမလိုခ်င္တဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သူမ်ားလက္ထဲကိုထည္႔ရဖုိ႔ စိုးရြံ႕ေနတဲ႔ သူ႔အတၱအတြက္ျပန္လာတာ....”
“ဟင္... ျဖဴဘယ္လိုမွမထင္ထားတဲ႔ကိစၥပဲ...”
“ဒါေၾကာင္႔ မမေျပာတယ္ေလ...ေကာင္းဇင္စိတ္ကိုမမက ကာယကံရွင္ထက္ေတာင္ပိုသိေနတယ္ဆိုတာ.. ေကာင္းဇင္က သိပ္အတၱႀကီးတယ္ ညီမေလး”
“ဒါေပမယ္႔ မမဆိုတဲ႔အတၱေနရာေလးသူ႔ရင္ထဲမွာရွိေနေသးတယ္...ၿပီးေတာ႔ မမကလည္း ျဖဴ႕ကိုစိတ္ေတာ႔မဆိုးပါနဲ႔ ေက်းဇူးတရားေၾကာင္႔သာ ဦးငယ္ကိုယူရတာမလား.....ဦးငယ္က မမမယူခ်င္ဘူးဆုိရင္ ဘယ္အတင္းလုပ္ပါ႔မလဲ.. ျပန္ညွိၾကည္႔ပါဦးလား ငယ္ခ်စ္ဆုိတဲ႔သံေယာဇဥ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုေလးနက္မွန္းျဖဴသိပါတယ္..”
“ေကာင္းဇင္ရဲ႕အတၱနဲ႔မမရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကိုမေပါင္းလိုေတာ႔ပါဘူးညီမရယ္.....ေနသားက်ေနတဲ႔ကိစၥတစ္ခုကိုထပ္ၿပီးဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး.....ကံစီမံရာအတုိင္းေပါ႔”
ျပတ္သားခိုင္မာေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္လိုမွမျပင္ႏုိင္မွန္းသိသြားေသာျဖဴကလည္းသူမအေပၚမွာတိုက္တြန္းစကားထပ္မဆိုေတာ႔ေပ ။
“ျဖဴကေလ...ခ်စ္သူတုိင္းကိုညားေစခ်င္တာ”
ခ်စ္သူတုိင္းတာေပါင္းရစတမ္းဆုိရင္ “ခ်စ္တုိင္းလည္းမညား” ဆုိတဲ႔စကားပံုေတြဘယ္ေပၚလာမလဲညီမေလးရယ္ ဆိုတဲ႔စကားကိုေတာ႔ သူမထုတ္မေျပာျဖစ္ခဲ႔ ။ ခ်စ္တုိင္းလည္းမညားတဲ႔ဇာတ္လမ္းေတြဟာ သူမပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပါမ်ားလြန္းလို႔ အေရထူေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္မေလးမသိႏုိင္ရွာ။

အသဲပံုေဖာ္ထားေသာ coffee lattae ခြက္ကေလးကို ဇြန္းနဲ႔ေမႊလိုက္ၿပီး ခုခ်ိန္ထိေပၚမလာေသးေသာ ေကာင္းဇင္ကိုထိုင္ေစာင္႔ေနမိသည္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခြင္႔ေပးဖုိ႔ ေကာင္းဇင္ေတာင္းဆုိလို႔ စိမ္းလန္းစိုျပည္က Zypher ကို သူမေရာက္ေနျခင္းပင္ ။ ထံုးစံအတုိင္းခ်ိန္းထားတဲ႔အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်မွေရာက္မည္ျဖစ္ေသာေကာင္းဇင္အေၾကာင္းကိုသိသိႀကီးနဲ႔ ေစာထြက္လာမိတဲ႔ကိုယ္႔ကိုကိုယ္အျပစ္တင္ရမလား ။ သူမဒီကိုေရာက္ေနတာ တစ္နာရီနီးပါးခန္႔ရွိခဲ႔ၿပီး ။ေကာင္းဇင္ကေတာ႔ ေပၚမလာေသး ။ ေစာင္႔စားခဲ႔ဖူးေသာေန႔ရက္ေတြအေၾကာင္းကို သတိရသလိုလိုျဖစ္လာေပမယ္႔ေခါင္းထဲကေနထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ အေဟာင္းေတြအသစ္မျဖစ္သင္႔ေတာ႔ဘူးေလ။
“ေစာင္႔ရတာၾကာသြားလား ေဆာရီး..လမ္းမွာကားၾကပ္ေနလို႔ဟ..”
“တစ္နာရီေလာက္ေတာ႔ရွိသြားၿပီ နင္ေနာက္က်မွာငါသိသားပဲ”
“ေအး...ငါတစ္ခုခုမွာလိုက္ဦးမယ္ဟာ ဗုိက္ေတာ္ေတာ္ဆာေနၿပီ...”
menu ကိုၾကည္႔ၿပီး ေကာင္းဇင္က စားစရာေသာက္စရာေတြကိုမွာေနရင္း သူမကိုလွမ္းေမးလိုက္သည္။
“ဘယ္လိုလဲ..နင္အဆင္ေျပရဲ႕လား”
“ငါလား ပံုမွန္ပါပဲ..နင္ကေရာ..”
“အင္း အဆင္ေျပပါတယ္ေလ..ဟိုက ငါ႔သူေဌးက ငါ႔ကိုအားကိုးတယ္ေလ..ခု ဒီမွာရံုးခြဲဖြင္႔ဖို႔ကိစၥအတြက္နဲ႔ ငါ႔ကိုလႊတ္လုိက္တာေလ.. အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ေပါ႔ဟာ..”
“အင္း..ေကာင္းပါတယ္.. ဒါနဲ႔နင္ေက်ာင္းဆက္မတက္ျဖစ္ဘူးလား”
“ငါ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ျဖစ္တယ္ ငါ႔ဦးေလးေထာက္ပံ႔လို႔ေပါ႔ဟာ...မဟုတ္ရင္မလြယ္ဘူး”

 ေထာက္ပံ႔သည္ဆုိေသာစကားတစ္ခြန္းနဲ႔အတူ စကား၀ိုင္းေလးက ရုတ္တရက္ေျခာက္ကပ္သြားသည္။ ဒီလူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေထာက္ပံ႔ျခင္းဟူေသာစကားနဲ႔ပက္သက္လုိ႔ေျပာစရာ ၊ ေျဖရွင္းစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိေနေပမယ္႔ မသိခ်င္ေယာင္မ်က္ႏွာလႊဲျဖစ္လိုက္သည္။

“အင္း  နင္အဆင္ေျပတာ၀မ္းသာပါတယ္.... ဒါနဲ႔ လာမယ္႔ ေသာၾကာေန႔မွာ ဦးငယ္နဲ႔ငါလက္မွတ္ထုိးမွာ ပြဲေတြဘာေတြေတာ႔မလုပ္ျဖစ္ေတာ႔ဘူး ဆြမ္းေတာ႔ကပ္မွာ”
“နင္တကယ္ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီေပါ႔”
“ငါအေစာႀကီးတည္းကနင္႔ကိုေျပာထားၿပီးၿပီေလ..ငါဦးငယ္ကိုပဲယူမွာလို႔”
“နင္ငါ႔ကိုမငဲ႔ေတာ႔ဘူးလား....... နင္ေျပာေတာ႔ ငါနားလည္လာမယ္႔ေန႔ကိုေစာင္႔ေနမယ္ဆုိ...ငါအခုနားလည္ေနၿပီေလ”
ေကာင္းဇင္ႏွင္႔ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ေန႔က သူမထုိသို႔ေျပာခဲ႔ဖူးသည္ ။ ဦးငယ္နဲ႔မပက္သက္ေၾကာင္းအာေပါက္မတတ္ရွင္းျပခဲ႔ဖူးသည္ ။ နားလည္ေပမယ္႔ မ်က္ရည္စိုရႊဲၿပီး ငိုႀကီးခ်က္မေတာင္းဆုိခဲ႔ဖူးသည္။ အတိတ္တစ္ေနရာမွာ သူမအေပၚမွာ ေကာင္းဇင္တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ထိမာေၾကာျပတ္သားႏုိင္ခဲ႔သလဲဆုိတာသူမသာအသိဆံုး ။ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္က်မတတ္နာက်င္ခဲ႔ရေသာ ၊ နာလန္မထူႏုိင္ေလာက္ေအာင္ျပိဳလဲခဲ႔ရေသာ ၊ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင္႔ေသဆံုးခဲ႔ရေသာ သူမရင္ဘတ္ႀကီးအသိဆံုး။
“နင္ နားလည္တာေနာက္က်သြားၿပီ... ငါဆံုးျဖတ္ၿပီးသြားၿပီ”
“နင္ငါ႔ကိုရက္စက္ႏုိင္ၿပီေနာ္...”
“ေကာင္းဇင္..နင္ငါ႔ကိုအခုမွလာၿပီး ရက္စက္ႏုိင္ၿပီေတြလာလုပ္မေနနဲ႔ နင္ေယာက္်ားမဟုတ္ဘူးလား....နင္လုပ္တာနင္ခံေပါ႔.....နင္နဲ႔ငါနဲ႔ၾကားမွာဘာမွရွိမေနေတာ႔ဘူး...ငါနင္႔ကိုမျဖတ္ခဲ႔ဘူး နင္ပဲငါ႔ကိုျဖတ္ခဲ႔တာ..”
“ဟုတ္တယ္ ငါနင္႔အေပၚမတရားခဲ႔ဘူး..ငါ႔ဘက္ကလည္းစဥ္းစားၾကည္႔ဦး...ငါ႔မွာေယာက္်ားမာနရွိတယ္..ငါ႔ခ်စ္သူဟာ တျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေထာက္အပံ႔ကိုယူေနရတယ္ဆုိတဲ႔အျဖစ္က ငါ႔မာနကိုဘယ္ေလာက္ထိခိုက္သလဲ နင္သိလား”
“နင္ ေတာ္ေတာ္ေလးလြဲေနၿပီေကာင္းဇင္ ငါဟာ ငါ႔ခႏၥာကိုယ္ကို ရင္းၿပီးအေထာက္အပံ႔ယူေနတာမဟုတ္ဘူး... ငါ႔အေဖရဲ႕ေက်းဇူးေတြနဲ႔ဦးငယ္က ေထာက္ပံ႔ေနတာ.. ငါ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ညပိုင္းေတြမွာ ဆုိင္မွာ၀င္လုပ္ရတာ နင္မသိဘူး
ငါေက်းဇူူူေၾကြးေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္တာ၀န္ေက်ေအာင္ေနရလဲ နင္မသိဘူး....ငါ႔ရင္ထဲကအပူေတြေသာကေတြကိုနင္မသိဘူး....နင္က ငါ႔ကိုအပူေတြပဲေပးတယ္..နင္ငါ႔ကို ဦးငယ္နဲ႔မကင္းဘူးလို႔လဲစြပ္စြဲေသးတယ္...ငါ႔ဘ၀ ငါ႔ျဖဴစင္မႈေတြကိုငါအသိဆံုး......နင္႔ကိုငါအတုိင္းအတာတစ္ခုအထိေစာင္႔ေနခဲ႔တယ္..နင္ဆက္သြယ္လာႏုိးႏိုးနဲ႔ငါေစာင္႔ေနရင္း နင္သိလား အဲဒါေတြကို..”
“ငါ႔ကိုေစာင္႔ရင္ နင္ဘာလို႔အခု ဟိုလူနဲ႔ယူေတာ႔မွာလဲ..”
“ျပန္မလာေတာ႔တဲ႔နင္႔ကို ငါတစ္သက္လံုးထုိင္ေစာင္႔ရမွာလား.....နင္ငါ႔ဆီကို စာတစ္ေၾကာင္းပို႔ၿပီးဆက္သြယ္ခဲ႔ဖူးလား ငါ႔ဘ၀အတြက္အသင္႔ေလ်ာ္ဆံုးကိုငါေရြးခ်ယ္တာ...ငါမွားလား....နင္ဒီဇတ္လမ္းကိုေရးခဲ႔တာ..နင္ဘာသာနင္ပဲၿပီးေအာင္ကလိုက္ေတာ႔ ဒီအခ်ိန္က်မွငါ႔ကိုလာအျပစ္တင္ေနနဲ႔ အားလံုးလြန္ကုန္ၿပီ...”

ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးပြင္႔ထြက္သြားမတတ္ခံစားခဲ႔ရသမွ်ကိုသူမ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ေျပာခ်လိုက္သည္။ ႏွလံုးသားအနက္ရိႈင္းဆံုးတစ္ေနရာထိစိုက္၀င္ခဲ႔ဖူးေသာ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲႏႈတ္ခံလိုက္ရသလို တဖ်တ္ဖ်တ္လူးနာက်င္လို႔..။
“ ငါတစ္ခုပဲေျပာခ်င္တယ္.. နင္နဲ႔ငါဟာ ဘယ္ေတာ႔မွထပ္မပက္သက္သင္႔တဲ႔သူေတြပဲ..နင္႔ရင္ထဲမွာရွိတဲ႔အတၱေတြထဲကေန နင္႔ကိုယ္နင္ပဲႀကိဳးစားၿပီး ရုန္းထြက္လိုက္ပါေတာ႔ ေကာင္းဇင္....”
ထံုအမ္းေနေသာခံစားခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔ သူမေကာ္ဖီခြက္ဟာလည္းအရာမယြင္း ၊ ေကာင္းဇင္မွာထားေသာ ျမီးရွည္ဟာလည္းအရာမယြင္း ။
“ငါသိပ္မွားခဲ႔တယ္ ခ်ိဳသဲ.....နင္ငါ႔ကိုခြင္႔မလႊတ္ပါနဲ႔”
၀န္ခံျခင္းလား ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းလားမသိတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကိုေကာင္းဇင္ေျပာလိုက္သည္။ သူမအလွပဆံုးအၿပံဳးတစ္ပြင္႔နဲ႔ျပံဳးျပရင္း
“ဟင္႔အင္း...နင္႔ကိုငါခြင္႔လႊတ္တယ္....အမုန္းတရားေတြနဲ႔နာက်ည္းျခင္းမ်ိဴးနဲ႔ေတာင္မွ နင္႔ကိုသတိမရခ်င္ေတာ႔ဘူး...ငါသြားေတာ႔မယ္ သူငယ္ခ်င္း....”
အသင္႔ေစာင္႔ေနေသာဦးငယ္ကားေပၚသို႔တက္လာကာ ေကာင္းဇင္ကိုလက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ ဇာတ္လမ္းအစက ခမ္းနားသေလာက္ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကေတာ႔ရိုးစင္လွသည္ ။အျပံဳးနဲ႔တစ္ေယာက္နဲ႔ေရွ႕ဆက္သြားသလို အရံႈးနဲ႔တစ္ေယာက္ကက်န္ရစ္ခဲ႔သည္ ။ ထာ၀ရႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ ေကာင္းဇင္ ။


(သံုးႏွစ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ )

အေမခ်န္ခဲ႔ေသာအရိပ္ဆုိးတခ်ိဳ႕က်န္ရွိခဲ႔ေပမယ္႔ ဇာတိၿမိဳ႕ကေလးက သူမကိုေႏြးေထြးလံုျခံဳစြာႀကိဳဆိုေနဆဲ ။ သူမသာမလံုေသာစိတ္နဲ႔အတူ စြန္႔ပစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဇာတိၿမိဳ႕ေလးက အရင္အတုိင္း ။ ေဖေဖ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ေဆြမ်ိဴးနီးစပ္ေတြရဲ႕ကူညီမႈ ၊ ဦးငယ္မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕အားေပးမႈေၾကာင္႔သူတုိ႔မိသားစုလုပ္ကိုင္ဖူးတဲ႔ ဆန္ပြဲရံုအလုပ္ကို ျပန္လည္လုပ္ကိုင္ခဲ႔သည္။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြ ၊ ေဆြမ်ိဴးသားခ်င္းေတြက သူမအတြက္၀မ္းသာေပးၾကသည္။ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေသာအိမ္ရွင္မအျဖစ္နဲ႔ ဦးငယ္အနားမွာေနရင္းနဲ႔ သူမတတ္ႏုိင္သေလာက္ပံ႔ပိုးကူညီေပးခဲ႔သည္ ။အိမ္ေထာင္သက္ရလာတာနဲ႔အမွ် ဦးငယ္၏ေစတနာ ေမတၱာအရိပ္မွာ သူမဘ၀လံုျခံဳေအးခ်မ္းလွသည္။ ေရာဂါသည္မို႔ ကိုယ္ကပဲျပဳစုရမလားမွတ္တယ္ ဦးငယ္တစ္ေယာက္ေဒါင္ေဒါင္ျမည္က်န္းမာရံုသာမက မိသားစုစီပြားေရးကလည္း ဒီေရအလားတရိပ္ရိပ္တုိးလို႔ ။ ပြဲရံုတစ္ရံုကေန ႏွစ္ရံုသံုးရံုထိတုိးလာႏုိင္ရံုမက လာျခင္းေကာင္းေသာ သမီးေလးတစ္ေယာက္ပါရွိလာခဲ႔ၿပီျဖစ္သည္။ တခ်ိန္ကရွိခဲ႔ဖူးေသာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တခ်ိဳ႕ကလည္း အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လ်င္ေတာင္မွ သူမနဲ႔မဆုိင္သလို တစိမ္းသက္သက္။ ျပဳခဲ႔ဖူးေသာ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာ၀ဋ္ေၾကြးတခ်ိဳ႕ဟာ သူမအတြက္ထုိေနရာမွာပင္အဆံုးသတ္သြားခဲ႔ပံုရပါသည္။
ရင္မွျဖစ္ေသာသမီးေလးနဲ႔ ဦးငယ္သာရွိေတာ႔တဲ႔ သူမရဲ႕ကမာၻမွာ သူမကိုစြန္႔ပစ္ခဲ႔ေသာအေမဆုိတာလည္းမရွိေတာ႔သလို သူမကိုနာက်င္ေစခဲ႔ေသာ ေကာင္းဇင္ဆုိတာလည္းမရွိေတာ႔ ။ ဒီအေဖ ၊ ဒီသမီးအတြက္ပဲ သူမဘ၀ကျဖစ္တည္လုိ႔ ။

ခုတေလာရာသီဥတုကမသာယာ။ မိုးတစီစီရြာေနတာ ဒီေန႔နဲ႔ဆုိလ်င္ ငါးရက္တိတိရွိခဲ႔ၿပီ ။ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးမဲေမွာင္ၿပီး ေလတ၀ူး၀ူးတိုက္ေနတာမို႔ အသဲငယ္ေသာသမီးငယ္ေလးကလည္း သူမကိုမ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံ ။ ဦးငယ္တစ္ေယာက္ကလည္း ေလႀကီးလို႔ပြဲရံုကိုမသြားပါနဲ႔လို႔တားသည္႔ၾကားကေန မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ထြက္သြားသည္။ သမီးငယ္ေလးကိုခါးထစ္ခြင္ခ်ီရင္း ျပတင္းေပါက္ကေန ဦးငယ္လာရာလမ္းကိုေမွ်ာ္ေနမိသည္ ။ သူမတုိ႔ေဒသက ပံုမွန္အားျဖင္႔မိုးသိပ္မႀကီးတတ္ေပမယ္႔ ခုလိုမ်ိဴးေလေရာ မိုးေရာပါလာၿပီဆုိရင္ျဖင္႔ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာတည္ရွိေနတဲ႔ေဒသမို႔ အႏၱရာယ္မ်ားတတ္ပါသည္။ ေရႀကီးျခင္း ၊ ကမ္းၿပိဳျခင္းေတြေၾကာင္႔ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းဆံုးရံႈးရတဲ႔အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ေတြမနည္းမေနာ ။ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာေနၾကတဲ႔မိသားစုေတြအဆင္ေျပၾကပါေစဆုိၿပီး သူမတိတ္တိတ္ကေလးဆုေတာင္းေနမိသည္။ မုိးကလည္းသည္းသထက္သည္းလာသည္မုိ႔ အခန္းထဲ၀င္ကာ မအိပ္ခ်င္ဘဲဂ်ီက်ေနေသာ ဖေအတူသမီးေလး ျမတ္ႏိုးေမာင္ ကိုေခ်ာ႔သိပ္ေနလိုက္သည္ ။ သမီးေလးဟာ ရုပ္သာမက ေခါင္းမာသည္႔ေနရာမွာေရာ ၊ စကားတတ္သည္႔ေနရမွာပါမွာ ဦးငယ္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလးကိုတူသည္ ။ ရာသီဥတုက တစ္စထက္တစ္စဆုိးလြန္းလာတာမို႔ ခုထိျပန္မလာေသးေသာဦးငယ္ကိုသူမစိတ္ပူလွသည္။ လူခြဲေတြ ၊ မန္ေနဂ်ာေတြရွိေနေပမယ္႔ ဦးငယ္က ပြဲရံုကိုစိတ္မခ် ၊ မုိးယိုေနလ်င္ ဆန္ေတြစိုကုန္မွာစိုးလို႔ ကိုယ္တုိင္ပဲထြက္သြားရွာသည္။

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး မုိးသံေလသံျဖင္႔၀ုန္းဒိုင္းႀကဲေနသည္။ သစ္ပင္က်ိဴးက်သံေတြၾကားသျဖင္႔ အိပ္ေနေသာသမီးေလးကို ေစာင္ျခံဳေပးကာအျပင္ကိုထြက္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အိမ္ေရွ႕က ႏွစ္ခ်ိဳ႕သရက္ပင္ႀကီးအျမစ္ကေနကြ်တ္ထြက္ေနသည္။ ဒီေလာက္ဆုိးရြားသည္႔ရာသီဥတုမွာေတာင္အိမ္ျပန္မလာေသးေသာဦးငယ္ကို သူမေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္တုိကာ တယ္လီဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္ၿပီးဖုန္းဆက္လိုက္သည္။
“တီ တီ တီ”
ဖုန္းေခၚေနေပမယ္႔ ဦးငယ္က မကိုင္ ။ သူမအခါခါေခၚေနမိသည္။ ျမစ္နဲ႔နီးေသာပြဲရံုမွာ ဦးငယ္တစ္ေယာက္ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္းမသိ ။ ဦးငယ္ရဲ႕မန္ေနဂ်ာကိုဖုန္းေခၚေတာ႔လည္းမကိုင္ျပန္ ။ သူမစိတ္ပူျခင္းဒီဂရီေတာ္ေတာ္ေလးျမင္႔ေသာအခ်ိန္က်မွ ဖုန္းကျမည္လာသည္။
“ဦးငယ္ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ..ဒီမွာစိတ္ပူလို႔ေသေတာ႔ မယ္... အိမ္ေရွ႕ကသရက္ပင္လည္းအျမစ္ကေနကြ်တ္သြားၿပီ... ပြဲရံုဘာႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ လူကိုယ္တုိင္အေရာက္လာခဲ႔ပါ...”
“ေျဖးေျဖးေျပာပါ မိန္းမရယ္..အခု ကိုယ္တုိ႔ျပန္လာေနၿပီ..ကိုေအာင္ေက်ာ္ေရာ ကိုယ္ပါျပန္လာတာ.. မိုးေတြႀကီးေနလို႔ဖုန္းသံမၾကားလို႔မကိုင္တာ..”
“အင္းပါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျမန္ဆံုးျပန္လာပါ.... ဒီေလာက္ရာသီဥတုမေကာင္းရတဲ႔ၾကားထဲ ေလာဘေဇာတယ္တက္တာပဲေနာ္ ဦးငယ္...”
“ဟား ဟား ဟား”
စိတ္တိုတိုျဖင္႔ဆူေနေသာ သူမကို ဦးငယ္က တဟားဟားရယ္ရင္းနဲ႔ စိတ္မပူဖုိ႔ေျပာကာဖုန္းခ်သြားသည္ ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အသံေလးၾကားလိုက္ရသျဖင္႔သူမစိတ္ခ်မ္းသာရပါသည္။ မုိးေတြေလေတြႀကီးရတဲ႔အထဲ ဖုန္းကေခၚလို႔မရေတာ႔ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူရလဲ သူမကိုယ္သူမပဲသိပါသည္ ။

“ညေနပဲေစာင္းေနၿပီဦးငယ္ရယ္..ခုမွျပန္လာရသလား”
“ယူစရာပိုက္ဆံေတြရွိေနလို႔၀င္ယူေနတာ မိန္းမရယ္...”
မိုးမိလို႔တစ္ကိုယ္လံုးရြဲရြဲစိုကာ ဦးငယ္နဲ႔ မန္ေနဂ်ာကိုေအာင္ေက်ာ္အိမ္ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ သူမကေတာ႔အခ်ိန္ၾကာလုိ႔ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ေျပာမိေတာ႔ ဦးငယ္က တဟားဟားနဲ႔သေဘာက်လို႔ ။
“ရွင္႔ဆရာလည္းၾကည္႔ေျပာဦး ကိုေအာင္ေက်ာ္ရယ္.....တယ္ေလာဘႀကီးတာပဲ...ဒီေလာက္မိုးထဲေလထဲမွာသြားေနရတယ္လို႔..”
“စိတ္မပူပါနဲ႔မခ်ိဳရယ္ ကြ်န္ေတာ္ပါပါတယ္..”
သူတုိ႔ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ကအၿမဲတမ္းခပ္ေအးေအးပင္ ၊ အေပးအယူမွ်လြန္းလို႔ အခုအခ်ိန္ထိအဆင္တေျပရွိေနၾကျခင္းျဖစ္သည္ ။ ဦးငယ္ရဲ႕အလုပ္အေပၚမွာေစ႔စပ္တိက်တဲ႔ဒဏ္ကိုခံႏုိင္တဲ႔သူခဲယဥ္းပါသည္။ မန္ေနဂ်ာေတြေခၚခန္႔သည္ တစ္လပင္မခံထြက္ကုန္ၾကတာ ကိုေအာင္ေက်ာ္နဲ႔က်မွ အဆင္ေျပျခင္းျဖစ္သည္။
“ကိုေအာင္ေက်ာ္လည္း အိမ္မွာပဲအိပ္လိုက္ေတာ႔..ဒီမုိးနဲ႔ေတာ႔ အိမ္ျပန္မေနနဲ႔ေတာ႔..”
“ဟုတ္ကဲ႔မခ်ိဳ”
အပူအပင္မရွိေသာလူပ်ိဳႀကီးကိုေအာင္ေက်ာ္ကေတာ႔အိမ္မွာအိပ္ဆုိေတာ႔ အသာတၾကည္လက္ခံသည္ပင္ ။ ဦးငယ္ႏွင္႔ကိုေအာင္ေက်ာ္ကို စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔လုပ္ေပးၿပီး အေပၚထပ္ကိုတက္လာကာ သမီးေလးကိုလာၾကည္႔ေတာ႔ သမီးေလးကအိပ္ေမာက်တုန္း ။ သမီးေလးေဘးမွာခဏလဲွလိုက္ရင္းနဲ႔သူမေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ႔သည္ ။

“၀ုန္း” “ဒုန္း ” ဆုိေသာအသံႏွင္႔အတူ အားခနဲေအာ္လိုက္သံကိုၾကားသျဖင္႔သူမလန္႔ႏုိးလာခဲ႔သည္။ ေလတျဖဴးျဖဴးတုိက္ေနသျဖင္႔၀တ္ထားေသာ ဆြယ္တာအထူကိုခပ္တင္းတင္းေလးစိကာ သမီးေလးကိုအသာေလးဖက္ရင္း သူမလွမ္းေအာ္လိုက္သည္။
“ဦးငယ္..ဘာျဖစ္တာလဲ”
ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကလဲ ပိန္းပိတ္ေမွာင္မည္းကာ မိုးၿခိမ္းသံေတြအက်ယ္ႀကီးၾကားလိုက္ လွ်ပ္စီးေတြျဖန္းခနဲလက္လိုက္နဲ႔ မိုးႀကိဳးပစ္သံေတြကိုပါတျပိဳင္နက္တည္းၾကားလိုက္ရသည္ ။
“မိန္းမ....သမီးကိုႏိႈးထား..ေအာက္ကိုဆင္းမလာနဲ႔ ကိုယ္တုိ႔လာေနၿပီ”
ေအာ္သံနဲ႔အတူ ဦးငယ္နဲ႔ ကိုေအာင္ေက်ာ္တုိ႔အိမ္ေပၚကိုတဒုန္းဒုန္းေျပးတက္လာၾကသည္။ သူမလည္းေၾကာက္လန္႔စိတ္နဲ႔ ဘာလုပ္လုိ႔လုပ္ရမွန္းမသိ ။ သမီးေလးကိုိသာဖက္ထားရင္း အိပ္ရာေပၚမွာတုန္တုန္ယင္ယင္ႀကီးထုိင္ေနမိသည္ ။
ဓာတ္မီးအေရာင္နဲ႔အတူ ဦးငယ္နဲ႔ကိုေအာင္ေက်ာ္တုိ႔သူမရွိရာကိုေရာက္လာၾကသည္ ။ ခုမွႏုိးလာေသာသမီးေလးက ေမွာင္မဲေနသျဖင္႔ေၾကာက္လန္႔တၾကားငိုလိုက္ေတာ႔ ကိုေအာင္ေက်ာ္က သမီးေလးကိုေပြ႔ယူလိုက္ကာ ဓတ္မီးယူၿပီး အေပၚထပ္၀ရန္တာဘက္ကိုထြက္သြားလိုက္သည္ ။ ဦးငယ္က ဘီရိုထဲက သူမရဲ႕ရတနာထုတ္ေလးကိုယူၿပီး သူမလက္ကိုတင္းတင္းဆြဲၿပီး အိမ္ေရွ႕ကိုထြက္အလာ.......
“ဆရာရယ္..ေရွ႕မွာ ေရ....ေရေတြ..ေရေတြ...လိႈင္းလံုးႀကီးေတြတက္လာၿပီ.....”
၀ုန္းဒိုင္းႀကဲေနေသာ မုိးသံ ေလသံ လိႈင္းသံ အပင္က်ိဴးက်သံ အေဆာက္အဦးေတြ ၿပိဳလဲသံနဲ႔အတူ ကိုေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ရင္ကြဲလုမတတ္ေအာ္သံႀကီးကိုၾကားလိုက္ရသည္။

ဆက္ရန္

Thursday, 18 July 2013

ႏႈတ္ဆက္ရြက္ေၾကြ(၃)


လြယ္ထားေသာဆလင္းဘတ္အိတ္နဲ႔ ပါလာေသာအထုတ္အပိုးေတြကို စားပြဲခံုေပၚမွာတင္ၿပီး သူမကုတင္ထက္မွာစိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္လွဲခ်လိုက္မိသည္။ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္းပင္ပန္းလိုက္သည္႔ျဖစ္ျခင္း ၊ မသက္မာဆီကို နက္ျဖန္လည္း ခြင္႔ယူမယ္႔အေၾကာင္းကို text message ေလးပို႔လိုက္ၿပီး အိပ္ရာေပၚမွာျငိမ္သက္ေနမိသည္။ ဦးငယ္ျပန္ေရာက္ေနတာမုိ႔ ဆုိင္ကိုမလာျဖစ္မွန္း မသက္မာသိၿပီးျဖစ္ေပမယ္႔ စာမလာအေၾကာင္းမၾကားဘဲပ်က္ကြက္ေနမိမွာကိုအားနာေၾကာင္႔ message ပို႔ၿပီးအေၾကာင္းၾကားျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ႔ မသက္မာဆုိတာ ဦးငယ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သလို သူမတို႔ “သစၥာ Home Market ” ရဲ႕ရွယ္ယာတစ္၀က္ကိုပိုင္ဆုိင္ေသာသူျဖစ္သည္ ။ က်န္ေသာရွယ္ယာတစ္၀က္ကိုေတာ႔ ဦးငယ္ကပိုင္ဆုိင္ၿပီး သူမေက်ာင္းၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ဦးငယ္ကဆိုင္မွာ စာရင္းကိုင္အျဖစ္သြင္းေပးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ ဒီေန႔အလုပ္သြားဖုိ႔အစီစဥ္ရွိေပမယ္႔ မနက္ေစာေစာစီးစီး ဦးငယ္က ဘုရားတက္ခ်င္လို႔လာေခၚတာေၾကာင္႔ အလုပ္မသြားျဖစ္ဘဲ ဦးငယ္ေနာက္ပါသြားျခင္းပင္ ။

အခန္းတံခါးဖြင္႔သံဖြဖြေလးၾကားလိုက္ေတာ႔ ျဖဴေက်ာင္းမွျပန္ေရာက္ၿပီမွန္းသိလိုက္သည္ ။
“ညီမေလး ေနာက္က်လွခ်ည္လား”
“ဟုတ္ပ မိခ်ိဳသဲရယ္...ဦးငယ္ေတာ႔မေျပာခ်င္ေတာ႔ပါဘူး ဟဲဟဲဟဲ..”
“ဟယ္...ဒီေကာင္မေလး လူႀကီးကိုေနာက္စရာလား”
“ေနာက္တာပါ မမရယ္.... ဒီေန႔အတန္းလစ္ၿပီးရုပ္ရွင္ၾကည္႔ၾကတာေလ...အျပန္မွာ ဒဂံုစင္တာထဲကိုပတ္ရင္းနဲ႔ ေနာက္က်သြားတာ...”
“ဟယ္..ဘာလို႔ေက်ာင္းေျပးတာတုန္း ညည္းက”
“အေဖာ္ေကာင္းလုိ႔ပါ မမရာ...”
“ၾကပ္ၾကပ္ေျပးသိလား...စာလိုက္မမွီဘဲေနဦးမယ္...”
“ဟီးးးးးး ဟုတ္မမ...မေျပးေတာ႔ဘူးေနာ္... ဒါနဲ႔ မနက္က ေစာေစာစီးစီး ဘယ္သူလာေခၚသြားလဲမွန္း... ျဖဴထင္တာမမွားဘူးဆုိရင္ ဦးငယ္ပဲျဖစ္ရမယ္..ဟုတ္တယ္မလား ... ျဖဴ႕ဗိုက္ထဲပုဏၰားေလးရွိတယ္သိလား..ဟားဟား”
“ေအာင္မယ္...တယ္ဆုိတဲ႔စာပါလား ညည္း ျပတင္းေပါက္ကေခ်ာင္းၾကည္႔ေနတာ မမျမင္လိုက္တယ္ေကာ...”
“ဟီးဟီးး ဟုတ္လား ျဖဴက ဦးငယ္ကိုျမင္ဖူးခ်င္လို႔ပါ ”
ျဖဴ ျပတင္းေပါက္ကၾကည္႔ေနမွန္းတကယ္ေတာ႔သူမမသိေခ်။ သူမအျပင္ပါသြားေတာ႔ အေဆာင္သူတုိ႔ထံုးစံ ျပတင္းေပါက္ကေနေခ်ာင္းကသူေခ်ာင္း ၊ ၀ရန္တာကေနထြက္ၾကည္႔သူကထြက္ၾကည္႔နဲ႔ စပ္စုေနမယ္မွန္းသိႏွင္႔ၿပီးသားမုိ႔ အသာေလးရႊီးလိုက္ျခင္းသာျဖစ္သည္ ။
“လက္ပံကားသြားၾကည္႔တာမမရယ္.. ျဖဴက ေဖြးေဖြးကိုအဲေလာက္လုပ္ႏုိင္မယ္မထင္ဘူး ဒါေပမယ္႔ ေဖြးေဖြးေတာ္ေတာ္လုပ္ႏုိင္တယ္ မဆုိးဘူးေတာ႔ ျဖဴေတာင္သေဘာက်သြားၿပီ”
“ ဟုတ္လား.... မမလည္းသြားၾကည္႔ဦးမွပဲ ဒါေပမယ္႔ မအားတာနဲ႔ သြားျဖစ္မယ္မထင္ပါဘူး မိျဖဴ ဒါနဲ႔ ညည္း ရဲ႕ ေဖြးေဖြးအေၾကာင္းခဏထားလုိက္ဦး ဒီမွာ ညည္းအတြက္”
“ဟယ္..ipod ေလးေတာ႔”

ဦးငယ္နဲ႔မွာလိုက္ေသာ ipod ပန္းေရာင္ေလးကို ျဖဴ႕ကိုေပးလိုက္ေတာ႔ ျဖဴက ၀မ္းသာအားရ နဲ႔လွမ္းယူလုိက္သည္ ။ သူမဟာ ဘယ္ဘ၀ေရစက္ေၾကာင္႔ရယ္မသိ သူမ်ားဆီက လက္ေဆာင္ပစၥည္းရဖူးတယ္ဆိုတာ လက္ခ်ိဴးေရလို႔ရတဲ႔အထိ ရွားပါးလြန္းခဲ႔သည္ ။ မိသားစုရင္းခ်ာျဖစ္သည္႔အေမကလည္းသူမအတြက္ဆုိၿပီး၀ယ္ေပးဖူးခဲ႔တာ မရွိသေလာက္ ၊ အေဖကလည္း ေယာက္်ားသားမို႔ဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္၀ယ္ရတာ ၀ါသနာမပါ ။ ခ်စ္သူရွိခဲ႔ဖူးတုန္းကေတာ႔ ႏွစ္ပတ္လည္ရက္ေတြမွာ ပိုစ္႔စကတ္ေလးေတြ ၊ ပန္းေလးေတြ လက္ေဆာင္ရဖူးေပမယ္႔ တျခားထူးထူးျခားျခားဘာလက္ေဆာင္မွကိုမရခဲ႔ဖူးဘူး ။ သူမ်ားဆီကလက္ေဆာင္ရခဲေပမယ္႔ ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြေလးရွိလာတဲ႔အခါမွာေတ႔ာ  ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလး လက္ေဆာင္ေလးေတြ အမွတ္တရေလးေတြေပးတတ္ခဲ႔သည္ ။  အခုလည္း ဦးငယ္ျပန္လာမည္ဆုိေတာ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ျဖဴအတြက္ မွတ္မွတ္ရရလက္ေဆာင္ေလးတစ္ခုေပးခ်င္တာမုိ႔ မွာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

“ေက်းဇူးပါ မမရယ္..ျဖဴေလ သိပ္ၾကိဳက္တာပဲသိလား.... ေစ်းကလည္းႀကီးမွာပဲေနာ္..ဦးငယ္ေတာ႔အားနာပါတယ္..ျဖဴအိမ္ကပိုက္ဆံပို႔ရင္ မမတုိ႔ကိုမုန္႔လိုက္ေကြ်းမယ္ေနာ္..”
“ဟယ္ မလုိပါဘူး ညီမေလးရယ္..ရပါတယ္ မမက လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တာသက္သက္ပါ...ဒီမွာမုန္႔ေတြအမ်ားႀကီးပဲ ညီမေလး စားခ်င္ရင္ယူစားေနာ္”

ဦးငယ္ေပးလိုက္ေသာအထုတ္ထဲမွ မုန္႔ေတြကို ထုတ္ကာ ခံုေပၚမွာတင္ထားလိုက္ကာ က်န္ေသာလက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို အ၀တ္ဘီရိုထဲထည္႔ထားလိုက္ၿပီး အိပ္ရာေပၚမွာျပန္လွဲေနလိုက္သည္ ။ လူပင္ပန္းျခင္းထက္ စိတ္ပင္ပန္းျခင္းက လူကိုပိုႏြမ္းနယ္ေစလားမသိ ။အလုပ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပင္ပန္း သူမအျပံဳးမပ်က္ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္ ။ ဒါေပမယ္႔ခုလိုမ်ိဴးစိတ္ရႈပ္စရာႀကံဳလာတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ဘယ္ေလာက္ပင္ေသြးေအးပါေစ သူမခံႏုိင္ရည္မရွိ သူမအေပၚနားလည္ႏုိင္စြမ္းရွိမယ္႔လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုအားကိုးႀကီးရင္ဖြင္႔တုိင္ပင္လိုက္ခ်င္သည္ ။
“မမေလ ဒီေန႔ ဦးငယ္အမေတြသြားေတြ႔တယ္သိလား”
“ဟုတ္လား မမ အဆင္မေျပဘူးလားဟင္”

ညိဳးငယ္ေနေသာသူမမ်က္ႏွာကို ျဖဴရိပ္မိဟန္တူပါသည္ အဆင္မေျပဘူးလားဟုတန္းေမးလာခဲ႔သည္။ သူမမ်က္စိထဲမွာေန႔လည္းကအျဖစ္အပ်က္ေတြတေရးေရးျပန္ျမင္ေယာင္လာသည္ ။ သူမ၏ ေစတနာနဲ႔ ေက်းဇူးတရားအေပၚမွာတန္ဖုိးထားေသာစိတ္ကို ခ်နင္းပစ္သလိုခံစားရသည္။ “ပိုက္ဆံရွိလို႔ကပ္ေနတာ ပိုက္ဆံကုန္ရင္ခါခ်သြားလိမ္႔မယ္” “သဒၵါလြန္ေတာ႔ တဏွာကြ်ံၿပီေပါ႔ ” “ဘ၀ပ်က္က်န္ခဲ႔လိမ္႔မယ္ ေစာင္႔ၾကည္႔ေန”  “ပိုင္းလံုးမ” သူမကိုအဲဒီလိုစကားမ်ိဴးေတြနဲ႔စြပ္စြဲလိုက္ရင္ေတာင္ သူမေျဖသာႏုိင္သည္ ။ အခုေတာ႔......။ လူႀကီးလူေကာင္းေတြ ပညာသားပါပါနဲ႔စကားအေထ႔အေငါ႔ေလးေတြနဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းရြဲ႕ေစာင္းေနၾကတဲ႔အျပံဳးေတြ ၊ အၾကည္႔ေတြ ၊ အထင္ေသးမႈေတြ ၊ မေလးမခန္႔မႈေတြ ။ အခန္းက်ယ္ႀကီးရဲ႕အလယ္မွာ ၊ ေအးစက္လြန္းတဲ႔မ်က္ႏွာထားေတြရဲ႕အလယ္မွာ သူမတကယ္ပဲက်ရံႈးခဲ႔ရသည္ ။
“ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကိစၥအ၀၀ အထူးသျဖင္႔ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြကိုလက္ခံယူႏုိင္တယ္ဆုိရင္ လက္ထပ္ၾက ၊ တစ္ခါတည္းအေမြခြဲေပးလိုက္မယ္ တဲ႔ ညီမေလးရဲ႕”
အားတင္းထားသည္႔ၾကားက မ်က္ရည္ေတြတသြင္သြင္စီးက်လာမိသည္။ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဴးေတြ တစ္ေန႔ျဖစ္လာမယ္မွန္းသိေနလ်က္ ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေပမယ္႔လည္း တကယ္တမ္းႀကံဳလာရေတာ႔ သူမရင္ဆုိင္ႏိုင္စြမ္းနည္းေနတုန္းပါပဲ။

“ဦးငယ္အမကေတြလည္း ျပတ္သားႏုိင္ၾကတာေနာ္ တစ္ခါတည္းအေမြျဖတ္လိုက္သလိုပဲေနာ္မမ..တကယ္ေတာ႔ မမလိုငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးက ဦးငယ္လိုေရာဂါသည္ကိုယူမယ္ဆုိတာ သူတုိ႔ေတာင္ျပန္ေက်းဇူးတင္ရမွာမလား”

“အေပၚယံၾကည္႔ရင္ေတာ႔ သူတုိ႔ဘက္ကအသာခ်ည္းပဲေပါ႔ေနာ္ ဒါေပမယ္႔ မမလို မိမရွိ ၊ ဖမရွိ တစ္ေကာင္ႀကြက္ ၿပီးရင္ ဦးငယ္ရဲ႕အေထာက္အပံ႔ကိုယူရတဲမိန္းမတစ္ေယာက္ ၿပီးေတာ႔ သူတုိ႔ေမာင္ထက္အသက္ႏွစ္ဆေလာက္ငယ္တဲ႔မမကို ပိုက္ဆံမက္လို႔ အေမြမက္လို႔ယူတယ္ထင္တာေပါ႔ ညီမေလးရယ္”

“အုိ..မမကလဲ ပိုက္ဆံမက္ခ်င္းမက္စတမ္းဆုိရင္ ေရာဂါသည္ဆီက ပိုက္ဆံမက္မလား ၿပီးရင္ လက္ထပ္ပါ႔မလား တကယ္ခ်ဴတတ္တဲ႔သူဆုိရင္ မမရယ္..ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ မုဆုိးမအျဖစ္ခံၿပီးဘယ္ယူမလဲ မသိမသာကပ္ခ်ဴမွာေပါ႔”

ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ျပန္ေျပာေသာျဖဴ႕ကိုၾကည္႔ၿပီး သူမငိုေနလ်က္နဲ႔ေတာင္ရယ္ခ်င္သြားသည္။
“စကားမစပ္ မမကေရာ..ဦးငယ္အေပၚဘယ္လိုသေဘာထားလဲဟင္”
မထင္မွတ္ေသာျဖဴ႕ေမးခြန္းေၾကာင္႔ သူမခဏမွ်ေတြေ၀သြားခဲ႔ျပန္သည္။
“ဦးငယ္အေပၚမွာထားတဲ႔သူမ သေဘာထားတဲ႔လား”  အခုအခ်ိန္ထိသူမမေတြးျဖစ္ခဲ႔ေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုျဖစ္သည္။သံေယာဇဥ္တုိ႔ ေမတၱာတုိ႔ကို သူမနဲ႔မဆုိင္ေသာအရာတစ္ခုလိုသတ္မွတ္ခဲ႔ၿပီးခပ္ေ၀းေ၀းေနခဲ႔တာလည္းၾကာျပီ ။ ၿပီးေတာ႔ ဦးငယ္နဲ႔သူမအေၾကာင္းကိုသိလိုက္တာနဲ႔ေရွာင္သြားၾကတဲ႔သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ၊ ေယာက္်ားသားေတြရဲ႕ ေမတၱာတရားဟာ ဒီေလာက္တိမ္ေကာသြားၿပီလားလို႔ သူမ မၾကာမၾကာေတြးမိခဲ႔ဖူးသည္ ။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔စကားကိုေဖာေဖာသီသီေျပာတတ္ၾကတဲ႔ ေကာင္းဇင္အပါအ၀င္ တျခားေယာက္်ားတခ်ိဳ႕ကိုေတြ႔ဖူးေပမယ္႔ ေမတၱာနဲ႔ေစတနာအရာမွာ ဦးငယ္ကိုဘယ္သူမွမမွီခဲ႔ဘူး ။ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းတစံုတရာမပါ၀င္ဘဲ ေမတၱာတရားသက္သက္နဲ႔ သူမစိတ္သေဘာက်ျဖစ္ေအာင္ အစစအရာရာမွာ နားလည္ဂရုစိုက္တတ္တဲ႔ ဦးငယ္ရယ္ေလ...။

“ဘာလဲ...မမက ဦးငယ္ကိုသံေယာဇဥ္ရွိေနတာလား”
“သံေယာဇဥ္ရွိလားမရွိလား ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာင္မသိမလိုပါပဲဟာ ဒါေပမယ္႔ အဆိုးေတြအမ်ားႀကီးရင္ဆုိင္ရမွာကိုသိလ်က္နဲ႔ မခြာႏုိင္တဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လည္းသိပ္အံ႔ၾသမိတယ္သိလား”
“သံေယာဇဥ္ဆုိတာမထားသင္႔တဲ႔သူအေပၚမထားတာအေကာင္းဆံုးပဲလို႔ျဖဴထင္တာပဲ မမရယ္”
“ဟုတ္တယ္ေနာ္ ညီမေလး.......... ဦးငယ္အမေတြက မမအေမရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္းေတြရယ္ မမရဲ႕တစ္ေကာင္ၾကြက္အေျခအေနရယ္ေတြကိုသေဘာမက်ဘူးေလ မမစိတ္ကိုႀကိဳျပင္ထားေပမယ္႔ တကယ္တမ္းေတြ႔ရေတာ႔ခံႏုိင္ရည္မရွိဘူးညီမေလးရယ္... ဘယ္မိန္းမကမွ ကိုယ္႔ကိုသေဘာမက်တဲ႔ ေယာင္းမေတြကိုလိုခ်င္မွာလဲေနာ္..”
“ဟုတ္တာေပါ႔ မမရယ္..”
“ဦးငယ္က မမမွာသူ႔ေၾကာင္႔ ခ်စ္သူလည္းဆံုး ၊ လူေျပာသူေျပာလည္းခံရတာကိုသိေနေတာ႔ သနားရာကစတယ္ထင္ပါတယ္...မမကိုလက္ထပ္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာတယ္ေလ... သူ႔စိတ္ထဲဘယ္လိုရွိလဲမမလည္းေသခ်ာမသိဘူး...ဒါေပမယ္႔ မမေခါင္းမညိတ္ခင္ပဲ သူ႕မွာေရာဂါရွိတာကိုသိလိုက္ရတာ.. မမအေနနဲ႔ကလည္းေက်းဇူးရွင္လည္းျဖစ္တယ္ ေရာဂါသည္လည္းျဖစ္ေနေတာ႔ ေစတနာပိုၿပီးေခါင္းညိတ္လိုက္တာ..သူကေတာ႔ မမကိုေသခ်ာစဥ္းစားဖုိ႔ေျပာပါတယ္....ဒါေပမယ္႔ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ မမမွာ သတၱိေတြရွိေနတယ္ ညီမေလး ၿပီးေတာ႔ မမအေပၚဦးငယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ႔သူ ဘယ္သူမွမရွိဘူးေလ..”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္...မမအေပၚဦးငယ္ကေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ...ဒါေပမယ္႔ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ နားလိုက္ဦး စိတ္ညစ္စရာေတြမေတြးနဲ႔ မမလည္းပင္ပန္းေနၿပီ .ညစာေတာ႔စားၿပီးျပီမလား”
“စားၿပီးျပီညီမေလး..အျပင္မွာပဲစားခဲ႔တယ္”
“အင္း...မမ ေလရူးသုန္သုန္ထဲက မင္းသမီးကိုသိတယ္မလား...”
“ စကားလက္ကိုေျပာတာလား....သိတာေပါ႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲ..”
“ ဟုတ္ပ မမရယ္..သူဆုိရင္ ေခါင္းအရမ္းရႈပ္လာၿပီး စဥ္းစားရခက္လာၿပီဆုိရင္ I'll think about that tomorrow ဆုိၿပီး ေျပာတတ္တယ္ေလ မမလည္း ခုေတာ႔ေခါင္းေအးေအးထားၿပီးနားလိုက္..နက္ျဖန္မွစဥ္းစားေတာ႔ေနာ္..ျဖဴအခန္းမီးပိတ္ေပးခဲ႔မယ္”

ခ်စ္စရာေကာင္းေသာျဖဴက သူမကိုတတ္ႏုိင္သေလာက္ႏွစ္သိမ္႔ေပးၿပီး စာအုပ္ထူႀကီးတစ္အုပ္ကိုင္ကာ ဧည္႔ခန္းထဲသြားၿပီးစာသြားက်က္ေနေတာ႔သည္  ။ ရႈပ္ေထြးလြန္းေသာအေျခအေနေတြ ၊ စဥ္းစားရက်ပ္လြန္းေသာအေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြကို စကားလက္လို မနက္ျဖန္မွပဲစဥ္းစားေတာ႔မယ္ဟု စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ အိပ္စက္လိုက္ပါေတာ႔သည္။

မွန္တံခါးကိုအသာအယာတြန္းရင္းအခန္းထဲကို၀င္လိုက္သည္ႏွင္႔ ေအးစိမ္႔ေသာအေငြ႔အသက္ေတြကိုခံစားလိုက္ရသည္။ ဒီေန႔ မသက္မာလႊတ္လိုက္္ေသာအလုပ္ကိစၥတစ္ခုႏွင္႔ သူမ ဆာကူရာတာ၀ါအေပၚထပ္ရွိရံုးခန္းတစ္ခုကိုေရာက္ေနျခင္းပင္။ သူမႏွင္႔အလုပ္ကိစၥအေၾကာင္းကိုေဆြးေႏြးေသာ မန္ေနဂ်ာအမ်ိဳးသမီးက ေတာ္ေတာ္ေလးေဖာ္ေရြသည္႔အျပင္ သူမတုိ႔လိုခ်င္ေသာ service ေတြအျပင္ ၀ယ္ယူထားေသာ software အတြက္ တစ္ႏွစ္စာ free service ပါေပးမည္႔အေၾကာင္းကုိပါ ေျပာသျဖင္႔ သူမေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ေက်နပ္လ်က္ရွိၿပီး လိုအပ္ေသာစာခ်ဳပ္စာတမ္းေတြအတြက္ျပင္ဆင္ေနတုန္းမွာ “ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္” ဟုမွန္တံခါးကိုေခါက္သံၾကားသျဖင္႔ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အေျပးအလႊားေရာက္လာကာ တံခါးဖြင္႔ေပးလိုက္သည္ ။ သင္းပ်ံ႔ေသာအမ်ိဴးသားသံုးေရေမႊးနံ႔တစ္ခုက သူမအပါးကိုရုတ္ခ်ည္းေရာက္လာၿပီး လူတစ္ေယာက္သူမေဘးနားက ခံုမွာ၀င္ထုိင္သံၾကားသျဖင္႔ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ ေပ်ာက္သြားသူကိုရွာလ်င္ ေတြ႔ရခဲလွေသာ ကမာၻႀကီးဟာ မေတြ႔ခ်င္ေသာသူကိုက်ေတာ႔ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ ။ အနည္းငယ္ရင္႔ေထာ္သြားသည္႔မ်က္ႏွာနဲ႔အတူ ေကာင္းဇင္ ဆိုေသာလူတစ္ေယာက္ဟာ သူမေဘးမွာ ။ အိုးတို႔အမ္းတမ္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္ေကာင္းမလားမေကာင္းဘူးလားဆုိေသာအေတြးနဲ႔အတူ ထံုးစံအတုိင္းသူမကပဲ အၿပံဳးတစ္ပြင္႔စတင္ေမြးဖြားလိုက္ေတာ႔ ေကာင္းဇင္က
“လက္ထပ္ၿပီးၿပီလား”
ခ်စ္သူေဟာင္းတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ၿပီးၿပီလား ဟူေသာစကားနဲ႔ႏႈတ္ဆက္တာဟာ နည္းနည္းအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ေပမယ္႔သူမအတြက္ကေတာ႔ မထူးဆန္းသလိုလိုပင္ ။ ေကာင္းဇင္၏ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္မႈ ၊ အေတြးေခါင္မႈေတြဟာ သူမနဲ႔ယဥ္ပါးခ႔ဲဖူးေသာ အေၾကာင္းအရာေတြပဲမလား။
“ဟင္းအင္း..မထပ္ရေသးဘူး..ဒါေပမယ္႔ လက္ထပ္ေတာ႔မွာ”
“ေအာ...”
မပီျပင္ေသာအၿပံဳးတစ္ခုနဲ႔အတူ ေကာင္းဇင္ကိုဟန္လုပ္ၿပံဳးျပေနေပမယ္႔ တကယ္ေတာ႔သူမဟာ ဟန္ေဆာင္ျခင္းအရာမွာကြ်မ္းက်င္လွသူမဟုတ္ ။
“အရင္အေဆာင္မွာပဲလား”
“ဟုတ္တယ္..”
ခ်စ္ခဲ႔ဖူးသူတစ္ေယာက္အတြက္ ႏွလံုးသားမွာရွိခဲ႔ဖူးေသာအရိပ္အေယာင္တို႔သည္ တစစီျပန္ဆြဲထုတ္ေသာအခါ မပီျပင္ေသာ္လည္းမေပ်ာက္ကြယ္ဘဲရွိေနဆဲပါလား ။ သြားတက္ကေလးေနာက္က အျပံဳးႏုႏုတခ်ိဳ႕ဟာ စံပယ္ပြင္႔ေလးေတြလိုလတ္ဆတ္ေနတုန္းေပမယ္႔ ပ်ံ႔လြင္႔လာေသာ ေရေမႊးနံ႔တစ္ခုရဲ႕အနံ႔ေယာင္ေအာက္မွာ သူမအပါအ၀င္ အရာခပ္သိမ္းေျပာင္းလဲသြားခဲ႔သည္ ။ ေကာင္းဇင္ဟာ တခ်ိန္က ေရေမႊးကိုႀကိဳက္တတ္ခဲ႔သူမွမဟုတ္ဘဲ ။
“ဖုန္းရွိလား”
“မရွိဘူး”
မုသားကိုမုန္းတီးေသာသူမဟာ ဒီတစ္ခါေတာ႔ မုသားတစ္ခြန္းသံုးလိုက္ႏုိင္သည္အတြက္ေက်နပ္သြားသည္။ မသက္ဆုိင္ခ်င္ေတာ႔လို႔ လမ္းခြဲထြက္သြားသူအတြက္ “ဆက္ခ်င္ရင္ဆက္ပါလို႔” ဖုန္းနံပါတ္ေပးရေလာက္ေအာင္ သူမႏွလံုးသားဟာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြနဲ႔အသားမက်ခဲ႔တာၾကာၿပီ ။ “နင္ဘာလာလုပ္တာလဲ” ဆိုတဲ႔စကားကိုေမးခ်င္ေပမယ္႔ ပါးစပ္ကမထြက္ႏုိင္ခဲ႔ ။ စာခ်ုဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီးတာနဲ႔ ပုိက္ဆံအိတ္ကိုေကာက္ကိုင္ၿပီးထထြက္လာလုိက္ေတာ႔ ေပါင္ေပၚမွာတင္ထားတဲ႔ဖုန္းက ဂြမ္းခနဲေအာက္ကိုျပဳတ္က်သြားသည္။ ဖုန္းမရွိဘူးလို႔ေျပာၿပီး ဖုန္းကိုမ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္လိုက္ရေသာေကာင္းဇင္ ကေတာ႔ သူမကိုဘယ္လိုမွတ္မယ္မသိ ။ ထင္ခ်င္သလိုထင္ပါေစေလ..သံေယာဇဥ္အရိပ္အေယာင္ကို ဆုပ္ကိုင္ပံုေဖာ္ဖုိ႔ ႏွလံုးသားကေတာင္ ျငင္းဆန္ၿပီးမွာေတာ႔ သူတပါးထင္ျမင္ခ်က္ကိုစာဖြဲ႔မေနေတာ႔ပါဘူးေလ ။ ဒီေန႔အတြက္ေတာ႔ျဖဴ႕ကိုေျပာျပစရာအေၾကာင္းအရာအသစ္တစ္ခုထပ္ရျပန္တာေပါ႔ ။

“ဟားဟား...ခုမွပဲသံုးပြင္႔ဆုိင္ဇာတ္လမ္းစစ္စစ္ျဖစ္ေတာ႔မယ္ မမရာ... ျဖဴေတာ႔ျမင္ေယာင္ေနပါေသးတယ္..ဖုန္းသံတဂြမ္ဂြမ္ ကားသံတ၀ီ၀ီနဲ႔ အၿပဳိင္ပိုးၾကေတာ႔မွာ..”
ေကာင္းဇင္ႏွင္႔ ေတြ႔ခဲ႔သည္႔အေၾကာင္းကိုျဖဴ႕ကိုေျပာျပသျဖင္႔ ျဖဴက သေဘာတက်ရယ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ျဖဴ႕စကားမဆံုးခင္ပဲ သူမဖုန္းေလးဟာ တတီတီနဲ႔ျမည္လာပါေတာ႔သည္ ။
“ဟယ္လို..ဦးငယ္...ေျပာ..”
“ဦးငယ္မဟုတ္ဘူး ငါ ေကာင္းဇင္”
ခါတုိင္းဆက္ေနက် ဦးငယ္အထင္ျဖင္႔ သူမေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ ။ ဦးငယ္မဟုတ္ဘူး ေကာင္းဇင္ ဆုိမွ သူမေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားၿပီး အားနာစိတ္ကေလးျဖစ္သြားမိသည္။
“ေဆာရီး ေကာင္းဇင္..ေျပာ...”
“နင္႔ကိုဖုန္းဆက္မယ္႔သူ အဲဒီလူပဲရွိလား.... တစ္ခါေလးဆက္တာနဲ႔ပဲတန္းလြဲရတယ္လို႔”
“ဒါ ငါ႔ ပါဆင္နယ္ကိစၥေလ..နင္နဲ႔မဆုိင္ဘူး..ေနပါဦး နင္ငါ႔နံပါတ္ကိုဘယ္ကရလဲ”
“ဘယ္ကရရေပါ႔ဟာ......နင္စေနေန႔အားလား ငါနဲ႔ေတြ႔ရေအာင္ေလ..”
“ႏိုးးးးး မေတြ႔ခ်င္ဘူး ၿပီးေတာ႔ ငါအားလည္းမအားဘူး ”
“ဘာလဲ နင္က သူေဌးကေတာ္ႀကီးျဖစ္ေတာ႔မယ္ဆုိေတာ႔ ေသြးႀကီးတာေပါ႔ဟုတ္လား”
“နင္ ငါ႔ကိုမခနဲ႔နဲ႔....နင္နဲ႔ငါနဲ႔ၾကားမွာ ဘာမွမရွိေတာ႔ဘူး သူငယ္ခ်င္းစိတ္နဲ႔ ဒီေလာက္ထိေျပာေနတာ”
“ေအးပါ ထားလိုက္ပါေတာ႔....လိုရင္းပဲေျပာေတာ႔မယ္ဟာ...ငါ႔ကိုတစ္ကေန ျပန္စခြင္႔ျပဳပါ”

မေမွ်ာ္လင္႔ေသာစကားေၾကာင္႔သူမအႀကီးအက်ယ္အံအားသင္႔သြားမိသည္။ “တစ္ကျပန္စခြင္႔” တကယ္ပဲ တစ္ကေနျပန္စခ်က္တာလား ေကာင္းဇင္ ....။

“လက္ထပ္ေတာ႔မယ္မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ နင္႔ရဲ႕ confession ဟာ သိပ္အသံုးမ၀င္ေတာ႔သလိုပဲ..ေဆာရီးပါဟာ.. ငါနင္နဲ႔ျပန္စခ်င္စိတ္လည္းမရွိေတာ႔သလို...နင္႔ကိုလည္းပက္သက္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ႔ဘူး နင္စြန္႔ပစ္ခဲ႔တုန္းက ငါ႔ဘ၀တစ္ခါပ်က္စီးၿပီးၿပီ ဒီတစ္ခါေနသားက်ေနတဲ႔ ငါ႔ဘ၀ကိုနင္မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔...”

စကားေတြတနင္႔တပိုးေျပာၿပီးဖုန္းကိုတစ္ခါတည္းတန္းပိတ္လိုက္ကာ ေခါင္းအံုးေပၚကိုမ်က္ႏွာေမွာက္ခ်လိုက္ၿပီး အေတြးသံသရာထဲမွာတ၀ဲ၀ဲလည္ေနမိသည္ ။ တည္ၿငိမ္ေနသာကန္ေရျပင္ဟာ ခဲဒဏ္သင္႔လို႔ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေတြအလူးအလဲထၿပီး မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ခဲ႔ရၿပီးၿပီ ။ လြမ္းစရာေတြ ၊ နာစရာေတြ ကင္းတဲ႔ဘ၀တစ္ခုအျဖစ္တည္ၿငိမ္ေနၿပီးခါမွ ဘာလို႔မ်ား ခဲနဲ႔ပစ္ခ်င္ေနရတာလဲ ။
အဆံုးသတ္ထိေရာက္သြားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ဘာလို႔ျပန္စခ်င္ေနရတာလဲ ။ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးေသာႏွလံုးသားကို အခါခါေသဆံုးခြင္႔ေပးဖုိ႔သူမမွာအားအင္မရွိေတာ႔ေပ ။ သူမလုိခ်င္တာ လံုျခံဳေႏြးေထြးေသာေမတၱာတရားတစ္ခုတည္း ။

ဆက္ရန္

Sunday, 14 July 2013

ႏႈတ္ဆက္ရြက္ေၾကြ (၂)


“အခ်စ္ဆုိတာဘာလဲ မမ”
ကုတင္ေပၚမွာပက္လက္ကေလးလွဲရင္း ျဖဴကေမးလိုက္သည္ ။ ဘ၀အစကတည္းက ခ်ိဳသဲေအာင္ဆုိေသာသူမအတြက္ ကံဇာတ္ဆရာသည္ ဇာတ္ညႊန္းေကာင္းေကာင္းကိုမဖန္တီးႏုိင္ခဲ႔ ။ “ပလိုင္းေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္” သလို အေဖကရွာလိုက္ ၊ အေမက ေလာင္းကစားလုပ္လုိက္နဲ႔ သူမတို႔ဘ၀ဟာ ပိန္တစ္လွည္႔ေဖာင္းတစ္လွည္႔ ေလာင္းကစားမိသားစုစစ္စစ္ျဖစ္သည္ ။ ဒါေပမယ္႔ ေရရွည္ေတြးတတ္ခဲ႔သည္႔အေဖ႔ေက်းဇူးေၾကာင္႔တစ္ဦးတညး္ေသာသမီးသူမအတြက္ အိမ္ ၊ ကား ၊ အတြင္းပစၥည္းေတြအျပင္ အေ၀းရပ္တစ္ေနရာမွာ ပညာသင္ႏုိင္ေအာင္ အေဖစီမံႏုိင္ခဲ႔သည္ ။ သူမဟာလည္း အပူပင္ကင္းမဲ႔စြာနဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္အရပ္မွာ ပညာသင္ယူေနရာကေန ရုတ္တရက္ႀကီးအေဖ ကြယ္လြန္သြားေတာ႔  ကံဇာတ္ဆရာက ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္မ်က္လွည္႔ထပ္ျပျပန္ပါေတာ႔သည္။
“အခ်စ္ဆုိတာလား... မပက္သက္ခဲ႔ရင္အေကာင္းသားဆုိတဲ႔ ေနာင္တ တစ္ခုပဲ ေပးႏုိင္တဲ႔အရာေပါ႔ ညီမေလးရာ”
“ဟယ္...မမကလည္း မမဘဲဘဲက ဒီေလာက္ဥစၥာေပါ သေဘာၤသီးႀကီး ဘာလုိ႔မ်ား ေနာင္တေတြရေနတာလဲမမရာ”
“ဦးငယ္က မမ ခ်စ္သူမဟုတ္ဘူး ညီမေလး”
၀န္ခံျခင္းမမည္တဲ႔စကားတစ္ခြန္းက သူမႏႈတ္ခမ္းက ေပါ႔ပါးစြာထြက္သြားသည္႔အတြက္အလြန္အမင္းေက်နပ္၀မ္းေျမာက္မိပါသည္။
“ဟုတ္တယ္ ဦးငယ္က ခ်စ္သူမဟုတ္ဘူး.. ဦးငယ္နဲ႔ဘာမွမပက္သက္ဘူး”
“မမ က ဦးငယ္ကုိစိတ္နာေနတာလား”
“မဟုတ္ဘူး ညီမေလး ”
မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေလးလင္းေနေသာ အခန္းေလးက ရုတ္တရုတ္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ေနရာမွာ ရင္ဘတ္ခ်င္းတူသူႏွစ္ေယာက္ ကုတင္တစ္ေယာက္တစ္လံုးေပၚမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္း တစ္ေယာက္ခံစားခ်က္ကိုတစ္ေယာက္ေ၀ငွဖုိ႔အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနမိသည္။
“ညီမေလးက မမအေၾကာင္းကိုသိခ်င္လုိ႔လား”
“ဟုတ္..ေျပာျပခဲ႔မယ္ဆုိရင္ေပါ႔ေလ”
မယုတ္မလြန္ေသာျဖဴ႕အေျဖကိုၾကားျပီးေနာက္မွာေတာ႔ တစ္ခါလွန္လိုက္တုိင္းနာက်င္ျခင္းေတြဆထက္တပိုးတုိးလာတဲ႔ ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာကို သူမထပ္လွန္လိုက္ပါေတာ႔သည္။

“မမ အေမက ဖဲေတြ ၊ ခ်ဲေတြအရမ္းထုိးတာေလ...ၾကားဖူးတယ္မလား ေလာင္းကစားသမားအိတ္ဟာ ဖားလိုပဲ အံုဆုိရင္ေဖာင္းလိုက္ အြန္ဆိုရင္ပိန္သြားလိုက္နဲ႔ေလ..အိမ္မွာဆန္ပြဲရံုရွိတယ္
နယ္မွာဆုိေတာ႔ တင္႔ေတာင္းတင္႔တယ္ေပါ႔ညီမရာ ဒါေပမယ္႔ အေဖကရွာလိုက္ အေမကသံုးလိုက္နဲ႔ အဖတ္တင္တယ္မရွိဘူး ဒါေပမယ္႔ မမအေဖက သိပ္ေတာ္တာေလ မမ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အေမမသိေအာင္ခ်န္တန္တာခ်န္ ၊ သိမ္းသင္႔တာသိမ္းထားခဲ႔တယ္  ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ႔ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကို အေဖ႔ေက်းဇူးနဲ႔ ဒုတိယႏွစ္အထိ အပူအပင္မရွိတက္ႏုိင္ခဲ႔တယ္”

“၀ိုး မမက အီကိုကလား”
“ဟုတ္တယ္ညီမေလး  ျပီးေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းမွာ မမအတြက္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိခဲ႔တယ္ ညီမေလး ေကာင္းဇင္ တဲ႔...သိပ္ခ်စ္ခဲ႔တာေပါ႔ကြယ္.. အခ်စ္ဦးဆုိေတာ႔လဲ ရူးရူးမူးမူးပဲေပါ႔ ညီမရယ္...”
အေဟာင္းေတြအသစ္ျဖစ္လာေသာ သူမမ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္စေတြေပက်ံေနမယ္မွန္း သူမသိေနခဲ႔သည္။ ဟုတ္တယ္ တကယ္ပဲ သူမငိုေနခဲ႔တယ္ ။
“ဒုတိယႏွစ္ၿပီးလို႔ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းမတက္ခင္မွာ အမအေဖ heart attack န႔ဲ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲဆံုးသြားတဲ႔အခ်ိန္ကေန အမဘ၀တကယ္ကို ကေမာက္ကမျဖစ္ခဲ႔ရတယ္ အေဖမရွိေပမယ္႔ အမလက္ထဲမွာ အေဖေပးခဲ႔တဲ႔ပိုက္ဆံေတြရယ္ အတြင္းပစၥည္းတခ်ိဳ႕ရယ္ကိုထုခြဲၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ႔တယ္...အေဖက ေက်ာင္းၿပီးေအာင္တက္ဖုိ႔မွာခဲ႔သလို အမကလည္းပညာတတ္ျဖစ္ခ်င္တာေပါ႔ ညီမရယ္..အေမကေတာ႔ လစဥ္ေထာက္ပံ႔ေနခဲ႔တာေပါ႔ ဒါေပမယ္႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီးသိပ္လည္းမၾကာပါဘူး ညီမရယ္...အေမဟာ အမကိုမေထာက္ပံ႔ႏုိင္ေတာ႔ဘူးဆုိၿပီး အေၾကာင္းၾကားတယ္...ပြဲရံုေတြ ၊ ကားေတြ ၊ အေဖခ်န္ခဲ႔တဲ႔အတြင္းပစၥည္းေတြအကုန္လံုး ခ်ဲရံႈးလို႔ကုန္သြားတယ္ ဒီထက္ဆုိးတာက အိမ္ကိုပါေရာင္းၿပီး ထြက္ေျပးသြားတာ ညီမေလး....အဲဒီလိုအျဖစ္မ်ိဴးေတြၾကားဖူးလားဟင္... ”

“အုိ..တကယ္ကုိမယံုႏုိင္ေအာင္ပါပဲလားမမရယ္....ျဖဴစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ မမကိုစိတ္ညစ္ေအာင္လုပ္မိတာေတာင္းပန္ပါတယ္”
“ရပါတယ္ ညီမေလး ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ေနသားက်ေနတာၾကာလွျပီေလ...ဟက္ဟက္...”
ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ရယ္လိုက္ေပမယ္႔ ရင္ဘတ္ထဲကဒဏ္ရာေတြအကင္းမေသႏုိင္ေသးမွန္း သူမကိုယ္သူမသာသိပါသည္ ။ တကယ္ကိုမယံုႏုိင္စရာေကာင္းတဲ႔အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ သူမအတြက္ရွိေနခဲ႔ဖူးသည္။
“ဒါတင္ပဲလားမဟုတ္ေသးဘူးေနာ္ ညီမေလး..... အဲဒီအခ်ိန္မွာ မမမွာလက္ထဲမွာပိုက္ဆံတျပားတခ်ပ္မွရွိမေနခဲ႔ဘူး အေမလည္းမရွိ ၊ အေဖလည္းမရွိတဲ႔အျပင္ ပိုက္ဆံပါ တျပားမွမရွိေတာ႔တဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေက်ာင္းတက္ရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲလဲညီမေလးသိမွာပါ”

“သိတာေပါ႔ မမရယ္ ျဖဴဆိုရင္ အျမဲတမ္းပိုက္ဆံလိုေငြျပေနတာေလ...သိတဲ႔အတုိင္းပဲ စရိတ္စခကႀကီးမွႀကီး... ဒါနဲ႔ မမကဘယ္လိုေက်ာင္းဆက္တက္ခဲ႔လဲ”
“ကံပဲေျပာရမလား ညီမေလးရယ္...အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ မမကို ဦးငယ္က ဆက္သြယ္လာခဲ႔တယ္...ဦးငယ္က မမရဲ႕ အေဖသူငယ္ခ်င္းေလ..ေဆြမ်ိဴးေတာ႔မေတာ္စပ္ေပမယ္႔ အေဖ႔ရဲ႕သမီးျဖစ္တဲ႔အတြက္ေရာ ၊ မမကိုသနားတဲ႔အတြက္ပါ ဦးငယ္က မမေက်ာင္းၿပီးေအာင္အထိ ၊ အခုမမလုပ္ေနတဲ႔အလုပ္ရေအာင္အထိ...အင္း ေျပာရရင္ အခုအခ်ိန္ထိ ဦးငယ္က ေထာက္ပံ႔ခဲ႔တယ္ ေထာက္ပံ႔ေနတုန္းပဲ ညီမေလး”
“မမကေလ ကံေကာင္းတယ္သိလား တကယ္ပါပဲ..”
ခုမွစိတ္ေအးသြားဟန္ရွိတဲ႔ျဖဴ႕ကိုၾကည္႔ၿပီးသူမ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္မိသည္ ။ တကယ္ပဲသူမဟာ ကံေကာင္းသလား ဒါမွမဟုတ္ကံဆုိးသလား မသိခ်င္ေတာ႔...ကံဆရာအလိုက် အလွည္႔က်ကခဲ႔ရတဲ႔သူပီပီ ကံတရားရဲ႕ပ်က္ရည္ျပဳျခင္းေတြကို ေသြးေအးေအးနဲ႔ရင္ဆုိင္ေနတတ္ခဲ႔ၿပီ ။
“ဒါနဲ႔ပဲ မမခ်စ္သူက ပစ္သြားတယ္ေလ..”
“ဘယ္လို...”
အံ႔အားသင္႔သြားတဲ႔ျဖဴ႕ကိုၾကည္႔ရင္း သူမစကားဆက္လိုက္သည္။
“ေသြးမေတာ္ ၊ သားမစပ္တဲ႔ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဆီက ကိုယ္မတတ္စြမ္းႏုိင္တဲ႔အကူညီေတြကိုယူမိတာ မမအမွားပဲထားပါ..ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ဆုိတာ အဲေလာက္တိမ္မွန္း မမသိခဲ႔ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ညီမေလး”

အခ်စ္လို႔အသံၾကားတာနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္မေလးျဖဴက လွဲေနရာမွ ထထုိင္လိုက္ကာ.. ဆက္ေျပာဖုိ႔စိတ္၀င္တစားေျပာလာခဲ႔သည္ ။
“စပြန္ဆာယူတဲ႔မိန္းမ ၊ ကိုယ္႔ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္မရပ္ႏုိင္တဲ႔မိန္းမ ၊ တစိမ္းေယာက္်ားဆီကအကူအညီယူတဲ႔မိန္းမ အဲဒီစကားေတြနဲ႔ ေကာင္းဇင္က မမကိုစြပ္စြဲတာေလ..တကယ္ေတာ႔ ဦးငယ္ဟာ မမကိုဒုကၡေရာက္ေနသူမုိ႔ကူညီတာပါ..ျပီးေတာ႔ အေဖ႔မ်က္ႏွာေၾကာင္႔ေလ.... ဒါေပမယ္႔ ေကာင္းဇင္က နားမလည္ခဲ႔ဘူး...မမကို ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းမွာပဲ လက္ထပ္ဖုိ႔ေျပာတယ္...မမအေနနဲ႔လက္မခံႏုိင္ခဲ႔ဘူး ညီမေလး..ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမရွိတဲ႔ဘ၀မွာ ပညာေရးေတာင္ဆံုးခန္းမတုိင္ခဲ႔ရင္ မမဘ၀ဟာေခြးျဖစ္မွာ”

“ဒါေပါ႔မမရယ္... မမခ်စ္သူကေကာ မခ်မ္းသာဘူးလား”
“ဟင္႔အင္း မခ်မ္းသာတဲ႔အျပင္ ဆင္းရဲေသးတယ္ညီမေလး... မမတုိ႔အုိးျခမ္းပဲ႔ခ်င္းမႈတ္ရင္ေတာင္မွ မမက ပိုသာေသးတဲ႔အေျခအေန...ဒါေပမယ္႔ မမက demand မမ်ားပါဘူးကြယ္..ႏွစ္ေယာက္လံုးေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္ရတဲ႔အခ်ိန္က်မွ လက္ထပ္ရေအာင္လို႔ေျပာတာကို ကားပါတဲ႔လူေတြ႔ေတာ႔ သူ႕ကိုျငင္းတယ္ဆုိၿပီး ေက်ာင္းေတာင္ဆက္မတက္ဘဲ ေရွာင္သြားလိုက္တာ...ေနာက္ေတာ႔မွ ဦးေလးတစ္ေယာက္အကူအညီနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားေရာက္သြားတယ္ ၾကားတာပါပဲ ညီမေလးရယ္...”

“ဟင္းး မမရဲ႕အျဖစ္ကဆန္းလိုက္တာေနာ္..... ျဖဴေမးခ်င္တာႏွစ္ခုရွိတယ္.... အဟမ္းအဟမ္း”
စိတ္ညစ္ေနေသာသူမကို ျဖဴက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေလးစသျဖင္႔သူမရယ္လိုက္မိသည္။
“ေမး ညီမေလး”
“အင္းးး နံပါတ္တစ္- မမအေမ႔ကိုစိတ္မနာဘူးလား ၊ နံပါတ္ႏွစ္ - မမ ခ်စ္သူကိုစိတ္မနာဘူးလား ၊ အို..ႏွစ္ခ်က္မဟုတ္ပါဘူး က်န္ေသးတယ္ မမကိုဦးငယ္က ခ်စ္ေနတာလား ၊ ၿပီးေတာ႔ မမအိမ္ကိုလံုး၀မျပန္ျဖစ္ေတာ႔တာလား”
“ေမးခ်င္တာေတြအမ်ားႀကီးပဲလား ကေလးမ...နက္ျဖန္ေက်ာင္းတက္ရမွာမလား အိပ္ေတာ႔ေလ...”
“ဟာ.....မမ အဲလိုမညစ္ေကာင္းဘူးေလ....တုိးလိုးတန္းလန္းႀကီးမထားေကာင္းဘူး...ေျဖပါ..ျဖဴသိခ်င္တာကိုေျဖပါ..”
“အင္းပါ..... အေမကိုစိတ္မနာဘူးလား......နာတာေပါ႔ကြယ္..နာတာမွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ကိုနာတာ...ဒါေပမယ္႔ အေမ႔ကုိအျပစ္မတင္ခ်င္ဘူးညီမေလး..မမအေမက အေဖ႔ကိုမခ်စ္ဘဲယူခဲ႔ရတာေလ...ဒီေတာ႔ မိသားစုကိုမခင္တြယ္ဘူး..မိသားစုထက္ေလာင္းကစားကိုပိုအာရံုစိုက္တယ္...မမရဲ႔၀ဋ္ေၾကြးေတြေပါ႔...”

“ဆုိးပါတယ္ေနာ္..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မမက သူေမြးထားတဲ႔သမီးပဲေလ..”

“လူခ်င္းတူေပမယ္႔အက်င္႔စရိုက္ခ်င္းကြာတာကိုး ညီမေလးရယ္..”
အေမ႔ဆိုေပမယ္႔ သူမကိုသိပ္သံေယာဇဥ္မရွိေသာအေမ႔ကိုျမင္ေယာင္ရင္း ၀မ္းနည္းမိျပန္သည္ ။ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရယ္လို႔သူမကို အ၀တ္စေလးတစ္စ ၊ ထမီေလးတစ္ထည္၀ယ္ေပးျခင္းမရွိ ။ အေမ႔အတြက္ေတာ႔ ေလာင္းကစားကလြဲရင္အရာအားလံုးဟာ ေပါ႔ေပါ႔တန္တန္ပါပဲ ။ အေဖရွာထားသမွ် သံုးမယ္ ျဖဴန္းမယ္ဆုိတာခ်ည္းပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ အေဖေရာ မမပါ အေမ႔ကိုမျငိဳျငင္ပါဘူးကြယ္...တစ္ခုပဲ ၀မ္းနည္းမိတာ... မမကို အေမမငဲ႔ညွာခဲ႔တာကိုပါပဲ ။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာေတာ႔လည္း အစြန္႔ပစ္ခံဘ၀မွာေနသားက်ေနပါၿပီကြယ္..။ ဘာပဲေျပာေျပာအေမ ေလာကႀကီးထဲမွာဘယ္လိုပံုနဲ႔ပဲရွိေနရွိေန အသက္ရွင္လ်က္ရွိေနရံုနဲ႔ မမေက်နပ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဟူး ခနဲသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လုိက္ၿပီး သူမဇာတ္လမ္းကိုျပန္ဆက္လိုက္သည္ ။

“ေကာင္းဇင္ကိုေတာ႔ မမခြင္႔မလႊတ္ဘူးညီမေလး ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္တြဲလာခဲ႔တဲ႔လက္ေတြ ေပးခဲ႔ရတဲ႔အခ်ိန္ေတြနဲ႔မတန္ေအာင္ သူ႔အခ်စ္ကေပါ႔တိမ္ျပီး မမအေပၚအထင္ေသးလြန္းခဲ႔တယ္.... မမေျပာခဲ႔တယ္... ဦးငယ္နဲ႔ဘာမွမပက္သက္ဘူး သူသက္သက္ကူညီတာပါ ဆိုေတာ႔ သူကဘာေျပာလဲသိလား..ဘယ္က်ားကမွ ဥပုပ္မေစာင္႔ဘူးတဲ႔..... ၿပီးေတာ႔ ဦးငယ္ကမမကိုေခၚေတြ႔ေတာ႔ မမနဲ႔ဦးငယ္နဲ႔မကင္းဘူးဆုိၿပီးစြပ္စြဲတယ္ညီမေလး”
“ဘယ္က်ားကမွ ဥပုပ္မေစာင္႔တာ မွန္ေကာင္းမွန္မွာပါကြယ္..ဒါေပမယ္႔... မမရဲ႕စိတ္ ၊ မမရဲ႕ ေမတၱာကိုသူမသိဘူး..မမသာ ခ်မ္းသာတာကိုမက္တတ္ရင္ သူနဲ႔ေတာင္ရည္းစားျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ္႔လည္း ျပီးသြားတာပဲေကာင္းပါတယ္.... သံသယေတြနဲ႔အသက္ရွင္ရတာထက္ ေသတာကမွပိုေကာင္းေသးတယ္မလား...”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္မမ...မမခြင္႔မလႊတ္သင္႔ဘူး တကယ္ကိုမမမွာဘာအျပစ္မွမရွိတာ.. မမေတာ႔သနားပါတယ္...အရမ္းကိုဘ၀အနိမ္႔အျမင္႔ေတြမ်ားတယ္ေနာ္..”

“၀ဋ္ေၾကြးဆုိရင္ေတာ႔ ဒီတစ္ဘ၀နဲ႔ပဲအၿပီးဆပ္ခဲ႔ခ်င္တယ္ညီမရယ္...မမေလ..သိပ္ၿပီးေလာကဒဏ္တရားကိုေၾကာက္ေနမိၿပီသိလား”

“စကားမစပ္ ဦးငယ္ကေကာ..မမအေပၚရိုးလား”
“ဦးငယ္နဲ႔ မမၾကားမွာ သားအဖဆက္ဆံေရးထိရွိခဲ႔ပါတယ္...အရင္တုန္းကေပါ႔... ဒါေပမယ္႔ ဦးငယ္ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ျပန္လာခဲ႔တဲ႔ေနာက္မွာ မမ ဦးငယ္ကိုလက္ထပ္ဖုိ႔ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တယ္..”

“ဘာလို႔လဲမမ......”
“ဦးငယ္ မွာ ကင္ဆာေရာဂါလကၡဏာေတြရွိေနျပီ ညီမေလး....ဒါေပမယ္႔အမအေပၚက သူ႔ေက်းဇူးတရားေတြအတြက္ေရာ ၊ သူ႔ကိုဂရုစိုက္ေပးခ်င္တဲ႔ မမရဲ႕ေစတနာအတြက္ပါ..မမသူ႕ကိုလက္ထပ္မွာ....”

“ဟာ..ဒါဆုိ..မမက ကင္ဆာျဖစ္ေနတဲ႔သူကိုယူေတာ႔.....”

“လူတုိင္းကအဲလိုေျပာၾကတယ္ညီမေလးရ..မုဆုိးမျဖစ္ရင္ မမေျဖသာပါတယ္...ဘာလို႔ဆိုေတာ႔ ဦးငယ္ရဲ႕ေက်းဇူးတရားေတြ မမအေပၚမွာအမ်ားႀကီးပဲ..သူ႕ကိုေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တယ္ေလ..”

“မမေရ.......တစ္ျခားနည္းနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္လုိ႔မရဘူးလား..”
ျဖဴ႔စကားအဆံုးမွာ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးခံစားခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔ႏႈတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ လမ္းတုိင္းမွာ alternative way ေတြရွိၾကေပမယ္႔သူမအတြက္ကေရာ.....။ ခံစားခ်က္တစ္စြန္းတစ္စကိုခပ္ပါးပါးေလးခြာခ်လိုက္တဲ႔အခါ  တစိမ္းတရံစာဆုိတဲ႔ အလႊာပါးပါးေလးသည္လည္းသူမတုိ႔ၾကားထဲမွာ ကြာက်သြားခဲ႔သည္။ ျဖဴတစ္ေယာက္လွဲေနရာမွသူမကုတင္ဘက္ကိုကူးလာရင္း သူမလက္ကေလးကိုကိုင္ဆြဲလုိက္ကာ

“မမရယ္..ျဖဴေလ..မမကိုသိပ္သနားတာပဲသိလား...မမေျပာသလိုပဲ လူအေၾကာင္းကိုေပါင္းၾကည္႔မွသိတာေလ..ျဖဴအခု မမစိတ္ကုိသိၿပီသိလား.... ျဖဴတုိ႔ညီအမေတြျဖစ္သြားၾကျပီေနာ္..မမစိတ္ညစ္စရာရွိရင္ျဖဴ႕ကိုေျပာျပေနာ္.. ဟိုတစ္ခါတုန္းကလို ႀကိတ္ၿပီးမခံစားနဲ႔ေတာ႔ေနာ္..”

သူမအလုပ္ထဲမွာအဆင္မေျပလို႔စိတ္ညစ္ၿပီး မစားႏုိင္မေသာက္ႏုိင္ျဖစ္တုန္းက ျဖဴတစ္ေယာက္ သူမမ်က္ႏွာေလးကိုကြက္ၾကည္႕ကြက္ၾကည္႔လုပ္ေနဖူးတာကုိသတိရမိပါသည္ ။ စိတ္ခ်င္းရင္ဘတ္ခ်င္းတူသည္႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲရလိုက္သလိုပါပဲ ။

“အင္းပါ...မမေျပာပါ႔မယ္..ညီမေလးေရာေပါ႔...ေအာ္... ဦးငယ္မိသားစုေတြက မမကိုသေဘာမက်ၾကဘူးသိလား ဒါေပမယ္႔ ဒီတစ္ေခါက္ဦးငယ္ျပန္လာရင္လက္ထပ္ၿပီး မမတုိ႔နယ္မွာျပန္ေနၾကမွာေလ”
“ဟင္..မမက ျပန္ေတာ႔မွာလား”
“ဟုတ္တယ္ညီမေလး ”
သူမအေျပာမွာ ျဖဴတစ္ေယာက္အံၾသမွင္သက္လို႔........။

(ဆက္ရန္)