အျပံဳးတစ္ဝက္ေရာတဲ႔ အေငြ႔အသက္အတုေတြေနာက္မွာ
လိပ္ျပာငယ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ နိဂံုး
ေဝးကြာျခင္း မွတ္တိုင္ရဲ႕ အဆံုးအစမရွိတဲ႔လမ္း
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတာင္ လက္လႊတ္လိုက္ရတဲ႔အျဖစ္
အသိ နဲ႔ ဝိဥာဥ္တြယ္ကပ္ေနသေရြ႔
အရိပ္တစ္ခုလို လိုက္ပါတြယ္ျငိတတ္တဲ႔ ခါးသက္သက္ခံစားခ်က္
သံေယာဇဥ္အစစ္ေတြလို႔ ေယာင္ေယာင္မွားမွားမွတ္ယူရေအာင္
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးစာ အင္အားမဲ႔
တကယ္လို႔ ေလာကႀကီးထဲမွာ မရွိေတာ႔ဘူးဆိုရင္
တကယ္ကို မေတြ႔ၾကေတာ႔ဘူးဆိုရင္
တကယ္ႀကီးကို ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီဆိုရင္
ပက္သက္ခဲ႔ဖူးသူအေနနဲ႔ အမွတ္ရမလား
တိုးတိုးသက္သက္ သိခ်င္ပါရဲ႕
ရွင္သန္မႈေတြ ခဝါခ်ရေလာက္ေအာင္ ရူးမိုက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္
နာနာက်င္က်င္ႏႈတ္ဆက္တယ္
အခ်စ္ရယ္.........ေနာက္ဘဝမွာလည္း နင္အသဲခြဲသြားတဲ႔သူ ငါပဲျဖစ္ပါရေစ ။ ။
Thursday, May 24, 2012
Wednesday, May 16, 2012
ရင္႔က်က္ျခင္းVs မရင္႔က်က္ျခင္း
က်မကိုေတာ႔ အသက္နဲ႔စာရင္ပတ္ဝန္းက်င္က ရင္႔က်က္တယ္လို႔ထင္ၾကေပမယ္႔ တကယ္ေတာ႔ က်မကမရင္႔က်က္ေသးတဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဘဝမွာျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခြင္႔မရွိတဲ႔ေလာကဒဏ္တရားေတြခံရျပီးတဲ႔ေနာက္မွာ က်မအနည္းအက်ဥ္းဒုတ္ခေတြနဲ႔ေနသားတက်ေလးရွိလာတာကလြဲလို႔ေပါ႔ ။ ဆယ္တန္းဆိုတဲ႔အခ်ိန္ထိ က်မ ဘာဆိုဘာမွကိုမသိတဲ႔သူတစ္ေယာက္ တကယ္႔ပီဘိ ကေလးသာသာလူတစ္ေယာက္ပါ ။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတဲ႔ေနာက္မွာ မိသားစုကိတ္စေတြနဲ႔ က်မမရင္႔က်က္ခ်င္လည္းရင္႔က်က္ခဲ႔ရတယ္။ စီးပြားေရးသမားေတြရဲ႕ ဘံုလံုတစ္လွည္႔ ၊ ဖားပ်ံတစ္လွည္႔ ကံၾကမာေအာက္မွာ မိသားစုဝင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ႔က်မလည္းတတ္စြမ္းသေလာက္ျဖည္႔ဆည္းေပးခဲ႔ရတယ္။ ေက်ာင္းက ကိုးနာရီတိတိတက္ရမယ္ ၊ အဂၤါေန႔တိုင္း ကိုးနာရီတိတိမွာ ဘုရားမွာသေျပပန္း ၊ ဒန္းညြန္႔ ကိုနံ႔သာရည္နဲ႔ကပ္ရမယ္။ ဘုရားကလည္း အိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္လွမ္းတဲ႔ေနရာမွာပါ ။ အဂၤါေန႔မနက္တိုင္းကို စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ဘုရားကိုေျပးျပီး တစ္ႏွစ္တိတိ ယၾတာလုပ္ေပးခဲ႔တယ္ ။အဂၤါေန႔မနက္တိုင္းအတန္းေနာက္က်တဲ႔က်မကိုအဂၤလိပ္စာဆရာမက သူ႔အခ်ိန္ကိုေနာက္က်ေအာင္လာတယ္ဆိုျပီး အျမင္ေတြေစာင္းေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔လည္းမတတ္ႏိုင္ဘူးေလ က်မလည္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ျဖည္႔ဆည္းေပးရမယ္႔တာဝန္ရွိေသးတာကိုး။
ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ႔လည္း အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ရင္႔က်က္တယ္ဆိုရျပန္ေပမယ္႔ က်မလည္းမရင္႔မက်က္နဲ႔ဆိုးတာပါပဲ ။ ေျပာစကားကိုလံုးဝနားမေထာင္ ၊ စာလံုးဝမဖတ္ဘဲ လုပ္ခ်င္တာကိုလုပ္တယ္ ။ အနီးကပ္ရွိတဲ႔အေမကေတာ႔ က်မဒဏ္ကိုအခံရဆံုးသူေပါ႔ ။ မိသားစုရဲ႕ တင္းက်ပ္တဲ႔စည္းကမ္းၾကားမွာ စည္းကမ္းေတြကိုမုန္းတဲ႔က်မနဲ႔တစ္စက္ကေလးမွအသားမက်။ ဒါေပမယ္႔လည္းပထမအရြယ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေဝဒနာကိုခံစားမိတဲ႔ေနာက္မွာ က်မအေတာ္ေလးကိုတည္ျငိမ္သြားခဲ႔ျပန္တယ္။ က်မမုန္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကို သူ႕ထက္သာလြန္ရမယ္ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ က်မၿကိဳးစားခဲ႔တယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ သူက်မကိုတြန္းအားေပးႏိုင္ခဲ႔တယ္ ။ သူကေတာ႔ က်မ သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္မုန္းလဲသိမွပါ ။ က်မသူ႕ဆီက ဓာတ္ပံုတစ္ပံု သူမေပးတာေတာင္ အတင္းယူျပီး က်မစိတ္ဓာတ္ေတြက်တိုင္း အဲဒီမိန္းမရဲ႕ဓာတ္ပံုကိုၾကည္႔ျပီး ကိုယ္႔စိတ္ကိုကိုယ္ျမွင္႔တင္ခဲ႔တယ္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္မရင္႔က်က္တဲ႔သူလဲ ကိုယ္မုန္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကိုဓာတ္ပံုကိုသိမ္းထားတဲ႔က်မရယ္ေလ ။
ႏွစ္အတန္ၾကာတဲ႔အထိ က်မကေတာ႔အမုန္းသံသရာထဲမွာလံုးခ်ာလည္ေနေသးတယ္ ။ အမုန္းကိုတြန္းအားတစ္ခုအေနနဲ႔သံုးခဲ႔တဲ႔အတြက္ က်မအတိုင္းအတာတစ္ခုထိေအာင္ျမင္ခဲ႔ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း က်မရင္႔က်က္ဖို႔အခ်ိန္ထပ္မံေရာက္လာခဲ႔ျပန္တယ္။ ဘဝရဲ႕အဆိုးရြားဆံုးအခ်ိန္လို႔က်မသတ္မွတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်ာင္းသူျဖစ္တဲ႔က်မလည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး ။ က်မလုပ္ႏိုင္တာက မိသားစုတာဝန္နဲ႔ပညာေရးကိုႀကိဳးပမ္းဖို႔ ။ စာေမးပြဲစစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ က်မထမင္းခ်က္ ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္မပ်က္ခဲ႔ဘူး ။ က်မဘယ္လိုမွမေပ်ာ္တဲ႔အရပ္မွာ က်မအတြက္ထြက္ေပါက္တစ္ခုက စာဖတ္ျခင္းနဲ႔စိတ္ကိုအနားမေပးျခင္းဘဲ ။ ဘယ္သူယံုမလဲ ပညာေရးပိုင္းမွာေအာင္ျမင္မႈေတြအမ်ားၾကီးရခဲ႔ေပမယ္႔ အဲဒီ ၂၀ဝ၈ ဆိုတဲ႔ႏွစ္ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ က်မ တစ္စက္ကေလးမွမေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး ။
အဲဒီေနရာက က်မတို႔ေတြစြန္႔ခြာခဲ႔တယ္ ။ က်မလုပ္ခ်င္တာေလးေတြလုပ္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္ ။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို က်မျပန္ရခဲ႔တယ္။ မိဘႏွစ္ပါးေက်းဇူးေပါ႔ ။ အပ်င္းေျပရည္းစားထားတယ္ ၊ သင္တန္းတက္တယ္ ၊ အိမ္ျပန္လာတယ္ ။ အင္တာနက္သံုးတယ္ ။ လကုန္ရင္ဘဏ္ကပိုက္ဆံသြားထုတ္တယ္ ။ ဒါေပမယ္႔လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ၾကာရွည္မတည္ျမဲပါဘူး ။ စိတ္ညစ္စရာေတြက်မဆီျပန္လာခဲ႔ျပန္တယ္။ ဘဝရဲ႕အဆိုးရြားဆံုးအခ်ိန္ေတြကိုထပ္ရလာျပန္တယ္။ က်မအမုန္းဆံုးနဲ႔မလုပ္ခ်င္ဆံုးအရာေတြကို လုပ္ရျပန္တယ္ ။ အေဖ႔မ်က္ႏွာကိုေထာက္ျပီး အေဖ႔ကိုကူေပးပါတဲ႔ ။ အေဖ႔ကိုခ်စ္ေပမယ္႔အေဖ႔အလုပ္ကိုက်မမခ်စ္ဘူး ။ က်မအဲလိုစာရင္းဇယားေတြနဲ႔အလုပ္လုပ္ရတာေလာက္မုန္းတာမရွိဘူး ။ ေန႕တိုင္းျပသနာတက္တယ္။ က်မလုပ္ခ်င္တာက်မလုပ္တယ္ ။ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ႔အရာေတြကို လုပ္ေပးရတဲ႔အတြက္ က်မေန႕တိုင္းအေဖ႕ကိုျပသနာရွာတယ္ ။ ေန႔တိုင္းအေမ႔ကိုအျပစ္တင္တယ္။ အေဖနဲ႔အေမလည္းက်မအတြက္တစ္စက္ကေလးမွစိတ္မခ်မ္းသာရဘူး ။ အေဖ႔အလုပ္ထဲကလူေတြကို က်မျပသနာလုပ္တယ္ ။ က်မ အသက္ ၂၁ ပဲရွိေသးတယ္ေနာ္ ။ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တာေတြကို အိမ္ကလုပ္ခိုင္းလို႔ က်မျပသနာရွာခဲ႔တာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ။ က်မအဲဒီလိုဆိုးပါတယ္။ လုပ္သင္႔တယ္ဆိုတာကိုလက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်မ မရင္႔က်က္ခဲ႔ဘူး ။စီးပြားေရး က်မတစ္စက္ကေလးမွစိတ္မဝင္စားဘူး ။ က်မမလုပ္ခ်င္တာပဲသိခဲ႔တယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အေဖ႔ရဲ႕အလုပ္ထဲကလူေတြက က်မကိုေျပာၾကတယ္ တအားေမာက္မာတယ္တဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ က်မဟာ တအားေမာက္မာပါတယ္။ ေအာက္သက္မေၾကဘူး ။ လူတိုင္းနဲ႔သဟဇာတမက်ေအာင္ က်မဆိုးရြားခဲ႔ဖူးတယ္ ။
အိမ္က က်မကိုလက္ေျမွာက္ျပီး က်မရန္ကုန္ကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေတြျပန္ရျပန္တယ္။ သင္တန္းတက္တယ္ ပိုက္ဆံအိမ္ကေတာင္းတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔က်မစင္ကာပူဆိုတဲ႔အရပ္ကိုေရာက္လာျပန္တယ္။ ဘဝမွာ ေဆြမရွိမ်ိဴးမရွိ သူငယ္ခ်င္းမရွိတဲ႔အရပ္မွာတစ္ေယာက္တည္း ေနရတဲ႔ဆင္းရဲဒုတ္ခကို လွလွႀကီးခံစားရတဲ႔အခ်ိန္ ၊ မိသားစုကိုစတင္တြယ္တာမိတဲ႔အခ်ိန္ မွာ က်မအနည္းငယ္ရင္႔က်က္သြားခဲ႔တယ္။ ဒီမွာ မိဘအရွိန္အဝါမရွိဘူး ။ ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္ရွိမွထြန္းလင္းႏိုင္မယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ခဲ႔တယ္။ ရုန္းရင္းကန္ရင္းနဲ႔ က်မတေျဖးေျဖးက်မသိလာတယ္...အေဖတို႔စီစဥ္ခဲ႔သလို အိမ္မွာပဲေနျပီးမိဘေတြကို ကူခဲ႔ရင္ က်မအေတာ္ေလးရုန္းကန္ရတဲ႔ဘဝကေနလြတ္မယ္ဆိုျပီး ေနာင္တေတြလည္းရမိတယ္ ။ဒါေပမယ္႔လက္ရွိဘဝကို က်မေက်နပ္မိျပန္တယ္။ မိဘေတြကိုေပးႏိုင္တယ္ ..မဆိုစေလာက္ေလးပဲထားပါ ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာကိုလုပ္ႏိုင္တယ္ ။ လူဆိုးလူေကာင္းခြဲျခားသိလာတယ္ ။ မိတ္ေဆြရန္သူသိလာတယ္ ။ ေနာက္ျပီး က်မရဲ႕ ေမာက္မာတဲ႔စိတ္လည္းေပ်ာက္သြားခဲ႔တယ္ ။ က်မ လူေတြကို ဘယ္လိုဆက္ဆံရမလဲအတိုင္းအတာတစ္ခုထိသိလာသလို သည္းခံစိတ္လည္းေမြးတတ္လာတယ္ ။ဆတ္ဆတ္ထိမခံတတ္တဲ႔စိတ္ထက္ ျပသနာရွိလာရင္ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲဆိုတဲ႔စိတ္ေမြးတတ္လာခဲ႔တယ္ ။ဒါဟာရင္႔က်က္ျခင္းလားဆိုရင္...၂၄ ႏွစ္အရြယ္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ နားလည္ျခင္းလို႔ပဲဆိုရမွာေပါ႔ ။
ဒါေပမယ္႔လည္း က်မ မုန္းတဲ႔သူအျမင္ကတ္တဲ႔သူေတြကို ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္မေပါင္းႏိုင္ေသးဘူး ။ က်မမုန္းတဲ႔သူတခ်ိဳ႕ကို ေဖ႔ဘုတ္မွာ က်မပရိုဖိုင္ကိုဘာမွမျမင္ရေအာင္လုပ္ထားတယ္ ။ လမ္းမွာေတြ႔ရင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားတယ္ ။က်မမေနခ်င္တဲ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ က်မကိုဘယ္လိုေျပာေျပာ ဘယ္လိုေခၚေခၚ ေခါင္းမာမာနဲ႔ျငင္းတုန္း ၊ မသြားဘဲေပေတေနတုန္း လမ္းမွာေတြ႔ရင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တုန္း ၊ အိမ္ကလုပ္ခိုင္းတဲ႔ဟာကို က်မမလုပ္ခ်င္ရင္ အားနာစိတ္ကေလးတစ္စက္မွမရွိဘဲ ေပေတ မလုပ္ဘဲေနတုန္း ..။ က်မရဲ႕မရင္႔က်က္ျခင္းေတြေပါ႔ ။ ျဖတ္ခနဲ႔လိုခ်င္စိတ္ေပၚလာရင္ ဆတ္ခနဲဝယ္လိုက္ေပမယ္႔ မတို႔အထိရေသးတဲ႔အဝတ္အစားေတြ ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြပံုေနတုန္း ။ ဗိုက္ေအာင္႔တတ္တာကိုသိသိႀကီးနဲ႔ မစားမေသာက္ေပေတေနတုန္း ၊ ပိုက္ဆံကိုဘယ္ေတာ႔မွ ခ်င္႔ခ်ိန္မသံုးတတ္ဘူး ။ လူေတြနဲ႔အဆင္ေျပေအာင္ေနေပမယ္႔ စိတ္ထဲက မုန္းခ်င္မုန္းေနတုန္း ။ စိတ္အလိုမက်လ်င္ ခ်စ္သူကိုနားလည္မႈမေပးဘဲ ျပသနာရွာတတ္တုန္း ။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္အရမ္းမ်ားလာရင္ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ျပီးဂ်ီက်တုန္း ဘယ္သူကမွ ႏိုင္ငံျခားသြားပါလို႔လႊတ္ခဲ႔တာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ္႔ က်မစိတ္အလိုမက်တိုင္းဆိုးတုန္းပါပဲ...။ ။
ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ႔လည္း အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ရင္႔က်က္တယ္ဆိုရျပန္ေပမယ္႔ က်မလည္းမရင္႔မက်က္နဲ႔ဆိုးတာပါပဲ ။ ေျပာစကားကိုလံုးဝနားမေထာင္ ၊ စာလံုးဝမဖတ္ဘဲ လုပ္ခ်င္တာကိုလုပ္တယ္ ။ အနီးကပ္ရွိတဲ႔အေမကေတာ႔ က်မဒဏ္ကိုအခံရဆံုးသူေပါ႔ ။ မိသားစုရဲ႕ တင္းက်ပ္တဲ႔စည္းကမ္းၾကားမွာ စည္းကမ္းေတြကိုမုန္းတဲ႔က်မနဲ႔တစ္စက္ကေလးမွအသားမက်။ ဒါေပမယ္႔လည္းပထမအရြယ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေဝဒနာကိုခံစားမိတဲ႔ေနာက္မွာ က်မအေတာ္ေလးကိုတည္ျငိမ္သြားခဲ႔ျပန္တယ္။ က်မမုန္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကို သူ႕ထက္သာလြန္ရမယ္ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ က်မၿကိဳးစားခဲ႔တယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ သူက်မကိုတြန္းအားေပးႏိုင္ခဲ႔တယ္ ။ သူကေတာ႔ က်မ သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္မုန္းလဲသိမွပါ ။ က်မသူ႕ဆီက ဓာတ္ပံုတစ္ပံု သူမေပးတာေတာင္ အတင္းယူျပီး က်မစိတ္ဓာတ္ေတြက်တိုင္း အဲဒီမိန္းမရဲ႕ဓာတ္ပံုကိုၾကည္႔ျပီး ကိုယ္႔စိတ္ကိုကိုယ္ျမွင္႔တင္ခဲ႔တယ္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္မရင္႔က်က္တဲ႔သူလဲ ကိုယ္မုန္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကိုဓာတ္ပံုကိုသိမ္းထားတဲ႔က်မရယ္ေလ ။
ႏွစ္အတန္ၾကာတဲ႔အထိ က်မကေတာ႔အမုန္းသံသရာထဲမွာလံုးခ်ာလည္ေနေသးတယ္ ။ အမုန္းကိုတြန္းအားတစ္ခုအေနနဲ႔သံုးခဲ႔တဲ႔အတြက္ က်မအတိုင္းအတာတစ္ခုထိေအာင္ျမင္ခဲ႔ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း က်မရင္႔က်က္ဖို႔အခ်ိန္ထပ္မံေရာက္လာခဲ႔ျပန္တယ္။ ဘဝရဲ႕အဆိုးရြားဆံုးအခ်ိန္လို႔က်မသတ္မွတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်ာင္းသူျဖစ္တဲ႔က်မလည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး ။ က်မလုပ္ႏိုင္တာက မိသားစုတာဝန္နဲ႔ပညာေရးကိုႀကိဳးပမ္းဖို႔ ။ စာေမးပြဲစစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ က်မထမင္းခ်က္ ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္မပ်က္ခဲ႔ဘူး ။ က်မဘယ္လိုမွမေပ်ာ္တဲ႔အရပ္မွာ က်မအတြက္ထြက္ေပါက္တစ္ခုက စာဖတ္ျခင္းနဲ႔စိတ္ကိုအနားမေပးျခင္းဘဲ ။ ဘယ္သူယံုမလဲ ပညာေရးပိုင္းမွာေအာင္ျမင္မႈေတြအမ်ားၾကီးရခဲ႔ေပမယ္႔ အဲဒီ ၂၀ဝ၈ ဆိုတဲ႔ႏွစ္ တစ္ႏွစ္လံုးမွာ က်မ တစ္စက္ကေလးမွမေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး ။
အဲဒီေနရာက က်မတို႔ေတြစြန္႔ခြာခဲ႔တယ္ ။ က်မလုပ္ခ်င္တာေလးေတြလုပ္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္ ။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို က်မျပန္ရခဲ႔တယ္။ မိဘႏွစ္ပါးေက်းဇူးေပါ႔ ။ အပ်င္းေျပရည္းစားထားတယ္ ၊ သင္တန္းတက္တယ္ ၊ အိမ္ျပန္လာတယ္ ။ အင္တာနက္သံုးတယ္ ။ လကုန္ရင္ဘဏ္ကပိုက္ဆံသြားထုတ္တယ္ ။ ဒါေပမယ္႔လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ၾကာရွည္မတည္ျမဲပါဘူး ။ စိတ္ညစ္စရာေတြက်မဆီျပန္လာခဲ႔ျပန္တယ္။ ဘဝရဲ႕အဆိုးရြားဆံုးအခ်ိန္ေတြကိုထပ္ရလာျပန္တယ္။ က်မအမုန္းဆံုးနဲ႔မလုပ္ခ်င္ဆံုးအရာေတြကို လုပ္ရျပန္တယ္ ။ အေဖ႔မ်က္ႏွာကိုေထာက္ျပီး အေဖ႔ကိုကူေပးပါတဲ႔ ။ အေဖ႔ကိုခ်စ္ေပမယ္႔အေဖ႔အလုပ္ကိုက်မမခ်စ္ဘူး ။ က်မအဲလိုစာရင္းဇယားေတြနဲ႔အလုပ္လုပ္ရတာေလာက္မုန္းတာမရွိဘူး ။ ေန႕တိုင္းျပသနာတက္တယ္။ က်မလုပ္ခ်င္တာက်မလုပ္တယ္ ။ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ႔အရာေတြကို လုပ္ေပးရတဲ႔အတြက္ က်မေန႕တိုင္းအေဖ႕ကိုျပသနာရွာတယ္ ။ ေန႔တိုင္းအေမ႔ကိုအျပစ္တင္တယ္။ အေဖနဲ႔အေမလည္းက်မအတြက္တစ္စက္ကေလးမွစိတ္မခ်မ္းသာရဘူး ။ အေဖ႔အလုပ္ထဲကလူေတြကို က်မျပသနာလုပ္တယ္ ။ က်မ အသက္ ၂၁ ပဲရွိေသးတယ္ေနာ္ ။ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တာေတြကို အိမ္ကလုပ္ခိုင္းလို႔ က်မျပသနာရွာခဲ႔တာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ။ က်မအဲဒီလိုဆိုးပါတယ္။ လုပ္သင္႔တယ္ဆိုတာကိုလက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်မ မရင္႔က်က္ခဲ႔ဘူး ။စီးပြားေရး က်မတစ္စက္ကေလးမွစိတ္မဝင္စားဘူး ။ က်မမလုပ္ခ်င္တာပဲသိခဲ႔တယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အေဖ႔ရဲ႕အလုပ္ထဲကလူေတြက က်မကိုေျပာၾကတယ္ တအားေမာက္မာတယ္တဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ က်မဟာ တအားေမာက္မာပါတယ္။ ေအာက္သက္မေၾကဘူး ။ လူတိုင္းနဲ႔သဟဇာတမက်ေအာင္ က်မဆိုးရြားခဲ႔ဖူးတယ္ ။
အိမ္က က်မကိုလက္ေျမွာက္ျပီး က်မရန္ကုန္ကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေတြျပန္ရျပန္တယ္။ သင္တန္းတက္တယ္ ပိုက္ဆံအိမ္ကေတာင္းတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔က်မစင္ကာပူဆိုတဲ႔အရပ္ကိုေရာက္လာျပန္တယ္။ ဘဝမွာ ေဆြမရွိမ်ိဴးမရွိ သူငယ္ခ်င္းမရွိတဲ႔အရပ္မွာတစ္ေယာက္တည္း ေနရတဲ႔ဆင္းရဲဒုတ္ခကို လွလွႀကီးခံစားရတဲ႔အခ်ိန္ ၊ မိသားစုကိုစတင္တြယ္တာမိတဲ႔အခ်ိန္ မွာ က်မအနည္းငယ္ရင္႔က်က္သြားခဲ႔တယ္။ ဒီမွာ မိဘအရွိန္အဝါမရွိဘူး ။ ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္ရွိမွထြန္းလင္းႏိုင္မယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ခဲ႔တယ္။ ရုန္းရင္းကန္ရင္းနဲ႔ က်မတေျဖးေျဖးက်မသိလာတယ္...အေဖတို႔စီစဥ္ခဲ႔သလို အိမ္မွာပဲေနျပီးမိဘေတြကို ကူခဲ႔ရင္ က်မအေတာ္ေလးရုန္းကန္ရတဲ႔ဘဝကေနလြတ္မယ္ဆိုျပီး ေနာင္တေတြလည္းရမိတယ္ ။ဒါေပမယ္႔လက္ရွိဘဝကို က်မေက်နပ္မိျပန္တယ္။ မိဘေတြကိုေပးႏိုင္တယ္ ..မဆိုစေလာက္ေလးပဲထားပါ ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာကိုလုပ္ႏိုင္တယ္ ။ လူဆိုးလူေကာင္းခြဲျခားသိလာတယ္ ။ မိတ္ေဆြရန္သူသိလာတယ္ ။ ေနာက္ျပီး က်မရဲ႕ ေမာက္မာတဲ႔စိတ္လည္းေပ်ာက္သြားခဲ႔တယ္ ။ က်မ လူေတြကို ဘယ္လိုဆက္ဆံရမလဲအတိုင္းအတာတစ္ခုထိသိလာသလို သည္းခံစိတ္လည္းေမြးတတ္လာတယ္ ။ဆတ္ဆတ္ထိမခံတတ္တဲ႔စိတ္ထက္ ျပသနာရွိလာရင္ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲဆိုတဲ႔စိတ္ေမြးတတ္လာခဲ႔တယ္ ။ဒါဟာရင္႔က်က္ျခင္းလားဆိုရင္...၂၄ ႏွစ္အရြယ္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ နားလည္ျခင္းလို႔ပဲဆိုရမွာေပါ႔ ။
ဒါေပမယ္႔လည္း က်မ မုန္းတဲ႔သူအျမင္ကတ္တဲ႔သူေတြကို ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္မေပါင္းႏိုင္ေသးဘူး ။ က်မမုန္းတဲ႔သူတခ်ိဳ႕ကို ေဖ႔ဘုတ္မွာ က်မပရိုဖိုင္ကိုဘာမွမျမင္ရေအာင္လုပ္ထားတယ္ ။ လမ္းမွာေတြ႔ရင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားတယ္ ။က်မမေနခ်င္တဲ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ က်မကိုဘယ္လိုေျပာေျပာ ဘယ္လိုေခၚေခၚ ေခါင္းမာမာနဲ႔ျငင္းတုန္း ၊ မသြားဘဲေပေတေနတုန္း လမ္းမွာေတြ႔ရင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တုန္း ၊ အိမ္ကလုပ္ခိုင္းတဲ႔ဟာကို က်မမလုပ္ခ်င္ရင္ အားနာစိတ္ကေလးတစ္စက္မွမရွိဘဲ ေပေတ မလုပ္ဘဲေနတုန္း ..။ က်မရဲ႕မရင္႔က်က္ျခင္းေတြေပါ႔ ။ ျဖတ္ခနဲ႔လိုခ်င္စိတ္ေပၚလာရင္ ဆတ္ခနဲဝယ္လိုက္ေပမယ္႔ မတို႔အထိရေသးတဲ႔အဝတ္အစားေတြ ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြပံုေနတုန္း ။ ဗိုက္ေအာင္႔တတ္တာကိုသိသိႀကီးနဲ႔ မစားမေသာက္ေပေတေနတုန္း ၊ ပိုက္ဆံကိုဘယ္ေတာ႔မွ ခ်င္႔ခ်ိန္မသံုးတတ္ဘူး ။ လူေတြနဲ႔အဆင္ေျပေအာင္ေနေပမယ္႔ စိတ္ထဲက မုန္းခ်င္မုန္းေနတုန္း ။ စိတ္အလိုမက်လ်င္ ခ်စ္သူကိုနားလည္မႈမေပးဘဲ ျပသနာရွာတတ္တုန္း ။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္အရမ္းမ်ားလာရင္ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ျပီးဂ်ီက်တုန္း ဘယ္သူကမွ ႏိုင္ငံျခားသြားပါလို႔လႊတ္ခဲ႔တာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ္႔ က်မစိတ္အလိုမက်တိုင္းဆိုးတုန္းပါပဲ...။ ။
Tuesday, May 15, 2012
If I die young
If I die young ဆိုတဲ႔သီခ်င္းေလးကိုနားေထာင္ျဖစ္ျပီးတည္းက က်မစိတ္ထဲမွာ ခုအသက္ ၂၄ ႏွစ္မွာေသသြားခဲ႔ရင္ မေသခင္ဘာလုပ္ခ်င္ခဲ႔မလဲ..အေတြးနယ္ခ်ဲ႔မိပါတယ္ ။ မနက္ျဖန္မွာ က်မသာေသသြားခဲ႔မယ္ဆိုရင္
(၁) က်မရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမကိုမေသခင္တစ္ခ်က္ကေလးေလာက္ေတြ႕ခ်င္ျပီး သမီးမွားခဲ႔တာရွိရင္ ခြင္႔လႊတ္ဖို႔ရွိခိုးေတာင္းပန္မယ္
(၂)က်မခ်စ္ေသာ ေမာင္ေလးကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔မိဘႏွစ္ပါးကိုေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔မွာမယ္
(၃)က်မခ်စ္ေသာသူတစ္ေယာက္ကို က်မမရွိရင္ဝမ္းမနည္းဖို႔ ၊ ဘဝကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖတ္သန္းျပီး ေအးခ်မ္းသာယာတဲ႔အေျခအေနကိုေရာက္ေအာင္ၾကိဳးစားဖို႔မွာခဲ႔တယ္
(၄)က်မအတြက္အေကာင္းဆံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို က်မလြန္ခဲ႔တာေတြ မသိတတ္ခဲ႔တာေတြကို ေတာင္းပန္ျပီး အစစအရာရာအဆင္ေျပေအာင္ ဆုေတာင္းေပးခဲ႔မယ္
(၅)က်မပိုင္ဆိုင္သမွ်အဝတ္အထည္ ၊ ေငြေၾကးအခ်ိဳ႕ ၊ အသံုးအေဆာင္တခ်ိဳ႕ကို အကုန္လံုးကိုေပးခဲ႔တယ္ ။
(၆)က်မႏွစ္သက္တဲ႔သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ကိုမေသခင္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီးဆိုခဲ႔မယ္
(ရ)က်မခ်စ္ခင္ရတဲ႔ႀကီးႀကီး ရဲ႕ က်မအေပၚေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔တာေတြကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရင္း ကန္ေတာ႔မယ္ ။
(၈)ျပီးေတာ႔ က်မခ်စ္သူအတြက္ သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ေရးျပီး သူ႕အတြက္အမွတ္တရထားခဲ႔မယ္
(၉)သံသရာအဆက္ဆက္မွာ ခ်စ္သူမုန္းသူေတြအေပၚမွာရည္ရြယ္ျပီးျဖစ္ေစ ၊ မရည္ရြယ္ဘဲျဖစ္ေစ အျပစ္လုပ္ခဲ႔မိရင္ ခြင္႔လႊတ္ဖို႔ေတာင္းပန္မယ္
(၁၀)ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ကို အစစအရာရာအဆင္ေျပဖို႔ဆုေတာင္းေပးမယ္
(၁၁)ေနာက္နာရီအနည္းငယ္ပဲက်န္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ဘုရား၊တရား နဲ႔ျပဳလုပ္ဖူးသမွ်ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုအာရံုျပဳျပီး.......ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးေနမယ္..။ က်မ နည္းနည္းစိတ္လႈပ္ရွားျပီး ငိုေကာင္းငိုမိလိမ္႔မယ္ထင္တယ္ ။ ဘဝမွာဆံုးရံႈးခဲ႔တာလည္းမ်ားျပီ ။ ဒါေပမယ္႔ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကိုမၾကာခင္ေက်ာခိုင္းရေတာ႔မယ္႔လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဝမ္းနည္းစိတ္ေလးျဖစ္မိမယ္ထင္ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ႔ အေမ၊ အေဖ ၊ ေမာင္ေလးနဲ႔ခ်စ္သူကို က်မနဲ႕ေဝးရာမွာသြားခိုင္းမယ္ ။ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ေလး မထြက္ခင္အခ်ိန္ထိ ေကာင္းတာေတြအတတ္ႏိုင္ဆံုးေတြးရင္း.............က်မလိပ္ျပာေလး.........ဟိုး ........အေဝး အေဝး အေဝး ။
If I die young, bury me in satin
Lay me down on a bed of roses
Sink me in the river at dawn
Send me away with the words of a love song
Lord make me a rainbow, I'll shine down on my mother
She'll know I'm safe with you when she stands under my colors
Oh, and life ain't always what you think it ought to be, no
Ain't even gray, but she buries her baby
(၁) က်မရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမကိုမေသခင္တစ္ခ်က္ကေလးေလာက္ေတြ႕ခ်င္ျပီး သမီးမွားခဲ႔တာရွိရင္ ခြင္႔လႊတ္ဖို႔ရွိခိုးေတာင္းပန္မယ္
(၂)က်မခ်စ္ေသာ ေမာင္ေလးကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔မိဘႏွစ္ပါးကိုေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔မွာမယ္
(၃)က်မခ်စ္ေသာသူတစ္ေယာက္ကို က်မမရွိရင္ဝမ္းမနည္းဖို႔ ၊ ဘဝကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖတ္သန္းျပီး ေအးခ်မ္းသာယာတဲ႔အေျခအေနကိုေရာက္ေအာင္ၾကိဳးစားဖို႔မွာခဲ႔တယ္
(၄)က်မအတြက္အေကာင္းဆံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို က်မလြန္ခဲ႔တာေတြ မသိတတ္ခဲ႔တာေတြကို ေတာင္းပန္ျပီး အစစအရာရာအဆင္ေျပေအာင္ ဆုေတာင္းေပးခဲ႔မယ္
(၅)က်မပိုင္ဆိုင္သမွ်အဝတ္အထည္ ၊ ေငြေၾကးအခ်ိဳ႕ ၊ အသံုးအေဆာင္တခ်ိဳ႕ကို အကုန္လံုးကိုေပးခဲ႔တယ္ ။
(၆)က်မႏွစ္သက္တဲ႔သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ကိုမေသခင္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီးဆိုခဲ႔မယ္
(ရ)က်မခ်စ္ခင္ရတဲ႔ႀကီးႀကီး ရဲ႕ က်မအေပၚေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔တာေတြကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရင္း ကန္ေတာ႔မယ္ ။
(၈)ျပီးေတာ႔ က်မခ်စ္သူအတြက္ သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ေရးျပီး သူ႕အတြက္အမွတ္တရထားခဲ႔မယ္
(၉)သံသရာအဆက္ဆက္မွာ ခ်စ္သူမုန္းသူေတြအေပၚမွာရည္ရြယ္ျပီးျဖစ္ေစ ၊ မရည္ရြယ္ဘဲျဖစ္ေစ အျပစ္လုပ္ခဲ႔မိရင္ ခြင္႔လႊတ္ဖို႔ေတာင္းပန္မယ္
(၁၀)ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ကို အစစအရာရာအဆင္ေျပဖို႔ဆုေတာင္းေပးမယ္
(၁၁)ေနာက္နာရီအနည္းငယ္ပဲက်န္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ဘုရား၊တရား နဲ႔ျပဳလုပ္ဖူးသမွ်ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုအာရံုျပဳျပီး.......ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးေနမယ္..။ က်မ နည္းနည္းစိတ္လႈပ္ရွားျပီး ငိုေကာင္းငိုမိလိမ္႔မယ္ထင္တယ္ ။ ဘဝမွာဆံုးရံႈးခဲ႔တာလည္းမ်ားျပီ ။ ဒါေပမယ္႔ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကိုမၾကာခင္ေက်ာခိုင္းရေတာ႔မယ္႔လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဝမ္းနည္းစိတ္ေလးျဖစ္မိမယ္ထင္ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ႔ အေမ၊ အေဖ ၊ ေမာင္ေလးနဲ႔ခ်စ္သူကို က်မနဲ႕ေဝးရာမွာသြားခိုင္းမယ္ ။ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ေလး မထြက္ခင္အခ်ိန္ထိ ေကာင္းတာေတြအတတ္ႏိုင္ဆံုးေတြးရင္း.............က်မလိပ္ျပာေလး.........ဟိုး ........အေဝး အေဝး အေဝး ။
If I die young, bury me in satin
Lay me down on a bed of roses
Sink me in the river at dawn
Send me away with the words of a love song
Lord make me a rainbow, I'll shine down on my mother
She'll know I'm safe with you when she stands under my colors
Oh, and life ain't always what you think it ought to be, no
Ain't even gray, but she buries her baby
Thursday, May 10, 2012
စာမ်က္ႏွာ ၂၂ ၊ ၂၃ ၊၂၄
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တစ္ခုနဲ႕ (ရူးရူးမိုက္မိုက္) ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ခရီးတစ္ခုကို တက္ကုန္ဖြင္႔ခဲ႔တယ္ ၂၀၁၀
ဘဝကိုအစီစဥ္တက်ျဖတ္သန္းရမယ္လို႔ ေနာက္မွရတဲ႔ေနာင္တကို
ဘဝဆိုတာ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ျခင္းပါပဲဆိုတဲ႔အခြံနဲ႔အုပ္ တက္ကုန္ရြက္ကုန္ (တခါတခါအေခ်ာင္ခိုၿပီး)လႊင္႔ခဲ႔တယ္
လူတခ်ိဳ႕ကေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔လွမ္းလာႀကတယ္
လူတခ်ိဳ႕က ညီမွ်ျခင္းေတြဆြဲခ်င္ၾကတယ္ ဒါေပမယ္႔လည္း မ်ဥ္းျပိဳင္အျဖစ္သာ (လမ္းမွာေတြ႔ရင္) မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားၾကတဲ႔သူေတြျဖစ္သြားၾကတယ္
လူတခ်ိဳ႕ကအခ်ိန္မတိုင္ခင္ လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားၾကတယ္ (မာနကိုယ္စီနဲ႔ပဲထားပါေတာ႔)
လူတခ်ိဳ႕ကေတာ႔ အႏိုင္ပိုင္းျပီး ၊ အသံုးခ်ၿပီး အတၱေတြနဲ႔ထားသြားၾကတယ္။
တဝဲဝဲလည္လည္ကံၾကမၼာထဲမွာ လိုခ်င္တာကိုမရခင္ ရတာကိုအေကာင္းဆံုးလုပ္ခဲ႔တယ္ ၂၀၁၁
မသိခဲ႔တာေတြအတြက္ အသည္းအသန္ရုန္းကန္ႀကိဳးစား ေန႔ရက္တိုင္းမွာ မ်က္ရည္ကိုအေဖာ္ျပဳခဲ႔တယ္
ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ အားတင္းစိတ္နဲ႔ (ျဖစ္မလာခဲ႔တာေတြကို ရင္နာရင္းနဲ႔) ကိုယ္မာနကို ကိုယ္တလူလူလႊင္႔
တစ္ေကာင္တည္းေပမယ္႔ ျခေသၤ႔စိတ္ကိုေမြးခဲ႔တယ္
ဘဝရဲ႕အသီးအပြင္႔တခ်ိဳ႕ကိုခံစားရေပမယ္႔ မျပည္႔စံုေသးတဲ႔အရာေတြကိုျဖည္႔ဆည္းရင္းေပါ႔
ဒီလိုပါပဲ ဘဝရဲ႕အေပၚယံက ခပ္ပါးပါးမိတ္ေဆြကို ျခစ္ထုတ္ျပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေသြးစိမ္းရွင္ရွင္က်ေအာင္လုပ္ခဲ႔ျပန္တယ္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုထိနာၾကင္ခဲ႔ရတယ္ေပါ႔။
အိပ္မက္တစြန္းတစကို ပံုေဖာ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္ ၂၀၁၂
ေပးတိုင္းမရတဲ႔အရာေတြကို သိမ္းထားလိုက္တယ္ ၊လိုခ်င္တိုင္းမရတဲ႔အရာေတြကိုစြန္႔ပစ္ခဲ႔တယ္
အခ်ိန္နဲ႔ဘဝကို (ဝါးလံုးေခါင္းထဲမွာသာတဲ႔လပဲထားပါ) အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ်ႏိုင္ခဲ႔တယ္
တန္ဖိုးရွိတဲ႔အရာေတြအတြက္ လ်စ္လ်ဴရႈသင္႔တဲ႔အခါ လ်စ္လ်ဴရႈ ၊ ေမ႔သင္႔တာကိုေမ႔ ၊ေရြးသင္႔တာကိုေရြးရင္း
လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေတြကင္းစင္စျပဳတဲ႔ေရျပင္ႀကီးတစ္ခုပမာ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္
ရိုးသားတတ္ေအာင္ ၊ မာနတရားကင္းစင္ေအာင္ ၊ ျပတ္သားတတ္တဲ႔သူျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္
ေခြးေဟာင္တိုင္းလည္း ထထမၾကည္႔တတ္ေအာင္ ဘယ္ဘက္နားေရာ ညာဖက္နားပါအသံုးျပဳတတ္ခဲ႔တယ္ ။
ဘဝဆိုတာဝထၳဳတစ္ပုဒ္ဆိုရင္ ဒါဟာ စာမ်က္ႏွာ ၂၂ ၊ ၂၃ ၊၂၄ ။ ။
pic-hsumyat
Monday, May 7, 2012
စာသားမပါတဲ႔ ဒိုေရမီဖာ
မေန႔ကရဲ႕မနက္ခင္းကသာယာတယ္
မိုးစက္တခ်ိဳ႕က်တယ္
အလြမ္းတခ်ိဳ႔ကခါးေပမယ္႔
မေန႔ကရဲ႕မနက္ခင္းကသာယာတယ္
စကားလံုးတစြန္းတစ
ထုဆစ္မႈအႏုပညာ
ေရာင္စဥ္ျဖာတဲ႔သံေယာဇဥ္ဟာ
စာသားမပါတဲ႔ ဒိုေရမီဖာ
မ်က္ဝန္းတစ္စံုကၾကည္လဲ႔ေနတယ္
ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကညင္သာေနတယ္
ဘယ္ဖက္ရင္အံုက ညွင္းညွင္းသဲ႔သဲ႔
ဝင္သက္တိုင္းလည္း ႏူးႏူးညံ႔ညံ႔
ႏိုးတစ္ဝက္အိပ္မက္ေတြက မႈန္ဝါးဝါး
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႔ႏိုးထလာမယ္႔မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ
ေရတြက္မကုန္တဲ႔အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ျမဲျမဲတြဲမယ္႔လက္တစ္စံုပဲလိုတယ္ ။
မိုးစက္တခ်ိဳ႕က်တယ္
အလြမ္းတခ်ိဳ႔ကခါးေပမယ္႔
မေန႔ကရဲ႕မနက္ခင္းကသာယာတယ္
စကားလံုးတစြန္းတစ
ထုဆစ္မႈအႏုပညာ
ေရာင္စဥ္ျဖာတဲ႔သံေယာဇဥ္ဟာ
စာသားမပါတဲ႔ ဒိုေရမီဖာ
မ်က္ဝန္းတစ္စံုကၾကည္လဲ႔ေနတယ္
ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကညင္သာေနတယ္
ဘယ္ဖက္ရင္အံုက ညွင္းညွင္းသဲ႔သဲ႔
ဝင္သက္တိုင္းလည္း ႏူးႏူးညံ႔ညံ႔
ႏိုးတစ္ဝက္အိပ္မက္ေတြက မႈန္ဝါးဝါး
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႔ႏိုးထလာမယ္႔မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ
ေရတြက္မကုန္တဲ႔အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ျမဲျမဲတြဲမယ္႔လက္တစ္စံုပဲလိုတယ္ ။
Thursday, May 3, 2012
က်မမသံုးတဲ႔ Smart Phone
ဖုန္းနဲ႔က်မနဲ႔ေရစက္မပါခဲ႔တာအေတာ္ၾကာျပီ ။ ဟန္းဖုန္းကိုအိမ္ကေပးလို႔က်မအသက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွာစကိုင္ဖူးေပမယ္႔ ရန္ကုန္မွာေနရတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ဖုန္းေဘလ္မတတ္ႏိုင္လို႔ လမ္းေဘးဖုန္းနဲ႔ပဲႏွစ္ပါးသြားရတယ္ ။ ေျပာစရာကိတ္စၾကီးငယ္ရယ္လည္းမယ္မယ္ရရမရွိေတာ႔ မသံုးျဖစ္ဘူးေပါ႔ ။ အိမ္ကလည္းျပတ္သားရွာပါတယ္..။ တစ္လတစ္လ ပိုက္ဆံလႊဲမွပဲ သမီးပိုက္ဆံလႊဲျပီးျပီ သြားထုတ္ဆိုျပီး တစ္ခြန္းေျပာျပီးရင္ ဖုန္းခ်သြားျပီ ။
က်မတို႔မိသားစုေတြက တကယ္႔ကိုခြ်ဲခြ်ဲႏြဲ႔ႏြဲ႔..ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေျပာတဲ႔အက်င္႔မရွိဘူး။ သတိရတယ္ဆိုတာေတာင္ မေျပာျဖစ္ေလာက္ေအာင္ပဲ ။ တခါတခါေတာ႔ အေမက အေမပီပီနည္းနည္းပြားေပမယ္႔ လိုရင္းေလာက္ပဲအဓိကေျပာၾကတဲ႔အမ်ိဴး ၊ က်မကသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔က်ရင္ ကေလးလိုလိုေခြးလိုလိုေနတာ အိမ္မွာက်ေတာ႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ ။ အိမ္က ေမာင္ေတြ ကာဆင္ေတြဆိုရင္ က်မကို ခပ္တည္တည္ႀကီးလို႔ပဲထင္ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ႔လည္း တစ္သက္လံုးအတူေနတဲ႔မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ေတာင္မွ လိုရင္းေလာက္ပဲေျပာတဲ႔သူဆိုေတာ႔ ဖုန္းဆက္စရာအေၾကာင္းကလည္းမရွိဘူးေပါ႔ ။ တခါတခါ သတိရရင္သာ အန္တီခ်စ္ၾကည္နဲ႔ မျမဴး ဆီကိုဖုန္းဆက္ဆက္ျဖစ္တယ္ ။ဘေလာ႔မွာသာ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနတာ ေျပာစရာစကားကလည္းရွားပါ႔ ။ သူတို႔ေတြကိုစိတ္ထဲမွာသာ ခင္ေပမယ္႔ ဖုန္းထဲမွာေတာ႔ ေျပာစရာစကားရွာမေတြ႔.... ။ း(
ဖုန္းအေၾကာင္းကိုဆက္ရရင္ စင္ကာပူကိုစေရာက္ခါစ အိမ္က ေပးလိုက္တဲ႔ ႏိုကီယာ 6300 ေလးကိုပဲသံုးေနခဲ႔ပါတယ္။ အေပအေတခံသလားဆိုတာ ေျပာမေနနဲ႔ ဘုတ္ခနဲ႔ျပဳတ္က်လို႔ ေလးငါးျခမ္းကြဲသြားလည္းသံုးလို႔ရတယ္..။ အိမ္သာခြက္ထဲျပဳတ္က်လည္း ဒရိုင္ယာမႈတ္ျပီး ျပန္သံုးလို႔ရတယ္။ တကယ္႔ကို အၾကမ္းခံတဲ႔ဖုန္းပဲ ။ က်မကလည္းက်မပါ ။ ေဘာင္းဘီဖင္က်ပ္အျမဲဝတ္ျပီး ဖုန္းကိုအိတ္ထဲမွာထည္႔ထားေတာ႔ ထိုင္ရင္ေတာင္ဖုန္းျပဳတ္က်တယ္..။ သတိကလည္းေမ႔တတ္ေသးေတာ႔ ဒီလိုပဲ ဟိုနားျပဳတ္က် ဒီနားျပဳတ္က်နဲ႔ပါပဲ။ အလုပ္လည္းအဆင္ေျပတဲ႔အခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက လိုင္းဖုန္းဝယ္ဖို႔အၾကံေပးၾကတယ္..။ အိုင္ဖုန္းေတြလည္းေပၚခါစဆိုေတာ႔ ကိုင္သင္႔တယ္ဘာညာေပါ႔ေနာ္...။ တခ်ိဳ႕ကလည္းေျပာၾကျပန္ပါတယ္...လိုင္းဖုန္းက ဇယားခ်ဳပ္တယ္ ပိုက္ဆံျဖတ္တယ္ ဘာညာေပါ႔ေနာ္..။ ကတ္နဲ႔သံုးရင္ တစ္လမွ ၂၈ က်ပ္ပဲက်တယ္ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ က်မကလည္း ကပ္စီးကခပ္နဲနဲဆိုေတာ႔ ကတ္ဖုန္းပဲေပကပ္သံုးေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ ။မႏွစ္ကေအပရယ္လက မူဆာဖာကေန ႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ဖုန္းတစ္လံုးသြားဝယ္ျပီးသံုးလိုက္ပါေသးတယ္..။ အေဟး အဲဒီဖုန္းကလည္းႏိုကီယာပဲ E71 ေလးပါပဲ ။ အဲဒီဖုန္းက အနက္ေရာင္ျပားျပားေလး က်မနဲ႔အသိတစ္ေယာက္ကိုင္တာျမင္ဖူးလို႔ သေဘာက်လို႔ လိုက္ဝယ္ျဖစ္လိုက္တာပါ ။
အဲဒီဖုန္းကိုသံုးျပီးတစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မစိတ္ထဲမယ္...Samsung Galaxy S2 အျဖဴေလးလိုခ်င္လာပါတယ္။ ဝယ္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ရံုးက M1 နဲ႔ cooperate plan ရွိပါတယ္တဲ႔...။ ဝယ္မယ္ဆိုျပီး M1သြားေတာ ပတ္စပို႔ပါမလာလို႔မဝယ္ခဲ႔ရဘူး ။ ေနာက္တစ္ေန႔သြားတဲ႔အခါ..... နဂိုဖုန္းေဈးအျပင္ deposit သံုးရာနီးပါးထပ္ေပးရမယ္ဆိုေတာ႔ က်မလည္း မေပးခ်င္တာနဲ႔မဝယ္ျဖစ္လိုက္ျပန္ဘူး ။ Star Hub က်ေတာ႔လည္းအဲဒီအတိုင္းပဲ ဆိုေတာ႔ မဝယ္ျဖစ္ဘူး..။ Singtel ကိုသြားေမးတဲ႔အခါမွာလည္းNo Stock ပါတဲ႔...။ ေကာင္းေရာ ။ အဲလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္လေလာက္ေနေတာ႔ ဖုန္းလိုခ်င္တဲ႔ေရာဂါက ျပန္ေပၚလာျပန္တယ္။ ဆင္းတဲလ္မွာ ဖုန္းေတြလည္းရျပီဆိုေတာ႔..သြားဝယ္မယ္စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ခ်စ္လွစြာေသာ လက္ပုတုပ္ေလးက ပ်က္သြားလို႔ အသစ္တစ္လံုးမျဖစ္မေနဝယ္လိုက္ရေတာ႔ ဖုန္းဝယ္မယ္႔ကိတ္စက အလိုလိုေနာက္ဆုတ္သြားရျပန္တယ္။
အရင္လက ထပ္ျပီး ဝယ္မယ္ဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်...ေငြယားေလးကလည္းရွိေတာ႔ ငါေတာ႔ ဆမ္ေဆာင္းဂလက္ဆီေလးကိုင္ရပါျပီ မွတ္ျပီး ဆင္းတဲလ္ဆိုင္ကိုသြားျပီး ဖုန္းေသခ်ာေရႊး၊ ငါေတာ႔ လူတိုင္းသံုးတဲ႔စမတ္ဖုန္းကိုင္ရပါျပီဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနတာပဲရွိေသးတယ္ ။ ပက္စ္ကတ္ကိုျပခိုင္းပါတယ္..။ ျပလိုက္ေတာ႔....သက္တမ္းေျခာက္လပဲက်န္လို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႔မရပါဘူးတဲ႔ခင္ည ။ လြဲခ်က္တယ္နာလိုက္တာ ။ အလြတ္ဝယ္ဖို႔ကလည္း လိုင္းမရွိ ၊သရီးဂ်ီမရွိရင္ စမတ္ဖုန္းသံုးတာ ဘာထူးေတာ႔မတုန္း ။ ခုေတာ႔လည္း မ်က္စိထဲမွာ ဆမ္ေဆာင္းအျဖဴေရာင္ေလးကိုျမင္ေယာင္ရင္း ပက္စ္အသစ္လဲျပီးမွပဲ ဖုန္းအိပ္မက္ေလးဆက္မက္ႏိုင္ပါေတာ႔မယ္..။ေနာက္တစ္ခါေတာ႔ထပ္ျပီးမလြဲရပါရေစနဲ႔ေတာ႔ စမတ္ဖုန္းေလးရယ္..။ ။
က်မတို႔မိသားစုေတြက တကယ္႔ကိုခြ်ဲခြ်ဲႏြဲ႔ႏြဲ႔..ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေျပာတဲ႔အက်င္႔မရွိဘူး။ သတိရတယ္ဆိုတာေတာင္ မေျပာျဖစ္ေလာက္ေအာင္ပဲ ။ တခါတခါေတာ႔ အေမက အေမပီပီနည္းနည္းပြားေပမယ္႔ လိုရင္းေလာက္ပဲအဓိကေျပာၾကတဲ႔အမ်ိဴး ၊ က်မကသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔က်ရင္ ကေလးလိုလိုေခြးလိုလိုေနတာ အိမ္မွာက်ေတာ႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ ။ အိမ္က ေမာင္ေတြ ကာဆင္ေတြဆိုရင္ က်မကို ခပ္တည္တည္ႀကီးလို႔ပဲထင္ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ႔လည္း တစ္သက္လံုးအတူေနတဲ႔မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ေတာင္မွ လိုရင္းေလာက္ပဲေျပာတဲ႔သူဆိုေတာ႔ ဖုန္းဆက္စရာအေၾကာင္းကလည္းမရွိဘူးေပါ႔ ။ တခါတခါ သတိရရင္သာ အန္တီခ်စ္ၾကည္နဲ႔ မျမဴး ဆီကိုဖုန္းဆက္ဆက္ျဖစ္တယ္ ။ဘေလာ႔မွာသာ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနတာ ေျပာစရာစကားကလည္းရွားပါ႔ ။ သူတို႔ေတြကိုစိတ္ထဲမွာသာ ခင္ေပမယ္႔ ဖုန္းထဲမွာေတာ႔ ေျပာစရာစကားရွာမေတြ႔.... ။ း(
ဖုန္းအေၾကာင္းကိုဆက္ရရင္ စင္ကာပူကိုစေရာက္ခါစ အိမ္က ေပးလိုက္တဲ႔ ႏိုကီယာ 6300 ေလးကိုပဲသံုးေနခဲ႔ပါတယ္။ အေပအေတခံသလားဆိုတာ ေျပာမေနနဲ႔ ဘုတ္ခနဲ႔ျပဳတ္က်လို႔ ေလးငါးျခမ္းကြဲသြားလည္းသံုးလို႔ရတယ္..။ အိမ္သာခြက္ထဲျပဳတ္က်လည္း ဒရိုင္ယာမႈတ္ျပီး ျပန္သံုးလို႔ရတယ္။ တကယ္႔ကို အၾကမ္းခံတဲ႔ဖုန္းပဲ ။ က်မကလည္းက်မပါ ။ ေဘာင္းဘီဖင္က်ပ္အျမဲဝတ္ျပီး ဖုန္းကိုအိတ္ထဲမွာထည္႔ထားေတာ႔ ထိုင္ရင္ေတာင္ဖုန္းျပဳတ္က်တယ္..။ သတိကလည္းေမ႔တတ္ေသးေတာ႔ ဒီလိုပဲ ဟိုနားျပဳတ္က် ဒီနားျပဳတ္က်နဲ႔ပါပဲ။ အလုပ္လည္းအဆင္ေျပတဲ႔အခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက လိုင္းဖုန္းဝယ္ဖို႔အၾကံေပးၾကတယ္..။ အိုင္ဖုန္းေတြလည္းေပၚခါစဆိုေတာ႔ ကိုင္သင္႔တယ္ဘာညာေပါ႔ေနာ္...။ တခ်ိဳ႕ကလည္းေျပာၾကျပန္ပါတယ္...လိုင္းဖုန္းက ဇယားခ်ဳပ္တယ္ ပိုက္ဆံျဖတ္တယ္ ဘာညာေပါ႔ေနာ္..။ ကတ္နဲ႔သံုးရင္ တစ္လမွ ၂၈ က်ပ္ပဲက်တယ္ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ က်မကလည္း ကပ္စီးကခပ္နဲနဲဆိုေတာ႔ ကတ္ဖုန္းပဲေပကပ္သံုးေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ ။မႏွစ္ကေအပရယ္လက မူဆာဖာကေန ႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ဖုန္းတစ္လံုးသြားဝယ္ျပီးသံုးလိုက္ပါေသးတယ္..။ အေဟး အဲဒီဖုန္းကလည္းႏိုကီယာပဲ E71 ေလးပါပဲ ။ အဲဒီဖုန္းက အနက္ေရာင္ျပားျပားေလး က်မနဲ႔အသိတစ္ေယာက္ကိုင္တာျမင္ဖူးလို႔ သေဘာက်လို႔ လိုက္ဝယ္ျဖစ္လိုက္တာပါ ။
အဲဒီဖုန္းကိုသံုးျပီးတစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မစိတ္ထဲမယ္...Samsung Galaxy S2 အျဖဴေလးလိုခ်င္လာပါတယ္။ ဝယ္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ရံုးက M1 နဲ႔ cooperate plan ရွိပါတယ္တဲ႔...။ ဝယ္မယ္ဆိုျပီး M1သြားေတာ ပတ္စပို႔ပါမလာလို႔မဝယ္ခဲ႔ရဘူး ။ ေနာက္တစ္ေန႔သြားတဲ႔အခါ..... နဂိုဖုန္းေဈးအျပင္ deposit သံုးရာနီးပါးထပ္ေပးရမယ္ဆိုေတာ႔ က်မလည္း မေပးခ်င္တာနဲ႔မဝယ္ျဖစ္လိုက္ျပန္ဘူး ။ Star Hub က်ေတာ႔လည္းအဲဒီအတိုင္းပဲ ဆိုေတာ႔ မဝယ္ျဖစ္ဘူး..။ Singtel ကိုသြားေမးတဲ႔အခါမွာလည္းNo Stock ပါတဲ႔...။ ေကာင္းေရာ ။ အဲလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္လေလာက္ေနေတာ႔ ဖုန္းလိုခ်င္တဲ႔ေရာဂါက ျပန္ေပၚလာျပန္တယ္။ ဆင္းတဲလ္မွာ ဖုန္းေတြလည္းရျပီဆိုေတာ႔..သြားဝယ္မယ္စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ခ်စ္လွစြာေသာ လက္ပုတုပ္ေလးက ပ်က္သြားလို႔ အသစ္တစ္လံုးမျဖစ္မေနဝယ္လိုက္ရေတာ႔ ဖုန္းဝယ္မယ္႔ကိတ္စက အလိုလိုေနာက္ဆုတ္သြားရျပန္တယ္။
အရင္လက ထပ္ျပီး ဝယ္မယ္ဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်...ေငြယားေလးကလည္းရွိေတာ႔ ငါေတာ႔ ဆမ္ေဆာင္းဂလက္ဆီေလးကိုင္ရပါျပီ မွတ္ျပီး ဆင္းတဲလ္ဆိုင္ကိုသြားျပီး ဖုန္းေသခ်ာေရႊး၊ ငါေတာ႔ လူတိုင္းသံုးတဲ႔စမတ္ဖုန္းကိုင္ရပါျပီဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနတာပဲရွိေသးတယ္ ။ ပက္စ္ကတ္ကိုျပခိုင္းပါတယ္..။ ျပလိုက္ေတာ႔....သက္တမ္းေျခာက္လပဲက်န္လို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႔မရပါဘူးတဲ႔ခင္ည ။ လြဲခ်က္တယ္နာလိုက္တာ ။ အလြတ္ဝယ္ဖို႔ကလည္း လိုင္းမရွိ ၊သရီးဂ်ီမရွိရင္ စမတ္ဖုန္းသံုးတာ ဘာထူးေတာ႔မတုန္း ။ ခုေတာ႔လည္း မ်က္စိထဲမွာ ဆမ္ေဆာင္းအျဖဴေရာင္ေလးကိုျမင္ေယာင္ရင္း ပက္စ္အသစ္လဲျပီးမွပဲ ဖုန္းအိပ္မက္ေလးဆက္မက္ႏိုင္ပါေတာ႔မယ္..။ေနာက္တစ္ခါေတာ႔ထပ္ျပီးမလြဲရပါရေစနဲ႔ေတာ႔ စမတ္ဖုန္းေလးရယ္..။ ။
Wednesday, April 25, 2012
အေဖ
အေဖ႔အေၾကာင္းကိုေတြးတိုင္း က်မရင္ထဲမွာ မခ်ိတဲ႔ခံစားခ်က္နဲ႔အျမဲလိုလိုမ်က္ရည္စို႔လာရတယ္ ။ ဆင္းရဲတဲ႔မိသားစုကေန ဆင္းသက္လာခဲ႔တဲ႔အေဖ...သားသမီးေတြနဲ႔ဇနီးမယားကိုလူလတ္တန္းစားျဖစ္ဖို႔ ဘဝေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကိုျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရတယ္။ ဆင္းရဲတဲ႔အျပင္သားသမီးမ်ားတဲ႔ မိဘႏွစ္ပါးကိုညွာတာေသာအားျဖင္႔ သိတတ္စအရြယ္ကေန ပိုက္ဆံရွာတတ္ခဲ႔တဲ႔အေဖ...။ အေဖေျပာျပတဲ႔ပံုရိပ္တခ်ိဳ႕ကို ျပန္ျမင္ေယာင္တိုင္း က်မရင္ထဲမွာတကယ္႔ကိုသနားဝမ္းနည္းေၾကကြဲရတယ္။
အဖိုးက ဆပ္ျပာစက္ရံုက ဝန္ထမ္းမို႔လို႔ မနက္အေစာႀကီးထ..ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ဆပ္ျပာခြဲတမ္းကိုယူ ၊ ေက်ာင္းမတက္ခင္ မီးရထားဘူတာနားမွာ ဆပ္ျပာေတြလိုက္ေရာင္းပါသတဲ႔...။ အဲဒီအေၾကာင္းၾကားေတာ႔ က်မမ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်ရပါတယ္။ က်မဘဝမွာ ေမြးသဖခင္ ၊ မိခင္ေက်းဇူးနဲ႔ ဆပ္ျပာလိုက္ေရာင္းဖို႔ေနေနသာသာ ဆပ္ျပာကိုင္ျပီးအဝတ္မေလွ်ာ္ဖူးတဲ႔ဘဝ ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ထမင္းအဆင္သင္႔ ၊ ေလွ်ာ္ျပီးသားအက်ီ ၊ မီးပူတိုက္ျပီးသား ၊ အေမႊးနံ႔သာနံ႔သင္းလို႔ ။
တျမိဳ႔တရြာလံုး ဆယ္တန္းမေအာင္တဲ႔ေခတ္မွာ ဆယ္တန္းကိုႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ေအာင္တဲ႔အေဖ၊
စက္မႈတက္ဖို႔ပိုက္ဆံမရွိလို႔ စာေပးစာယူကိုအလုပ္လုပ္ရင္းတက္တဲ႔အေဖ ။ ရတဲ႔လခ ၁၃၅ က်ပ္မွာ တစ္ရာ႔သံုးဆယ္႔ငါးက်ပ္လံုးမိဘကိုေပးျပီး ကိုယ္သံုးဖို႔အတြက္ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ရွာတဲ႔အေဖ ။
လက္ေရးလက္သားေတြသပ္ရပ္လွပျပီး ေရးတတ္ထြင္တတ္လို႔ ဖေယာင္းစက္ကူမွာ လက္ေရးလွစာလံုးေတြေရးျပီး မ၈ၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ ၊ ရွင္ျပဳအလွဴဖိတ္စာေတြကို ေန႕မအိပ္ညမအိပ္ရိုက္ျပီး ပိုက္ဆံရွာတဲ႔အေဖ ၊ ပုဏားကြ်န္းျမိဳ႕မွၾကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ကလည္း က်မပါပါလက္ရာပါပဲ။
အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ႔လည္း မိဘသေဘာမတူတဲ႔ အေမ႔ကိုယူလို႔ ၊ သားသမီးကိုခ်စ္ခင္နားလည္ရေကာင္းမွန္းနားမလည္တဲ႔ သူ႕အေမအတြက္ က်မအေဖမွာ အကုသိုလ္ေတြျဖစ္လို႔။
တကယ္ပါ...။ ကိုယ္ပိုင္မိသားစု ဘဝေလးရွိလာတဲ႔အခါ မိဘဝမ္းကိုျဖည္႔ဖို႔မစြမ္းသာတဲ႔သားသမီးကို မိဘေတြအျပစ္မယူသင္႔ဘူးေလ..။ ကိုယ္႔သားသမီးအေရးအတြက္ ႏွစ္စဥ္ေလာက္ပဲကန္ေတာ႔ႏိုင္တဲ႔ အေဖ႕ကို က်မတို႔အဘြားဆိုရင္ ခုထက္ထိခြင္႔မလႊတ္ဘူး ။ ပိုက္ဆံေပးရင္ေတာင္ အရိုးကိုက္ရတာပါ...ဆိုတဲ႔ က်မအဖြား...။ မိဘရဲ႕ ေမတၲာစူးတယ္ထား က်မအေဖခမ်ာ ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ လူေကာင္းပါရဲ႕ ကံမေကာင္းရွာ ။ မိဘေတြ သားသမီးကိုနားလည္တတ္ဖို႔လည္းအင္မတန္အေရးၾကီးပါတယ္..။ က်မအေမကိုလည္း အဖြားက ဘယ္တုန္းကမွအသိအမွတ္မျပဳတဲ႔အတြက္ အေမ႔ဘက္ကလည္းခပ္စိမ္းစိမ္း ၊ အဖြားကလည္း ငါ႔သားငါ႕ကိုတျပားမွ မေပးဘူးဆိုတဲ႔စိတ္ၾကီးပဲရွိေနေတာ႔ က်မအေဖခမ်ာ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးစိတ္ဆင္းရဲကိုယ္ဆင္းရဲနဲ႔ အေမ႔အိမ္ဖက္ကိုေျခဦးမလွည္႔ရဲဘူး ။ ျမန္မာ႔လူေဘာင္အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာၾကီးျပင္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တစ္ခုခုအဆင္မေျပတိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကေျပာၾကတယ္ အေမ႔ေမတၲာစူးတယ္တဲ႔ ။ က်မကေတာ႔အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး ။ က်မအေဖက အင္မတန္ေကာင္းတဲ႔လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ အေလာင္းကစားမလုပ္ ၊ မေသာက္မစား ၊ ေငြကိုေခြ်တာသံုးျပီး ရည္မွန္းခ်က္ျမင္႔မားတဲ႔တကယ္႔လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ ေရာက္ေလရာဘဝမွာ သူ႕လက္ထဲမွာေငြမရွား ၊ အျမဲတမ္းမိသားစုကိုေပးႏိုင္ေအာင္ ထားႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားတဲ႔သူမို႔လို႔ ပါပါ႔အေမ က်မအဖြားက သူ႕သားေငြလုပ္စက္ကေလး က်မအေမဆီေရာက္သြားလို႔ မၾကည္ျဖဴတာပါ။ ဒါကေတာ႔ထားပါေတာ႔ေလ...ရာဇဝင္ေတြကိုတုတ္နဲ႔ထိုးသလိုပဲ ဘယ္ေတာ႔မွရွင္းလို႔မက်င္းတဲ႔ အရႈပ္ထုပ္ႀကီးေတြ ။
အေမနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ႔လည္းရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ႔အေမ႔ကို အေဖသူတတ္ႏိုင္သေလာက္ သင္တန္းေတြပို႔....ရာထူးတိုးေတြအတြက္တစ္ေယာက္တစ္နယ္စီေနၾကရင္းနဲ႔ ေဟာဒီက က်မနဲ႔က်မေမာင္ေလး အသက္ဆယ္ႏွစ္တိတိေတာင္ျခားသြားရတဲ႔အထိ ။ ရာထူးဂုဏ္ရွိန္ေနာက္ကိုလိုက္ရင္းနဲ႔ မိဘေတြေဝးေဝးေဝးေနလိုက္ၾကတာ ။ ဖိတ္စာရိုက္ရင္းလက္ျဖစ္တဲ႔အေဖက စာေရးကိရိယာဆိုင္ဖြင္႔ျပန္ေတာ႔လည္းအဆင္ေျပျပန္တယ္..။ ဆိုင္သည္ၾကီးပဲလုပ္ေတာ႔မယ္ဆိုရာကေန အရာရွိျဖစ္ခ်င္ျပန္ေတာ႔ရန္ကုန္ကို အရာရွိစာေမးပြဲေတြသြားေျဖရင္းနဲ႕ အရာရွိမျဖစ္ခင္စပ္ၾကားမွာပဲ အဲဒီတုန္းက နာမည္ၾကီးအထူးထုတ္စာအုပ္ေတြထုတ္တဲ႔ေနရာတစ္ခုမွာ သူေဌးပီေအ အေနနဲ႕အလုပ္အဆင္ေျပသြားျပန္တယ္...။ အေဖက ရန္ကုန္မွာ အေမကနယ္မွာ က်မက အသက္ကေလးငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္နဲ႔ အေဖနဲ႕တလွည္႔ အေမနဲ႔တလွည္႔သြားေနရတယ္..။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖျဖစ္ခ်င္တဲ႔အရာရွိဘဝကိုျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္...။ ဒီၾကားထဲ အေဖကတစ္နယ္ အေမကတစ္နယ္နဲ႔သူတို႕ေတြေဝးၾကျပန္တယ္။
ကံပဲထားပါေတာ႔ ကံဆိုးခ်င္လာေတာ႔ ယၾတာလည္းမႏိုင္ ၊ မိုးနတ္မင္းလည္းမကယ္ႏိုင္ဘဲ ကံအေရြ႔အေျပာင္းမွာ က်မတို႔မိသားစုေလွငယ္ေလး ေမွာက္ရျပန္တယ္။ အေဖကလည္းတတ္ႏိုင္တဲ႔ဘက္ကေန တနယ္တေက်းသြားျပီး အလုပ္လုပ္ျပန္တယ္..။ ၾကိဳးစားတဲ႔အေဖက ေရာက္ေလရာမွာအဆင္ေျပျပန္ေတာ႔လည္း က်မတို႔ေတြအေဖ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ျပင္ၾကျပန္တယ္...။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းမို႔ ရန္ကုန္မွာသင္တန္းတက္ အေဒၚ႕အိမ္မွာခဏကပ္ေနရင္း အေမ႔အတြက္ transfer ရေအာင္ က်မၾကိဳးစားရျပန္တယ္..။ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ ၁၉ ႏွစ္ေပါ႔ ။ အေမကလည္းရန္ကုန္မွာသြားျပီးမလုပ္ႏိုင္ ၊ အေဖကလည္းနယ္ကေနမကူႏိုင္ေတာ႔ က်မပဲ ဂ်ီးေတာ္အဘြားၾကီးကိုအေဖာ္ေခၚရင္း အထက္ျမန္မာျပည္ ၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္က ဆိုင္ရာလူၾကီးမင္းေတြကို သြားကန္ေတာ႔ ျပီး..ကိုယ္႔ဒုတ္ခေတြကိုငိုျပရတာေပါ႔ ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ အေမေျပာင္းခ်င္တဲ႔ေနရာကို ေအာက္ျမန္မာျပည္က ေအာ္ဒါထြက္လို႔ တစ္အိမ္လံုးအေဖရွိရာကိုေ၇ာက္ကုန္ၾကျပီ က်မကေတာ႔ သင္တန္းတက္လို႔...ရန္ကုန္မွာ ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ႔ အထက္ျမန္မာျပည္က ေအာ္ဒါထြက္လာေတာ႔ ၾကည္႔ျမင္တိုင္အထက ေက်ာင္းမွာ ၊ ဆရာမတိုင္းလိုခ်င္တဲ႔ေက်ာင္းကို အေမရေပမယ္႔လည္းမိသားစုအေရး ၊ ဟိုနယ္မွာကလည္းအိမ္ေတြဝယ္လိုက္ျပီးေနသားက်ေနျပီမို႔ ရန္ကုန္ေက်ာင္းကိုလက္လႊတ္လိုက္ရတယ္။
ဒီၾကားထဲ အလုပ္အဆင္ေျပ ၊ မိသားစုနဲ႔လက္လွမ္းမကြာေနႏိုင္ျပန္ေတာ႔ က်မအေဖက က်န္းမာေရးမေကာင္းျပန္ဘူး ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဘာလံုးကန္ရင္းေျခေထာက္ထိလို႔ ဒူးက အရြတ္ထြက္တာ တစ္သက္လံုးဒူးမေကာင္းရွာတဲ႔အေဖ ၊ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ားရင္ေျခေထာက္ေတြဖူးေယာင္လာလို႔...။ က်မကိုယ္တိုင္မ်က္စိနဲ႔မျမင္ဖူးေပမယ္႔ အေမေျပာျပတိုင္းဝမ္းနည္းမဆံုး ၊ တစ္ဘဝလံုးပင္ပင္ပန္းပန္းရုန္းလာတဲ႔က်မအေဖ ခုေတာ႔ အသက္ငါးဆယ္မျပည္႔ခင္ ေမာေနရွာျပီ ၊ ပါရမီျဖည္႔ဖက္အေမကေကာ အေဖ႕ကံၾကမာၼအတက္အက်မွာ သူလည္းတတ္ႏိုင္သမွ်လိုက္ရုန္းရင္း ....။ က်မေလ ခုေန ထီဆုၾကီးၾကီးတစ္ဆုေလာက္ေပါက္ျပီး မိဘႏွစ္ပါးကိုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးသိပ္ထားခ်င္တာပဲ..။ ဒုတ္ခ သုခေတြခံလာရတဲ႔မိဘႏွစ္ပါးကို သက္ေတာင္႔သက္သာေလးထားခ်င္လိုက္တာ...။ အေဖကေတာ႔ က်မတို႔မိသားစုေလွငယ္ေလးကို ခုထက္ထိ ဦးစီးဦးေဆာင္နဲ႔ေလွသူၾကီးအျဖစ္မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးေနတုန္း ၊ က်မကေတာ႔ တစ္လ ပိုက္ဆံဆယ္သိန္းျပည္႔ေအာင္မပို႔ႏိုင္ေသးဘူး ၊ အေမကေတာ႔ က်မတို႔ရွာသမွ်ကိုစီမံခန္႔ခြဲရင္း သူလည္းတစ္ဘက္တစ္လမ္းကရွာတုန္း ၊ အငယ္ေကာင္ကေလး အလယ္တန္းေက်ာင္းသားပဲရွိတုန္း...။ က်မတို႔မိသားစုေလွေလးက ခုထက္ထိ ယက္ကန္ယက္ကန္ သြားတုန္း ။ ။
အဖိုးက ဆပ္ျပာစက္ရံုက ဝန္ထမ္းမို႔လို႔ မနက္အေစာႀကီးထ..ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ဆပ္ျပာခြဲတမ္းကိုယူ ၊ ေက်ာင္းမတက္ခင္ မီးရထားဘူတာနားမွာ ဆပ္ျပာေတြလိုက္ေရာင္းပါသတဲ႔...။ အဲဒီအေၾကာင္းၾကားေတာ႔ က်မမ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်ရပါတယ္။ က်မဘဝမွာ ေမြးသဖခင္ ၊ မိခင္ေက်းဇူးနဲ႔ ဆပ္ျပာလိုက္ေရာင္းဖို႔ေနေနသာသာ ဆပ္ျပာကိုင္ျပီးအဝတ္မေလွ်ာ္ဖူးတဲ႔ဘဝ ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ထမင္းအဆင္သင္႔ ၊ ေလွ်ာ္ျပီးသားအက်ီ ၊ မီးပူတိုက္ျပီးသား ၊ အေမႊးနံ႔သာနံ႔သင္းလို႔ ။
တျမိဳ႔တရြာလံုး ဆယ္တန္းမေအာင္တဲ႔ေခတ္မွာ ဆယ္တန္းကိုႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ေအာင္တဲ႔အေဖ၊
စက္မႈတက္ဖို႔ပိုက္ဆံမရွိလို႔ စာေပးစာယူကိုအလုပ္လုပ္ရင္းတက္တဲ႔အေဖ ။ ရတဲ႔လခ ၁၃၅ က်ပ္မွာ တစ္ရာ႔သံုးဆယ္႔ငါးက်ပ္လံုးမိဘကိုေပးျပီး ကိုယ္သံုးဖို႔အတြက္ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ရွာတဲ႔အေဖ ။
လက္ေရးလက္သားေတြသပ္ရပ္လွပျပီး ေရးတတ္ထြင္တတ္လို႔ ဖေယာင္းစက္ကူမွာ လက္ေရးလွစာလံုးေတြေရးျပီး မ၈ၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ ၊ ရွင္ျပဳအလွဴဖိတ္စာေတြကို ေန႕မအိပ္ညမအိပ္ရိုက္ျပီး ပိုက္ဆံရွာတဲ႔အေဖ ၊ ပုဏားကြ်န္းျမိဳ႕မွၾကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ကလည္း က်မပါပါလက္ရာပါပဲ။
အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ႔လည္း မိဘသေဘာမတူတဲ႔ အေမ႔ကိုယူလို႔ ၊ သားသမီးကိုခ်စ္ခင္နားလည္ရေကာင္းမွန္းနားမလည္တဲ႔ သူ႕အေမအတြက္ က်မအေဖမွာ အကုသိုလ္ေတြျဖစ္လို႔။
တကယ္ပါ...။ ကိုယ္ပိုင္မိသားစု ဘဝေလးရွိလာတဲ႔အခါ မိဘဝမ္းကိုျဖည္႔ဖို႔မစြမ္းသာတဲ႔သားသမီးကို မိဘေတြအျပစ္မယူသင္႔ဘူးေလ..။ ကိုယ္႔သားသမီးအေရးအတြက္ ႏွစ္စဥ္ေလာက္ပဲကန္ေတာ႔ႏိုင္တဲ႔ အေဖ႕ကို က်မတို႔အဘြားဆိုရင္ ခုထက္ထိခြင္႔မလႊတ္ဘူး ။ ပိုက္ဆံေပးရင္ေတာင္ အရိုးကိုက္ရတာပါ...ဆိုတဲ႔ က်မအဖြား...။ မိဘရဲ႕ ေမတၲာစူးတယ္ထား က်မအေဖခမ်ာ ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ လူေကာင္းပါရဲ႕ ကံမေကာင္းရွာ ။ မိဘေတြ သားသမီးကိုနားလည္တတ္ဖို႔လည္းအင္မတန္အေရးၾကီးပါတယ္..။ က်မအေမကိုလည္း အဖြားက ဘယ္တုန္းကမွအသိအမွတ္မျပဳတဲ႔အတြက္ အေမ႔ဘက္ကလည္းခပ္စိမ္းစိမ္း ၊ အဖြားကလည္း ငါ႔သားငါ႕ကိုတျပားမွ မေပးဘူးဆိုတဲ႔စိတ္ၾကီးပဲရွိေနေတာ႔ က်မအေဖခမ်ာ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးစိတ္ဆင္းရဲကိုယ္ဆင္းရဲနဲ႔ အေမ႔အိမ္ဖက္ကိုေျခဦးမလွည္႔ရဲဘူး ။ ျမန္မာ႔လူေဘာင္အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာၾကီးျပင္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တစ္ခုခုအဆင္မေျပတိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကေျပာၾကတယ္ အေမ႔ေမတၲာစူးတယ္တဲ႔ ။ က်မကေတာ႔အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး ။ က်မအေဖက အင္မတန္ေကာင္းတဲ႔လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ အေလာင္းကစားမလုပ္ ၊ မေသာက္မစား ၊ ေငြကိုေခြ်တာသံုးျပီး ရည္မွန္းခ်က္ျမင္႔မားတဲ႔တကယ္႔လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ ေရာက္ေလရာဘဝမွာ သူ႕လက္ထဲမွာေငြမရွား ၊ အျမဲတမ္းမိသားစုကိုေပးႏိုင္ေအာင္ ထားႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားတဲ႔သူမို႔လို႔ ပါပါ႔အေမ က်မအဖြားက သူ႕သားေငြလုပ္စက္ကေလး က်မအေမဆီေရာက္သြားလို႔ မၾကည္ျဖဴတာပါ။ ဒါကေတာ႔ထားပါေတာ႔ေလ...ရာဇဝင္ေတြကိုတုတ္နဲ႔ထိုးသလိုပဲ ဘယ္ေတာ႔မွရွင္းလို႔မက်င္းတဲ႔ အရႈပ္ထုပ္ႀကီးေတြ ။
အေမနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ႔လည္းရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ႔အေမ႔ကို အေဖသူတတ္ႏိုင္သေလာက္ သင္တန္းေတြပို႔....ရာထူးတိုးေတြအတြက္တစ္ေယာက္တစ္နယ္စီေနၾကရင္းနဲ႔ ေဟာဒီက က်မနဲ႔က်မေမာင္ေလး အသက္ဆယ္ႏွစ္တိတိေတာင္ျခားသြားရတဲ႔အထိ ။ ရာထူးဂုဏ္ရွိန္ေနာက္ကိုလိုက္ရင္းနဲ႔ မိဘေတြေဝးေဝးေဝးေနလိုက္ၾကတာ ။ ဖိတ္စာရိုက္ရင္းလက္ျဖစ္တဲ႔အေဖက စာေရးကိရိယာဆိုင္ဖြင္႔ျပန္ေတာ႔လည္းအဆင္ေျပျပန္တယ္..။ ဆိုင္သည္ၾကီးပဲလုပ္ေတာ႔မယ္ဆိုရာကေန အရာရွိျဖစ္ခ်င္ျပန္ေတာ႔ရန္ကုန္ကို အရာရွိစာေမးပြဲေတြသြားေျဖရင္းနဲ႕ အရာရွိမျဖစ္ခင္စပ္ၾကားမွာပဲ အဲဒီတုန္းက နာမည္ၾကီးအထူးထုတ္စာအုပ္ေတြထုတ္တဲ႔ေနရာတစ္ခုမွာ သူေဌးပီေအ အေနနဲ႕အလုပ္အဆင္ေျပသြားျပန္တယ္...။ အေဖက ရန္ကုန္မွာ အေမကနယ္မွာ က်မက အသက္ကေလးငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္နဲ႔ အေဖနဲ႕တလွည္႔ အေမနဲ႔တလွည္႔သြားေနရတယ္..။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖျဖစ္ခ်င္တဲ႔အရာရွိဘဝကိုျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္...။ ဒီၾကားထဲ အေဖကတစ္နယ္ အေမကတစ္နယ္နဲ႔သူတို႕ေတြေဝးၾကျပန္တယ္။
ကံပဲထားပါေတာ႔ ကံဆိုးခ်င္လာေတာ႔ ယၾတာလည္းမႏိုင္ ၊ မိုးနတ္မင္းလည္းမကယ္ႏိုင္ဘဲ ကံအေရြ႔အေျပာင္းမွာ က်မတို႔မိသားစုေလွငယ္ေလး ေမွာက္ရျပန္တယ္။ အေဖကလည္းတတ္ႏိုင္တဲ႔ဘက္ကေန တနယ္တေက်းသြားျပီး အလုပ္လုပ္ျပန္တယ္..။ ၾကိဳးစားတဲ႔အေဖက ေရာက္ေလရာမွာအဆင္ေျပျပန္ေတာ႔လည္း က်မတို႔ေတြအေဖ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ျပင္ၾကျပန္တယ္...။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းမို႔ ရန္ကုန္မွာသင္တန္းတက္ အေဒၚ႕အိမ္မွာခဏကပ္ေနရင္း အေမ႔အတြက္ transfer ရေအာင္ က်မၾကိဳးစားရျပန္တယ္..။ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ ၁၉ ႏွစ္ေပါ႔ ။ အေမကလည္းရန္ကုန္မွာသြားျပီးမလုပ္ႏိုင္ ၊ အေဖကလည္းနယ္ကေနမကူႏိုင္ေတာ႔ က်မပဲ ဂ်ီးေတာ္အဘြားၾကီးကိုအေဖာ္ေခၚရင္း အထက္ျမန္မာျပည္ ၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္က ဆိုင္ရာလူၾကီးမင္းေတြကို သြားကန္ေတာ႔ ျပီး..ကိုယ္႔ဒုတ္ခေတြကိုငိုျပရတာေပါ႔ ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ အေမေျပာင္းခ်င္တဲ႔ေနရာကို ေအာက္ျမန္မာျပည္က ေအာ္ဒါထြက္လို႔ တစ္အိမ္လံုးအေဖရွိရာကိုေ၇ာက္ကုန္ၾကျပီ က်မကေတာ႔ သင္တန္းတက္လို႔...ရန္ကုန္မွာ ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ႔ အထက္ျမန္မာျပည္က ေအာ္ဒါထြက္လာေတာ႔ ၾကည္႔ျမင္တိုင္အထက ေက်ာင္းမွာ ၊ ဆရာမတိုင္းလိုခ်င္တဲ႔ေက်ာင္းကို အေမရေပမယ္႔လည္းမိသားစုအေရး ၊ ဟိုနယ္မွာကလည္းအိမ္ေတြဝယ္လိုက္ျပီးေနသားက်ေနျပီမို႔ ရန္ကုန္ေက်ာင္းကိုလက္လႊတ္လိုက္ရတယ္။
ဒီၾကားထဲ အလုပ္အဆင္ေျပ ၊ မိသားစုနဲ႔လက္လွမ္းမကြာေနႏိုင္ျပန္ေတာ႔ က်မအေဖက က်န္းမာေရးမေကာင္းျပန္ဘူး ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဘာလံုးကန္ရင္းေျခေထာက္ထိလို႔ ဒူးက အရြတ္ထြက္တာ တစ္သက္လံုးဒူးမေကာင္းရွာတဲ႔အေဖ ၊ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ားရင္ေျခေထာက္ေတြဖူးေယာင္လာလို႔...။ က်မကိုယ္တိုင္မ်က္စိနဲ႔မျမင္ဖူးေပမယ္႔ အေမေျပာျပတိုင္းဝမ္းနည္းမဆံုး ၊ တစ္ဘဝလံုးပင္ပင္ပန္းပန္းရုန္းလာတဲ႔က်မအေဖ ခုေတာ႔ အသက္ငါးဆယ္မျပည္႔ခင္ ေမာေနရွာျပီ ၊ ပါရမီျဖည္႔ဖက္အေမကေကာ အေဖ႕ကံၾကမာၼအတက္အက်မွာ သူလည္းတတ္ႏိုင္သမွ်လိုက္ရုန္းရင္း ....။ က်မေလ ခုေန ထီဆုၾကီးၾကီးတစ္ဆုေလာက္ေပါက္ျပီး မိဘႏွစ္ပါးကိုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးသိပ္ထားခ်င္တာပဲ..။ ဒုတ္ခ သုခေတြခံလာရတဲ႔မိဘႏွစ္ပါးကို သက္ေတာင္႔သက္သာေလးထားခ်င္လိုက္တာ...။ အေဖကေတာ႔ က်မတို႔မိသားစုေလွငယ္ေလးကို ခုထက္ထိ ဦးစီးဦးေဆာင္နဲ႔ေလွသူၾကီးအျဖစ္မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးေနတုန္း ၊ က်မကေတာ႔ တစ္လ ပိုက္ဆံဆယ္သိန္းျပည္႔ေအာင္မပို႔ႏိုင္ေသးဘူး ၊ အေမကေတာ႔ က်မတို႔ရွာသမွ်ကိုစီမံခန္႔ခြဲရင္း သူလည္းတစ္ဘက္တစ္လမ္းကရွာတုန္း ၊ အငယ္ေကာင္ကေလး အလယ္တန္းေက်ာင္းသားပဲရွိတုန္း...။ က်မတို႔မိသားစုေလွေလးက ခုထက္ထိ ယက္ကန္ယက္ကန္ သြားတုန္း ။ ။
Monday, April 23, 2012
တစြန္းတစဟိုက္ကူ
ဟိုက္ကူကဗ်ာေလးေတြေရးေတာ႔ေရးျဖစ္ပါတယ္..ဒါေပမယ္႔မတင္ျဖစ္တာၾကာျပိေလ..။ အခ်စ္အလြမ္း တရား နဲ႔ သဘာဝခံစားခ်က္စြက္ထားတဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္စႏွစ္ပုဒ္စ တင္လိုက္ပါတယ္..။ ဟိုက္ကူခ်စ္ေသာသူေတြအတြက္ပါ..။
တို႔ႏွစ္ေယာက္
ႏိုးသက္ျဖိဳးျဖက္စီ
လင္းအားတခ်က္ဆင္းသက္သည္
ရင္ခုန္စီးခ်က္ညီ ။ ။
ကြဲ
ပံ႔သကူရင္ဘတ္
ဟိုဒီကူးလို႔လူးလာခတ္
ေတာင္ပံတဖ်ပ္ဖ်ပ္
ျမတ္တရား
ၿမဲစဥ္ခဏေလး
ႀကိဳးႀကိဳးစားစားအားထုတ္ေပး
တရားၿမတ္ေရေအး
ေႏြဦး
ေတာင္စဥ္ေရမရ
သာယာနာေပ်ာ္ခ်ိဳၿမၿမ
ပ်ိဳေလးေတးသံလွ
တို႔ႏွစ္ေယာက္
ႏိုးသက္ျဖိဳးျဖက္စီ
လင္းအားတခ်က္ဆင္းသက္သည္
ရင္ခုန္စီးခ်က္ညီ ။ ။
ကြဲ
ပံ႔သကူရင္ဘတ္
ဟိုဒီကူးလို႔လူးလာခတ္
ေတာင္ပံတဖ်ပ္ဖ်ပ္
ျမတ္တရား
ၿမဲစဥ္ခဏေလး
ႀကိဳးႀကိဳးစားစားအားထုတ္ေပး
တရားၿမတ္ေရေအး
ေႏြဦး
ေတာင္စဥ္ေရမရ
သာယာနာေပ်ာ္ခ်ိဳၿမၿမ
ပ်ိဳေလးေတးသံလွ
Wednesday, April 18, 2012
ဘဝတစ္ခုတည္ေဆာက္ရာဝယ္
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတဲ႔အခ်ိန္ကေန က်မတို႔ေတြလူသားဆန္တဲ႔အလုပ္ေတြကို အသက္အရြယ္နဲ႔အမွ်တေျဖးေျဖးခ်င္း တဆင္႔ခ်င္းတဆင္႔ခ်င္းလုပ္လာၾကရတယ္။ ေက်ာင္းေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းေနတယ္ ၊ သီးခ်ိန္တန္သီးပြင္႔ခ်ိန္တန္ပြင္႔ၾကရတယ္...။ ခုက်မစိတ္ထဲမယ္ တကယ္ခိုးလိုးခုလုျဖစ္ေနတာေလးကိုရင္ဖြင္႔ခ်င္လို႔ပါ..။
က်မသြားလည္ေနက်ဖိုရမ္ေလးတစ္ခုစႏွစ္ခုစရွိပါတယ္။ဖိုရမ္ဝင္ရာကေန သံေယာဇဥ္ေတြျဖစ္ ၊ ယူၾက ကြဲၾကနဲ႔ အသက္ကေလးေတြၾကည္႔လိုက္ရင္ ၁၈ ၊ ၁၉ တကယ္႔ကေလးသာသာေလးေတြ ၊ မဂၤလာေဆာင္တာ ေလးလ ပဲရွိေသးတယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးလိုက္ၾကျပီ ။ ဘယ္လိုယံုၾကည္မႈမ်ိဴးနဲ႔ ဘယ္လိုရင္းႏွီးမႈမ်ိဴးနဲ႔ ဘဝကိုေရွ႕ဆက္ေနၾကလဲ ။ ေက်ာင္းျပီးျပီလား မျပီးေသး ၊ အလုပ္ရွိလားမရွိေသး ။ ဘဝအဆင္ေျပတဲ႔သူေတြလား မဟုတ္ဖူး ။ မိဘလုပ္စာကိုထိုင္စားေနတဲ႔အျပင္ မိန္းမပါတစ္ေယာက္အဆစ္ေခၚထည္႔လာတဲ႔သူေတြ ျမင္ေနရၾကားေနရတာ တကယ္ကိုစိတ္မေကာင္းပါဘူး ။ က်မကိုယ္တိုင္လည္း လင္ယူသားေမြးအလုပ္ကိုလုပ္ဖူးတဲ႔သူမဟုတ္ဖူး ။ဒါေပမယ္႔လည္းဘဝေပးအသိတခ်ိဳ႕အရ ဒါဟာလုပ္သင္႔လားမလုပ္သင္႔လား အသက္ဆယ္႔ေျခာက္ႏွစ္ဘဝကေနသိခဲ႔ပါတယ္။
ခုက်မအသက္ ၂၄ ႏွစ္ အလုပ္ရွိတယ္ မိဘေတြက သူ႔လုပ္စာနဲ႔သူစားေသာက္ေနထိုင္ႏိုင္တယ္ ။ ကဲ..ခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔အတူေနခ်င္လို႔ ယူၾကမယ္ေဟ႔ ဆိုရင္ က်မ တကယ္ကိုေလာေလာဆယ္အခ်ိန္မွာ သတ္တိမရွိေသးပါဘူး ။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ငယ္ေသးတယ္လို႔ယူဆမိသလို အဆင္သင္႔လည္းမျဖစ္ေသးဘူးလို႔ယူဆမိပါတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္အိမ္ေထာင္မျပဳခင္စဥ္းစားရမယ္႔အခ်က္ေတြက အမ်ားၾကီး ။ ကိုယ္ယူမယ္႔သူက ကိုယ္႔ကို အိမ္ေထာင္မျပဳခင္တမ်ိဴး ၊ ျပဳျပီးမွတမ်ိဴးဆက္ဆံမလား ၊ မိဘအသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ေကာအဆင္ေျပမလား ၊ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုလုပ္ကိုင္စားေသာက္မလဲ .. ကေလးေတြရွိလာရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ။ ေနာက္ခါလာေနာင္ေဈးမီးစင္ၾကည္႔ကမယ္ဆိုရင္ ရေတာ႔ရေပမယ္႔ ေနာက္ေနာင္ဒုတ္ခေတြ႔ရင္ ေယာက်ာ္းေလးဘက္ကရွင္းေပမယ္႔ မိန္းကေလးက အရမ္းနစ္နာပါတယ္။
ခုရန္ကုန္မွာ က်မသိသေလာက္ ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြအြန္လိုင္းမွာေတြ႕ၾက ၾကိဳက္ၾက ၊ ယူၾကတယ္.... ျမန္လိုက္ၾကတဲ႔သံေယာဇဥ္ေတြ၊ သံုးႏွစ္သံုးမိုးေလ႔လာစရာမလိုအပ္ဘူး ။ ဒါေပမယ္႔ အနည္းဆံုး ကိုယ္နဲ႔လက္တြဲမယ္႔သူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္႔အေပၚတစ္သက္လံုးေကာင္းႏိုင္မလား ၊ တစ္သက္လံုးေစာင္႔ေရွာက္မလား ။ ကိုယ္ေကာ သူ႔အေပၚမွာ နားလည္ေပးႏိုင္မလား ။ ဆိုးတူေကာင္းဘက္ ေလာကဒဏ္တရားေတြကိုၾကံ႔ၾကံ႔ခံႏိုင္မလား ။ ကိုယ္႔ရဲ႕မ်ိဴးဆက္သစ္ေတြအတြက္ ဖခင္ေကာင္း ၊ မိခင္ေကာင္းျဖစ္လာမလား နည္းနည္းပါးပါးေလးေတာ႔ စဥ္းစားသင္႔တယ္ထင္ပါတယ္ ။
စိတ္မေကာင္းစရာ ဖိုရမ္ထဲမွာထပ္ဖတ္ရျပန္ပါတယ္...
လြန္ခဲ႔တဲ႔လအနည္းက မဂၤလာေဆာင္ျပီး ကေလးေမြးထားတာမၾကာေသးတဲ႔ေကာင္မေလး ၊ မီးတြင္းထဲက ထြက္လာေတာ႔ ဆပ္ျပာမကိုင္ႏိုင္ဘူး ကိုင္ရင္ႏူတယ္လို႔ လူၾကီးေတြေျပာတာကို သူ႕ေယာက်ာ္းက ဆဲတာ..။ အပ်င္းတစ္ျပီးမကိုင္တာ......ဆိုျပီး မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းဆဲထားတာ...။
အဲဒီေကာင္မေလးလည္းအဲဒီဖိုရမ္ကိုသံုးတယ္...။ ျပန္ျမင္ရင္ဘယ္ေကာင္းမလဲ ဖတ္ရတဲ႔သူေတြလည္းဘယ္လိုမွစိတ္မေကာင္းပါဘူး ။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ကိုးလလြယ္ဆယ္လဖြား ၊ အသက္စြန္႔ျပီး ကေလးကိုလူ႔ေလာကထဲေရာက္ေအာင္ေမြးထုတ္ေပးပါတယ္...။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေသြးတစ္ဝက္ဆိုင္တဲ႔ ကိုယ္႔ကေလးကိုေမြးထားေပးတဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ကို အဲဒီလိုေတာ႔မေျပာသင္႔ဘူး ။ ကေလးေမြးထားတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ေသြးႏုသားႏုနဲ႔ အေအးမခံႏိုင္ပါဘူး ။ ကေလးေမြးထားတဲ႔မိန္းကေလးမေျပာနဲ႔...။ ပံုမွန္က်မတို႔လိုမိန္းကေလးေတြေတာင္မွ မိန္းမကိတ္စေပၚရင္ အေအးမမိေအာင္ အေအးမခံမိေအာင္ဆင္ျခင္ရပါတယ္။ ကေလးေမြးထားတဲ႔ကိုယ္႔မိန္းမကို နည္းနည္းပါးပါးေလးေတာ႔ ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံသင္႔ပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူေကာ ကိုယ္ပါရွိေနတဲ႔ဖိုရမ္တစ္ခုမွာ အဲဒီလိုမေပါက္ကြဲသင္႔ဘူးမလား ။ လင္မယားဆိုတာကေတာ႔ လွ်ာနဲ႔သြားလိုပဲ...ကိုက္တာက ကိုက္မွာပဲ ။ ဒါေပမယ္႔လည္း... ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ကေလးဆင္ျခင္ရမယ္မဟုတ္လား ။ အမုန္းခံျပီးက်မေျပာခ်င္ေပမယ္႔ အဲဒီကေလးလင္မယားကို က်မလ်စ္လ်ဴပဲရႈလိုက္ပါေတာ႔တယ္..။
ကိုယ္ဝမ္းေတာင္ကိုယ္မေက်ာင္းႏိုင္ေသးတဲ႔အရြယ္မွာ ဘဝတစ္ခုကိုလြယ္လြယ္နဲ႔တည္ေဆာက္ လြယ္လြယ္နဲ႔ကေလးေတြရ...။ ဒုတ္ခေတြေရာက္ရင္ ဘယ္သူခံရမလဲ..... မိဘေတြ ကိုယ္႔မိဘေတြကိုကိုယ္မသနားဘဲ အရာရာတိုင္းကိုခပ္ေပါ႔ေပါ႔ နဲ႔ မ်က္စိေရွ႕ျမင္ရတာ တကယ္ကိုမသက္မသာရွိလွပါတယ္ ။ ငယ္ရြယ္သူတိုင္းမွာ မိဘသေဘာမတူတဲ႔ၾကားက ဇြတ္တိုးတဲ႔ဇာတ္လမ္းေတြရွိၾကတာပါပဲ။ ရူးရူးမိုက္မိုက္နဲ႔ခိုးေျပး တဲ႔သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ။ က်မတို႔ ကိုးတန္းတုန္းက အမတစ္ေယာက္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမေျဖခင္ခ်စ္သူနဲ႔ခိုးေျပးသြားပါတယ္။ စာေမးပြဲကို ဗိုက္ကေလးတစ္လံုးနဲ႔လာေျဖတယ္။ အဲဒီအမက စာေတာ္ေတာ႔ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ဆယ္တန္းေအာင္သြားပါတယ္...။ အိမ္ေထာင္နဲ႔ တက္ကသိုလ္တက္တယ္... ကေလးကလည္း သက္ဆိုးမရွည္ဘူး အဲဒီအမဘာလုပ္ရလဲ ေယာက္ခမဆိုင္မွာ ဆိုင္အကူ...မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ေနရရွာပါတယ္..။ သူသာအရြယ္ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ႔ရင္ အနည္းဆံုးကိုယ္႔ေျခေထာက္မွာကိုယ္ရပ္ႏိုင္ေတာ႔ ဘယ္သူ႕မွမ်က္ႏွာငယ္ေအာက္က်ခံစရာမလိုေတာ႔ဘူးေလ ။ အနည္းဆံုး ကိုယ္႔အိမ္ေလးကိုယ္ငွားျပီးေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္အထိုက္အေလ်ာက္ျပည္႔စံုတဲ႔မိသားစုက လူေတြမို႕လို႔ ။
မိဘေတြကမျပည္႔မစံု ၊ ကိုယ္႔ေျခေထာက္မွာလည္းကိုယ္မရပ္ႏိုင္ ၊ အငယ္ေတြငဲ႔ညွာစရာေတြကလည္းရွိၾကေသးတဲ႔ ဟိုကေလးလင္မယားကေတာ႔ ဘဝကိုဘယ္လိုနည္းနဲ႔ေရွ႕ဆက္သြားၾကမလဲ က်မတကယ္ကိုမသိေတာ႔တာပါ ။ ေနာက္ရွိေသးတယ္..။ အြန္လိုင္းမွာၾကိဳက္ ၊ အျပင္မွာတြဲ ၊ တစ္လေလာက္ေနရင္ယူ ၊ ကိုယ္ဝန္ရွိ၊ မိန္းမနဲ႕ကြဲ ၊ ေယာက်ာ္းေလးကေနာက္ရည္းစားထား ၊ မိန္းကေလးက ေနာက္ေယာက်ာ္းယူ ...အသက္ကေလးေတြက ၁၉ ႏွစ္ ၂၀ ေလးေတြ...။ အဲဒီအရြယ္တည္းက အိမ္ေထာင္ေတြက်လို႔ အိမ္ေထာင္႔တာဝန္ေတြကိုေကာ ဘယ္လိုထမ္းေနၾကလဲမသိဘူး ...။
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္မျပဳခင္......အဓိကစဥ္းစားသင္႔တဲ႔အခ်က္ေလးေတြရွိပါတယ္..
(၁)ဝင္ေငြရွိျပီလား
(၂)အဲဒီဝင္ေငြနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ငွမလား
(၃)အဲဒီဝင္ေငြကို မိဘေတြကိုေပးစရာလိုမလား (ကိုယ္႔ကိုမွီခိုတဲ႔သူရွိလား)
(၄)ယူျပီးလို႔ ကေလးရွိလာရင္ ဘယ္လိုပလန္မ်ိဴးလုပ္မလဲ
(၅)တစ္ကေန ေလးအထိ တစ္ခုမွအဆင္မေျပဘဲ ရူးရူးမိုက္မိုက္ယူလိုက္ၾကျပီထား
အိမ္ေထာင္႔တာဝန္ကို ကိုယ္႔ဘက္ျခမ္းက ေက်ပြန္ေအာင္ ဘယ္လိုထမ္းမလဲ.....။ မိန္းကေလးေတြအတြက္ လင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခဲယဥ္းပါတယ္။ လူပ်ိဳတုန္းက အေကာင္း ၊ ယူလိုက္ေတာ႔မွ ပညာျပတာခံရတဲ႔သူေတြတပံုတေခါင္းၾကီး ။ ဘယ္သူမဆို ခ်စ္သူနဲ႔မျဖစ္မေနယူၾကရေတာ႔မယ္ဆိုရင္ အေပၚကအခ်က္ေတြကိုစဥ္းစားျပီးမွ ယူေစခ်င္ပါတယ္။ စဥ္းစားလို႔အခ်ိန္မမီေတာ႔ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္႔အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚမွာ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ နားလည္မႈရွိေအာင္ၾကိဳးစားျပီး ေလွ်ာက္တဲ႔လမ္းကို ေျပာင္႔ျပဴးေအာင္ ဆိုးတူေကာင္းဘက္..သစ္စာရွိရွိေလွ်ာက္လွမ္းၾကဖို႔ တိုက္တြန္းရင္း.......။
photo-google
Tuesday, April 17, 2012
အျပာေရာင္တနလၤာကပန္းေရာင္သန္းတယ္
မနက္ခင္းက တိုးတိုးလ်လ်တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး
အလြမ္းသင္႔စာတိုေလးက
ဂြတ္ႏိုက္ ခ်စ္ေလးရယ္တဲ႔ ။ ။
ထံုးစံအတိုင္း အျပာေရာင္တနဂၤလာက
မနက္ခင္းတစ္ခုကို တိုးတိုးလ်လ်အစျပဳလိုက္ျပန္ျပီ
မေႏြးတေႏြးေကာ္ဖီေခၚကို အလြမ္းနဲ႔ခေလာက္လိုက္တယ္
မင္းမ်က္ႏွာကိုျမင္ခ်င္တယ္...
အေသာ႔ကေလးႏွင္လိုက္တဲ႔ ရြတ္ဆိုမႈတစ္ခု
မနက္ခင္းတာဝန္ကိုေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးထမ္းယူ
ဆယ္႔တစ္ႀကိမ္ေျမာက္မွန္ကိုၾကည္႔ရင္း
ဘယ္ဘက္ပါးက ခပ္ဖုဖုဝက္ျခံကလည္းစပ္တယ္
ခုနစ္နာရီေလးဆယ္႔ငါး
ခ်စ္ေလး ႏိုးၿပီလား....အိပ္ေပ်ာ္လား......ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ
သတင္းစကားေလးတစ္စြန္းတစ္စ
မပြင္႔ေသးတဲ႔မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ ဝိုးတိုးဝါးတားအရိပ္
တနဂၤေႏြေန႔ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္ကြယ္......
မိုင္လိုတစ္ခြက္၊ ဘီစကစ္မုန္႔သံုးခ်ပ္ ၊ Suddenly Love Background က မနက္ခင္းကိုစတယ္
ရွင္းစရာျပသနာေတြၾကားမွာ..........
အလုပ္မ်ားလား ခ်စ္ေရ႕ဆိုတဲ႔စကားသံတစ္ခြန္းေလးနဲ႔တင္
အျပာေရာင္တနလၤာက ပန္းေရာင္သန္းလာတယ္..။
စိမ္းေနမလား ၊ နီေနမလား ၊ အေဝးမ်ားေရာက္ေနမလား ၊ ပုန္းမ်ားပုန္းေနလား......
တိုးတိုးတိတ္တိတ္ သတင္းနယ္ေျမေျခရာခံရင္း
ႏွလံုးသားတစ္ဖက္ကမ္းကို နယ္ေျမခ်ဲ႔တယ္
တခါတခါ ကဗ်ာေရးတယ္ တခါတခါ အိမ္သာထဲသြားငိုတယ္
တခါတခါ ခပ္ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးခြ်ဲတယ္ တခါတခါ စီနီယာနဲ႔ရန္ျဖစ္တယ္
ဒီလိုပါပဲ.....
တစ္ျပီးရင္ ႏွစ္လာမယ္႔ကိစၥေတြမွာ
တစ္နဲ႔ႏွစ္စပ္ၾကားက အကြာအေဝးအတြက္...အလြမ္းဆိုတဲ႔ဆားထည္႔...
ခုေနမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ရင္
(အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ႔)မင္းအသံေလးၾကားခ်င္တယ္ကြယ္ ။ ။
Monday, April 16, 2012
ရင္ရႈပ္-လက္က်န္
အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔မွားဘုတ္လုပ္မိတဲ႔အတြက္...စိတ္တထင္႔ထင္႔နဲ႔ ရုပ္ရွင္ရံုသို႔ေရာက္သြားခဲ႔ပါတယ္။ မွားတဲ႔ဘဝမွာ တက္တဲ႔ဓာတ္ေလွကားေတာင္မွားလို႔ျပန္ဆင္းရတဲ႔အျဖစ္ ။ဒီလိုနဲ႔ အင္တာနက္ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ႔ က်ဴမွာ က်မတို႔သြားစီလိုက္ၾကျပီး ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ကိုေျပာျပလိုက္ေတာ႔ နင္႔ဘဏ္ကတ္ေပးတဲ႔..ဟုတ္ကဲ႔ က်မလည္းေပးလိုက္ျပီး .. သူတို႔စစ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အဲဒီ transaction ရတ္ေကာ႔မရွိ ။ ပိုက္ဆံႏွစ္ဆယ္႔ႏွစ္က်ပ္ေတာ႔ဆံုးပါျပီလို႔ ႏွေျမာတသနဲ႔စိတ္မေကာင္းေလးျဖစ္သြားပါတယ္..။ ဒါေပမယ္႔ေပါက္တဲ႔နဖူးမထူးဘူး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ရွင္းမယ္ဆိုျပီး အေရာင္းစာေရးမကိုေသခ်ာေျပာပါတယ္..။ ငါ႔ကိုဘန္နီဆိုတဲ႔အမ်ိဴးသမီးက ေကာင္တာမွာစာအိပ္နဲ႔ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ထားခဲ႔မယ္ေျပာတယ္..နင္တို႔ေသခ်ာစီစဥ္ေပးပါေျပာေတာ႔မွ ဘဏ္ကတ္ရယ္...ဘုတ္ကင္စာရြက္ရယ္ယူျပီး အတြင္းထဲကိုဝင္သြားပါတယ္..။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည္႔ျပီး မခ်ိသြားျဖဲေလးျပံဳးျပေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ တခါေလးမ်ားရုပ္ရွင္ၾကည္႔ရတယ္...အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔ ။
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အၾကာမွာ အမ်ိဴးသမီးက စာအိတ္ေလးကိုင္ျပီးထြက္လာပါတယ.္.. အဲဒါနင္တို႔ဟာတဲ႔...ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ျဖတ္ခါနီးျပလိုက္တဲ႔...။ စာအိတ္ကေလးမွာ က်မနာမည္နဲ႔..အမယ္.... ဗြီအိုင္ဗီ ပက္စ္ဆိုျပီးပါလိုက္ေသးတယ္ ။ ဓာတ္ပံုရိုက္မလို႔ပါပဲ..ဒါေပမယ္႔ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတာေတြမ်ားလို႔ မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူး ။ ျပီးေတာ႔ ေကာင္တာမွာတင္ထားတဲ႔ ရုပ္ရွင္ပိုစတာေၾကာ္ျငာေလးေကာက္ယူရင္း က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ရံုဘက္ကိုေလွ်ာက္လာၾကပါတယ္။ က်မစိတ္ထဲမွာ အဲဒီစာရြက္ကေလးနဲ႔ဘယ္လိုမွဝင္လို႔ရမယ္မထင္မိလို႔...ေသခ်ာေအာင္လက္မွတ္စစ္ကိုသြားေမးမယ္ဆိုျပီး လက္မွတ္စစ္ကိုသြားေမးၾကည္႔ၾကေတာ႔ ထင္တဲ႔အတိုင္းပါပဲ ။ ေကာင္တာမွာ လက္မွတ္နဲ႔သြားလဲရဦးမယ္တဲ႔..။ လက္မွတ္စစ္ကိုပဲက်မတို႔အကူအညီေတာင္းလိုက္ၾကပါတယ္ ။ လက္မွတ္စစ္အကိုေခ်ာေခ်ာေလးဦးေဆာင္တဲ႔က်မတို႔အဖြဲ႔ ခုနက အြန္လိုင္းဘြတ္ကင္က်ဴမွာတန္းစီၾကျပန္တယ္..။ ဒီတစ္ခါေတာ႔အရင္တုန္းကလို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္မစစ္ႏိုင္ေတာ႔ဘဲ က်မတို႕ကိုလက္မွတ္ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။ လက္မွတ္ေလးႏွစ္ေစာင္ လက္ထဲကိုေရာက္လာမွ ဟင္းခနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္ျပီး မုန္႔ဆိုင္ဘက္ကိုဦးတည္လာၾကတယ္..။ လက္မွတ္စစ္ကိုေက်းဇူးတင္စကားေျပာျပီး က်မတို႔မုန္႕သြားဝယ္ၾကတယ္..။
ရုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္ေသာ္.....ၾကည္႔မယ္႔ကားက သရဲကား..။ Women In Blackတဲ႔..။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရုပ္ရွင္ရံုထဲကိုဝင္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ရုပ္ရွင္ရံုမွာတကယ္႔ဘုရားစူး ဘယ္သူမွကိုမရွိဘူး ။ မဲမဲေမွာင္ေမွာင္အခန္းမွာ လူဝင္ေတာ႔ မီးပုစိေလးဖြင္႔ေပးတယ္ ။ ေတာ္ေသးတယ္ က်မတို႔က ေနာက္ဆံုးခံုကိုေရြးထားေတာ႔ ေခါင္းေပၚမွာမီးေသးေသးေလးရွိေနလို႔..။ ခံုမွာထိုင္ရင္း ဟင္းလင္းျပန္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည္႔ေနမိတယ္..။ အသဲငယ္တတ္တဲ႔က်မကလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔..။ သရဲကားဆိုလို႔ က်မဘဝမွာ ဒီကားမတိုင္ခင္ထိ ဘယ္သရဲကားမွမၾကည္႔ဖူးဘူးရယ္..။ အိမ္မွာက်မဝယ္ထားတဲ႔ ကိုးရီးယားသရဲကားတစ္ကားရွိပါတယ္..။အဲဒီကားကိုၾကည္႔မယ္ဆိုျပီး စီဒီထည္႔တိုင္း သရဲေျခာက္တဲ႔အခန္းေရာက္တာနဲ႔ဆက္မၾကည္႔ရဲလို႔ ဟိုး ၂၀ဝ၅ ခုႏွစ္ကဝယ္ထားတာ ခုထိမၾကည္႔ရေသးဘူး ။ သရဲကားတို႕ေသြးထြက္သံယိုကားတို႕ဆိုၾကည္႔ရဲတဲ႔သတ္တိမရွိဘူးရယ္..။ ဇာတ္လမ္းဆက္ရရင္... ဟယ္ရီေပၚတာမ်က္ႏွာနဲ႔ရုပ္ရွင္ရံုထဲကိုေရာက္လာတဲ႔က်မ..... သရဲမေျခာက္တဲ႔အခန္းေတြမွာဟန္ေဆာင္ႏိုင္ေသးတယ္..။ တကယ္႔တကယ္သရဲေျခာက္ခါနီးေလ ေၾကာက္ေလ..အဲဒီမင္းသားဟာ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္မျပန္ဘဲ ဘာလို႔သရဲေျခာက္တဲ႔ေနရာသြားေနရလဲဆိုျပီး....ေဒါသေတြထြက္..ေၾကာက္ကေၾကာက္ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔...တစ္ေယာက္တည္း ေခြ်းေတြျပန္ေနမိတယ္.။ အရမ္းေျခာက္တဲ႔အခန္းဆိုရင္မ်က္စိဖံုးရင္းနဲ႔ ဇာတ္ကားေလးျပီးသြားပါတယ္...။ ဇာတ္ကားျပီးမွ ဟင္းခနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္တယ္..။ ေနာက္ဆိုသရဲကားမၾကည္႔ေတာ႔ဘူးလို႔ ပါးစပ္ကလည္းတတြတ္တြတ္ေျပာေနမိေသးတယ္။
သိပ္ေၾကာက္စရာမေကာင္းတဲ႔သရဲကားကို က်မကေတာ႔ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔စြန္႔စြန္႔စားစား(က်မအတြက္)ၾကည္႔ျဖစ္လိုက္တယ္...။ အဲဒီကားၾကည္႔ျပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ႔ထူးထူးဆန္းဆန္း သရဲကားထပ္ၾကည္႔ခ်င္ေနမိပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ေခါက္ရံုတင္မယ္႔ သရဲကားကိုလည္း က်မတို႔ထပ္သြားၾကည္႔ဖို႔စီစဥ္ထားပါေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ က်မတစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာသရဲကားၾကည္႔ဖို႔ေတာ႔သတ္သတိမရွိဘူးရယ္..။
ရုပ္ရွင္ဆိုလို႔ဆက္လက္ျပီးပြားရရင္ျဖင္႔.... ခုေလာေလာဆယ္ၾကည္႔ေနတဲ႔ Secret Garden ကားေလးေတာ႔သေဘာက်မိပါတယ္..။ မဆိုးပါဘူး ။ က်မခ်စ္ခ်စ္လီမင္ဟိုတစ္ေယာက္လည္း Faith ဆိုတဲ႔ရာဇဝင္ကားေလးရိုက္မယ္တဲ႔..။ ေစာင္႔ႏိုင္စြမ္းမရွိေလာက္ေအာင္ၾကည္႔ခ်င္မိေနျပီ..။ ယြန္အြန္ေဟး တို႔လီမင္ဟိုတို႔ ၊ ေဂ်ဂ်ီအက္စ္တို႕ကားေလးေတြကိုေမွ်ာ္ေနေပမယ္႔ မမေတြအကိုေတြက ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနၾကေတာ႔ တျခားကိုးရီးယားကားေလးေတြပဲၾကည္႔ေနရတယ္..။ က်မက ကိုးရီးယားကားသာၾကိဳက္တာ ဂ်ပန္၊ ထိုင္ဝမ္ ၊ တရုတ္ ၊ ထိုင္း ကားေတြတစ္စက္ကေလးမွကိုမၾကိုက္...။ လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က စိတ္ညစ္တိုင္း အာလူးေၾကာ္တစ္ဘူးနဲ႔ရုပ္ရွင္ထိုင္ၾကည္႔ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြကိုေတာ႔ သတိရသား...။ တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္တဲ႔အခါျဖစ္ျဖစ္... ႏွစ္ေယာက္ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးရွိတဲ႔အခါျဖစ္ျဖစ္ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ျခင္းက က်မအတြက္အေကာင္းဆံုးေသာအပန္းေျဖျခင္းတစ္ခုပါပဲ..။
The End
ရင္ရႈပ္ ပထမပိုင္း
http://hsumyatmoe88.blogspot.com/2012/03/blog-post_17.html
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အၾကာမွာ အမ်ိဴးသမီးက စာအိတ္ေလးကိုင္ျပီးထြက္လာပါတယ.္.. အဲဒါနင္တို႔ဟာတဲ႔...ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ျဖတ္ခါနီးျပလိုက္တဲ႔...။ စာအိတ္ကေလးမွာ က်မနာမည္နဲ႔..အမယ္.... ဗြီအိုင္ဗီ ပက္စ္ဆိုျပီးပါလိုက္ေသးတယ္ ။ ဓာတ္ပံုရိုက္မလို႔ပါပဲ..ဒါေပမယ္႔ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတာေတြမ်ားလို႔ မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူး ။ ျပီးေတာ႔ ေကာင္တာမွာတင္ထားတဲ႔ ရုပ္ရွင္ပိုစတာေၾကာ္ျငာေလးေကာက္ယူရင္း က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ရံုဘက္ကိုေလွ်ာက္လာၾကပါတယ္။ က်မစိတ္ထဲမွာ အဲဒီစာရြက္ကေလးနဲ႔ဘယ္လိုမွဝင္လို႔ရမယ္မထင္မိလို႔...ေသခ်ာေအာင္လက္မွတ္စစ္ကိုသြားေမးမယ္ဆိုျပီး လက္မွတ္စစ္ကိုသြားေမးၾကည္႔ၾကေတာ႔ ထင္တဲ႔အတိုင္းပါပဲ ။ ေကာင္တာမွာ လက္မွတ္နဲ႔သြားလဲရဦးမယ္တဲ႔..။ လက္မွတ္စစ္ကိုပဲက်မတို႔အကူအညီေတာင္းလိုက္ၾကပါတယ္ ။ လက္မွတ္စစ္အကိုေခ်ာေခ်ာေလးဦးေဆာင္တဲ႔က်မတို႔အဖြဲ႔ ခုနက အြန္လိုင္းဘြတ္ကင္က်ဴမွာတန္းစီၾကျပန္တယ္..။ ဒီတစ္ခါေတာ႔အရင္တုန္းကလို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္မစစ္ႏိုင္ေတာ႔ဘဲ က်မတို႕ကိုလက္မွတ္ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။ လက္မွတ္ေလးႏွစ္ေစာင္ လက္ထဲကိုေရာက္လာမွ ဟင္းခနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္ျပီး မုန္႔ဆိုင္ဘက္ကိုဦးတည္လာၾကတယ္..။ လက္မွတ္စစ္ကိုေက်းဇူးတင္စကားေျပာျပီး က်မတို႔မုန္႕သြားဝယ္ၾကတယ္..။
ရုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္ေသာ္.....ၾကည္႔မယ္႔ကားက သရဲကား..။ Women In Blackတဲ႔..။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရုပ္ရွင္ရံုထဲကိုဝင္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ရုပ္ရွင္ရံုမွာတကယ္႔ဘုရားစူး ဘယ္သူမွကိုမရွိဘူး ။ မဲမဲေမွာင္ေမွာင္အခန္းမွာ လူဝင္ေတာ႔ မီးပုစိေလးဖြင္႔ေပးတယ္ ။ ေတာ္ေသးတယ္ က်မတို႔က ေနာက္ဆံုးခံုကိုေရြးထားေတာ႔ ေခါင္းေပၚမွာမီးေသးေသးေလးရွိေနလို႔..။ ခံုမွာထိုင္ရင္း ဟင္းလင္းျပန္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည္႔ေနမိတယ္..။ အသဲငယ္တတ္တဲ႔က်မကလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔..။ သရဲကားဆိုလို႔ က်မဘဝမွာ ဒီကားမတိုင္ခင္ထိ ဘယ္သရဲကားမွမၾကည္႔ဖူးဘူးရယ္..။ အိမ္မွာက်မဝယ္ထားတဲ႔ ကိုးရီးယားသရဲကားတစ္ကားရွိပါတယ္..။အဲဒီကားကိုၾကည္႔မယ္ဆိုျပီး စီဒီထည္႔တိုင္း သရဲေျခာက္တဲ႔အခန္းေရာက္တာနဲ႔ဆက္မၾကည္႔ရဲလို႔ ဟိုး ၂၀ဝ၅ ခုႏွစ္ကဝယ္ထားတာ ခုထိမၾကည္႔ရေသးဘူး ။ သရဲကားတို႕ေသြးထြက္သံယိုကားတို႕ဆိုၾကည္႔ရဲတဲ႔သတ္တိမရွိဘူးရယ္..။ ဇာတ္လမ္းဆက္ရရင္... ဟယ္ရီေပၚတာမ်က္ႏွာနဲ႔ရုပ္ရွင္ရံုထဲကိုေရာက္လာတဲ႔က်မ..... သရဲမေျခာက္တဲ႔အခန္းေတြမွာဟန္ေဆာင္ႏိုင္ေသးတယ္..။ တကယ္႔တကယ္သရဲေျခာက္ခါနီးေလ ေၾကာက္ေလ..အဲဒီမင္းသားဟာ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္မျပန္ဘဲ ဘာလို႔သရဲေျခာက္တဲ႔ေနရာသြားေနရလဲဆိုျပီး....ေဒါသေတြထြက္..ေၾကာက္ကေၾကာက္ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔...တစ္ေယာက္တည္း ေခြ်းေတြျပန္ေနမိတယ္.။ အရမ္းေျခာက္တဲ႔အခန္းဆိုရင္မ်က္စိဖံုးရင္းနဲ႔ ဇာတ္ကားေလးျပီးသြားပါတယ္...။ ဇာတ္ကားျပီးမွ ဟင္းခနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္တယ္..။ ေနာက္ဆိုသရဲကားမၾကည္႔ေတာ႔ဘူးလို႔ ပါးစပ္ကလည္းတတြတ္တြတ္ေျပာေနမိေသးတယ္။
သိပ္ေၾကာက္စရာမေကာင္းတဲ႔သရဲကားကို က်မကေတာ႔ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔စြန္႔စြန္႔စားစား(က်မအတြက္)ၾကည္႔ျဖစ္လိုက္တယ္...။ အဲဒီကားၾကည္႔ျပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ႔ထူးထူးဆန္းဆန္း သရဲကားထပ္ၾကည္႔ခ်င္ေနမိပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ေခါက္ရံုတင္မယ္႔ သရဲကားကိုလည္း က်မတို႔ထပ္သြားၾကည္႔ဖို႔စီစဥ္ထားပါေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ က်မတစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာသရဲကားၾကည္႔ဖို႔ေတာ႔သတ္သတိမရွိဘူးရယ္..။
ရုပ္ရွင္ဆိုလို႔ဆက္လက္ျပီးပြားရရင္ျဖင္႔.... ခုေလာေလာဆယ္ၾကည္႔ေနတဲ႔ Secret Garden ကားေလးေတာ႔သေဘာက်မိပါတယ္..။ မဆိုးပါဘူး ။ က်မခ်စ္ခ်စ္လီမင္ဟိုတစ္ေယာက္လည္း Faith ဆိုတဲ႔ရာဇဝင္ကားေလးရိုက္မယ္တဲ႔..။ ေစာင္႔ႏိုင္စြမ္းမရွိေလာက္ေအာင္ၾကည္႔ခ်င္မိေနျပီ..။ ယြန္အြန္ေဟး တို႔လီမင္ဟိုတို႔ ၊ ေဂ်ဂ်ီအက္စ္တို႕ကားေလးေတြကိုေမွ်ာ္ေနေပမယ္႔ မမေတြအကိုေတြက ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနၾကေတာ႔ တျခားကိုးရီးယားကားေလးေတြပဲၾကည္႔ေနရတယ္..။ က်မက ကိုးရီးယားကားသာၾကိဳက္တာ ဂ်ပန္၊ ထိုင္ဝမ္ ၊ တရုတ္ ၊ ထိုင္း ကားေတြတစ္စက္ကေလးမွကိုမၾကိုက္...။ လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က စိတ္ညစ္တိုင္း အာလူးေၾကာ္တစ္ဘူးနဲ႔ရုပ္ရွင္ထိုင္ၾကည္႔ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြကိုေတာ႔ သတိရသား...။ တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္တဲ႔အခါျဖစ္ျဖစ္... ႏွစ္ေယာက္ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးရွိတဲ႔အခါျဖစ္ျဖစ္ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ျခင္းက က်မအတြက္အေကာင္းဆံုးေသာအပန္းေျဖျခင္းတစ္ခုပါပဲ..။
The End
ရင္ရႈပ္ ပထမပိုင္း
http://hsumyatmoe88.blogspot.com/2012/03/blog-post_17.html
Thursday, April 12, 2012
ခ်စ္ျခင္းသေဘာတရား
အခ်စ္ဆိုတဲ႔အရာကို က်မစတင္ထိေတြ႕ဖူးတဲ႔အခ်ိန္က တကယ္႔ကိုႏုမ်စ္တဲ႔အရြယ္...။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္မွာ က်မအခ်စ္ကိုစတင္သိရွိခဲ႔ပါတယ္ ။ပိုင္ဆိုင္ျခင္း ၊ ရယူျခင္းထက္ က်မဘဝမွဝမ္းနည္းျခင္းေတြပဲရွိခဲ႔ရတယ္။ ရင္ခုန္တယ္ ခ်စ္တယ္ ဒါေပမယ္႔ ခ်စ္သူကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာဖို႔သတ္တိနည္းခဲ႔လို႔ က်မလက္လႊတ္ဆံုးရံႈးလိုက္ရပါတယ္။ ရူးရူးမိုက္မိုက္နဲ႔ ေလးႏွစ္တိတိ အခ်စ္ကိုမတို႔မထိခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေနာင္က်ဥ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။
ဒုတိယအႀကီမ္မွာေတာ႔ က်မနည္းနည္းစာတတ္သြားခဲ႔ျပီ ။ အသက္ကလည္း ၂၀ ေက်ာ္ေနျပီေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မအခ်စ္ကိုစတင္ကစားခဲ႔တယ္။ ေလာကႀကီးမွာ က်မဒဏ္ကိုအခံရဆံုး က်မကိုအခ်စ္တတ္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ကို က်မအေပ်ာ္တြဲခဲ႔တယ္။ သူ႕ကိုေခၚခ်င္ရင္ေခၚ ၊ ေခၚခ်င္မွလည္းေခၚတယ္..။ အခုတမ်ိဴးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဴးနဲ႔ ခ်စ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ ။ ျပီးေတာ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔စကားကိုလံုးဝမေျပာဘဲ က်မသူ႕အနားက ခ်ာခနဲလွည္႔ထြက္သြားခဲ႔ျပီး အဆက္သြယ္ေတြျဖတ္ခဲ႔တယ္ ။ က်မအင္မတန္ရက္စက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေအာင္ႏိုင္သူအျပံဳးေတြနဲ႔သူ႕ကိုက်မခုထိအထက္စီးကေနၾကည္႔ေနတုန္းပဲ ။
ဝဋ္လည္တယ္ေျပာမလား တတိယအႀကီမ္မွာ က်မရံႈးခဲ႔တယ္ ။ က်မကိုလံုးဝမခ်စ္ဘဲအေပ်ာ္တြဲခ်င္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ကိုက်မတကယ္ခ်စ္ခဲ႔တယ္။ျပီးေတာ႔ တကယ္ခ်စ္တယ္လို႔ထင္တဲ႔က်မကလည္း အတ္တေတြနဲ႔ပူေလာင္ခဲ႔တယ္ ။ ဘဝရဲ႕အဆိုးရြားဆံုးေသာအခ်စ္တစ္ခုလို႔က်မသတ္မွတ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူရဲ႕လွည္႔ကြက္ေတြကို ကိုယ္သိေနေတာ႔ ခ်စ္တယ္လို႔ကိုယ္႔စိတ္ကထင္ေပမယ္႔ ကိုယ္လည္းတကယ္႔ကိုႏွစ္ႏွစ္ကာကာမရွိလွပါဘူး ။ အႏိုင္လိုခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ အခ်စ္ကိုနပန္းလံုးခဲ႔တဲ႔က်မနဲ႔သူ တြဲလက္မျမဲခဲ႔တာသိပ္ေတာ႔အျပစ္ဆိုစရာမရွိဘူးရယ္။
တကယ္ေတာ႔အခ်စ္ဆိုတာ...... ကိုယ္႔ခ်စ္သူစိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႔ ၊ အဆင္ေျပဖို႔ ျဖည္႔စည္းရရင္ကိုေက်နပ္စရာေကာင္းမွန္း က်မ အသက္ ၂၃ ႏွစ္မွာစတင္သိရွိခဲ႔ပါတယ္ ။ က်မရဲ႕ကေလးဆန္တဲ႔စိတ္၊ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးရဲ႕ထံုးစံဗိုလ္က်တတ္တဲ႔စိတ္ ၊ တဇြတ္ထိုးဆန္တဲ႔စိတ္ေတြကို လံုးဝမရွိေတာ႔တဲ႔အထိ ၊ နားလည္မႈရွိတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔အထိ က်မ အလိုလိုေလွ်ာက်သြားခဲ႔တယ္။ က်မအခ်စ္မွာအႏိုင္လည္းမလိုခ်င္သလို ၊ အရံႈးလည္းမရွိေစခ်င္ဘူး ။ ကိုယ္တြယ္တာတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကို ေအးေအးေဆးေဆး တိုင္တိုင္ပင္ပင္နဲ႔ခ်စ္ေနရရင္ကို ေက်နပ္တတ္ခဲ႔ျပီ ။ သူ႕အတြက္ က်မက ပ်င္းစရာေကာင္းေနမလားမသိ ။ မ်ိဴသိပ္တာထက္ ေက်နပ္တာကိုပိုတန္ဖိုးထားတတ္ခဲ႔ျပီ ။ ဘဝမွာ ကိုယ္ခ်စ္ေသာမိသားစုနဲ႔ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူအတြက္ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာျဖည္႔ဆည္းေပးႏိုင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရရင္...ေက်နပ္ပါျပီ ။ ။
ဒုတိယအႀကီမ္မွာေတာ႔ က်မနည္းနည္းစာတတ္သြားခဲ႔ျပီ ။ အသက္ကလည္း ၂၀ ေက်ာ္ေနျပီေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မအခ်စ္ကိုစတင္ကစားခဲ႔တယ္။ ေလာကႀကီးမွာ က်မဒဏ္ကိုအခံရဆံုး က်မကိုအခ်စ္တတ္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ကို က်မအေပ်ာ္တြဲခဲ႔တယ္။ သူ႕ကိုေခၚခ်င္ရင္ေခၚ ၊ ေခၚခ်င္မွလည္းေခၚတယ္..။ အခုတမ်ိဴးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဴးနဲ႔ ခ်စ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ ။ ျပီးေတာ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔စကားကိုလံုးဝမေျပာဘဲ က်မသူ႕အနားက ခ်ာခနဲလွည္႔ထြက္သြားခဲ႔ျပီး အဆက္သြယ္ေတြျဖတ္ခဲ႔တယ္ ။ က်မအင္မတန္ရက္စက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေအာင္ႏိုင္သူအျပံဳးေတြနဲ႔သူ႕ကိုက်မခုထိအထက္စီးကေနၾကည္႔ေနတုန္းပဲ ။
ဝဋ္လည္တယ္ေျပာမလား တတိယအႀကီမ္မွာ က်မရံႈးခဲ႔တယ္ ။ က်မကိုလံုးဝမခ်စ္ဘဲအေပ်ာ္တြဲခ်င္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ကိုက်မတကယ္ခ်စ္ခဲ႔တယ္။ျပီးေတာ႔ တကယ္ခ်စ္တယ္လို႔ထင္တဲ႔က်မကလည္း အတ္တေတြနဲ႔ပူေလာင္ခဲ႔တယ္ ။ ဘဝရဲ႕အဆိုးရြားဆံုးေသာအခ်စ္တစ္ခုလို႔က်မသတ္မွတ္ခဲ႔ပါတယ္။ သူရဲ႕လွည္႔ကြက္ေတြကို ကိုယ္သိေနေတာ႔ ခ်စ္တယ္လို႔ကိုယ္႔စိတ္ကထင္ေပမယ္႔ ကိုယ္လည္းတကယ္႔ကိုႏွစ္ႏွစ္ကာကာမရွိလွပါဘူး ။ အႏိုင္လိုခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ အခ်စ္ကိုနပန္းလံုးခဲ႔တဲ႔က်မနဲ႔သူ တြဲလက္မျမဲခဲ႔တာသိပ္ေတာ႔အျပစ္ဆိုစရာမရွိဘူးရယ္။
တကယ္ေတာ႔အခ်စ္ဆိုတာ...... ကိုယ္႔ခ်စ္သူစိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႔ ၊ အဆင္ေျပဖို႔ ျဖည္႔စည္းရရင္ကိုေက်နပ္စရာေကာင္းမွန္း က်မ အသက္ ၂၃ ႏွစ္မွာစတင္သိရွိခဲ႔ပါတယ္ ။ က်မရဲ႕ကေလးဆန္တဲ႔စိတ္၊ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးရဲ႕ထံုးစံဗိုလ္က်တတ္တဲ႔စိတ္ ၊ တဇြတ္ထိုးဆန္တဲ႔စိတ္ေတြကို လံုးဝမရွိေတာ႔တဲ႔အထိ ၊ နားလည္မႈရွိတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔အထိ က်မ အလိုလိုေလွ်ာက်သြားခဲ႔တယ္။ က်မအခ်စ္မွာအႏိုင္လည္းမလိုခ်င္သလို ၊ အရံႈးလည္းမရွိေစခ်င္ဘူး ။ ကိုယ္တြယ္တာတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကို ေအးေအးေဆးေဆး တိုင္တိုင္ပင္ပင္နဲ႔ခ်စ္ေနရရင္ကို ေက်နပ္တတ္ခဲ႔ျပီ ။ သူ႕အတြက္ က်မက ပ်င္းစရာေကာင္းေနမလားမသိ ။ မ်ိဴသိပ္တာထက္ ေက်နပ္တာကိုပိုတန္ဖိုးထားတတ္ခဲ႔ျပီ ။ ဘဝမွာ ကိုယ္ခ်စ္ေသာမိသားစုနဲ႔ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူအတြက္ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာျဖည္႔ဆည္းေပးႏိုင္တဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရရင္...ေက်နပ္ပါျပီ ။ ။
Thursday, March 29, 2012
ခ်စ္ျခင္းတရားကိုသင္ယူ
အူ၀ဲလို႔ျမည္တတ္တဲ႔အရြယ္ေတြကေန ခ်စ္ျခင္းတရားကိုသင္ယူခဲ႔တယ္
နားလည္သိတတ္စအရြယ္က ႏုသစ္တဲ႔အခ်စ္ေတြနဲ႔
နားမလည္တလည္အခ်စ္ေတြကလည္း ႏုသစ္ခဲ႔တယ္
ေမတၱာတရားနဲ႔ယွက္ႏြယ္တဲ႔အခ်စ္က ေအးျမသလို
သစ္ရြက္လႈပ္ရင္ရင္ခုန္တတ္တဲ႔အခ်စ္ေတြကလည္း ေႏြးေထြးေအးျမခဲ႔တယ္
စိုးထိတ္ေၾကာက္လန္႔စြာ ခုိးခိုးထြက္ေပၚလာတဲ႔အခ်စ္ေတြကလည္း
ျပန္ေတြးၾကည္႔တုိင္း ရင္ခုန္သံဆတ္ခနဲ႔ျမန္ေအာင္ တြယ္ျငိဖူးခဲ႔တယ္
ေလာကႀကီးကိုေျခလွမ္းစလွမ္းတဲ႔အခါမွာလဲ
ေမတၱာသံေယာဇဥ္ဆန္တဲ႔အခ်စ္ေတြကိုေလ႔လာမိျပန္တယ္
ခ်စ္လို႔ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္လို႔ တြယ္တာတယ္ ခ်စ္လို႔ ျမတ္ႏုိးတယ္
သူသူကိုယ္ကိုယ္အခ်စ္ကိုသင္ယူရင္း
ခ်စ္ ၊ ၾကိဳက္ ၊ကြဲ.............
တခ်ိဳ႔အခ်စ္ေတြကိုထားရစ္ခဲ႔တယ္
တခ်ိဳ႕အခ်စ္ေတြကို ဘ၀တစ္ခုလံုးစာသယ္ေဆာင္သြားခဲ႔တယ္
တခ်ိဴ႔အခ်စ္ေတြကို ရင္ဘတ္ေအာက္ဘက္အျခမ္းမွာပဲထုိးသိပ္ထည္႔လိုက္တယ္
တခ်ိဳ႔အခ်စ္ေတြကို နားလည္စြာနဲ႔ ခြင္႔လႊတ္ေက်ေအးလိုက္ရတယ္
တခ်ိဴ႔အခ်စ္ေတြကို ဘ၀ရဲ႕ေဘးမွာတြဲယူခဲ႔ရတယ္
ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုထုတ္ေဖာ္ျပရင္း အခ်စ္လို႔လည္းတခါတခါ လြဲမွားစြာသီကံုးဖူးတယ္
ရင္ခုန္သံကို ေျပာင္းျပန္လွန္ရင္း အခ်စ္လို႔လဲ ခါးသီးစြာနာက်င္ဖူးတယ္
ေမ႔ေဖ်ာက္မရႏုိင္ေသာ နာက်ဥ္းျခင္းေတြနဲ႔အတူအခ်စ္ေယာင္ေဆာင္ပ်ားရည္ေတြကိုေသာက္ဖူးတယ္
ေလာကမွာ သင္ယူေလ႔လာမတတ္ေျမာက္ႏုိင္တာအခ်စ္ပဲရွိတယ္
ရွင္သန္ျခင္းအတြက္ တစ္ခါပဲေသဆံုးခြင္႔ရွိေပမယ္....
ခ်စ္ျခင္းအတြက္အၾကီမ္မေရမတြက္ႏုိင္ေသဆံုးၾကရတယ္
ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ႔ စကားေနာက္က အတၱခ်ိဴခ်ိဴေတြ ခ၀ါခ်ရင္း
တကယ္႔ကိုခ်စ္မိသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ရဲ႕ရက္စက္ျခင္းဒဏ္ကိုခံၾကရတယ္
ခ်စ္ျခင္းအျပင္တြယ္တာျခင္းေတြေပါင္းလာတဲ႔အခါ သမုဒယသံေယာဇဥ္အခ်စ္နဲ႔အတူ
မီးလ်ွံငွက္မီးမွာပဲေပ်ာ္ရင္း အခ်စ္ႏြံမွာနစ္ၾကရျပန္တယ္
ရယူျခင္းအျပင္ ေပးဆပ္ျခင္း ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္းေတြနဲ႔အတူ
ပံုစံတမ်ိဴးေသာ ျပဌာန္းခ်က္နဲ႔ အခ်စ္ကိုသင္ယူၾကရျပန္တယ္
ေအးခ်မ္းမႈကိုရွာရွင္းနဲ႔ အခ်စ္ကိုသင္ယူ..............
ခ်စ္ျခင္းတရားကိုသင္ယူရင္းနဲ႔ပဲ........ဘ၀ဆီမီးျငီမ္းတဲ႔အထိ ။ ။
နားလည္သိတတ္စအရြယ္က ႏုသစ္တဲ႔အခ်စ္ေတြနဲ႔
နားမလည္တလည္အခ်စ္ေတြကလည္း ႏုသစ္ခဲ႔တယ္
ေမတၱာတရားနဲ႔ယွက္ႏြယ္တဲ႔အခ်စ္က ေအးျမသလို
သစ္ရြက္လႈပ္ရင္ရင္ခုန္တတ္တဲ႔အခ်စ္ေတြကလည္း ေႏြးေထြးေအးျမခဲ႔တယ္
စိုးထိတ္ေၾကာက္လန္႔စြာ ခုိးခိုးထြက္ေပၚလာတဲ႔အခ်စ္ေတြကလည္း
ျပန္ေတြးၾကည္႔တုိင္း ရင္ခုန္သံဆတ္ခနဲ႔ျမန္ေအာင္ တြယ္ျငိဖူးခဲ႔တယ္
ေလာကႀကီးကိုေျခလွမ္းစလွမ္းတဲ႔အခါမွာလဲ
ေမတၱာသံေယာဇဥ္ဆန္တဲ႔အခ်စ္ေတြကိုေလ႔လာမိျပန္တယ္
ခ်စ္လို႔ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္လို႔ တြယ္တာတယ္ ခ်စ္လို႔ ျမတ္ႏုိးတယ္
သူသူကိုယ္ကိုယ္အခ်စ္ကိုသင္ယူရင္း
ခ်စ္ ၊ ၾကိဳက္ ၊ကြဲ.............
တခ်ိဳ႔အခ်စ္ေတြကိုထားရစ္ခဲ႔တယ္
တခ်ိဳ႕အခ်စ္ေတြကို ဘ၀တစ္ခုလံုးစာသယ္ေဆာင္သြားခဲ႔တယ္
တခ်ိဴ႔အခ်စ္ေတြကို ရင္ဘတ္ေအာက္ဘက္အျခမ္းမွာပဲထုိးသိပ္ထည္႔လိုက္တယ္
တခ်ိဳ႔အခ်စ္ေတြကို နားလည္စြာနဲ႔ ခြင္႔လႊတ္ေက်ေအးလိုက္ရတယ္
တခ်ိဴ႔အခ်စ္ေတြကို ဘ၀ရဲ႕ေဘးမွာတြဲယူခဲ႔ရတယ္
ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုထုတ္ေဖာ္ျပရင္း အခ်စ္လို႔လည္းတခါတခါ လြဲမွားစြာသီကံုးဖူးတယ္
ရင္ခုန္သံကို ေျပာင္းျပန္လွန္ရင္း အခ်စ္လို႔လဲ ခါးသီးစြာနာက်င္ဖူးတယ္
ေမ႔ေဖ်ာက္မရႏုိင္ေသာ နာက်ဥ္းျခင္းေတြနဲ႔အတူအခ်စ္ေယာင္ေဆာင္ပ်ားရည္ေတြကိုေသာက္ဖူးတယ္
ေလာကမွာ သင္ယူေလ႔လာမတတ္ေျမာက္ႏုိင္တာအခ်စ္ပဲရွိတယ္
ရွင္သန္ျခင္းအတြက္ တစ္ခါပဲေသဆံုးခြင္႔ရွိေပမယ္....
ခ်စ္ျခင္းအတြက္အၾကီမ္မေရမတြက္ႏုိင္ေသဆံုးၾကရတယ္
ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ႔ စကားေနာက္က အတၱခ်ိဴခ်ိဴေတြ ခ၀ါခ်ရင္း
တကယ္႔ကိုခ်စ္မိသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ရဲ႕ရက္စက္ျခင္းဒဏ္ကိုခံၾကရတယ္
ခ်စ္ျခင္းအျပင္တြယ္တာျခင္းေတြေပါင္းလာတဲ႔အခါ သမုဒယသံေယာဇဥ္အခ်စ္နဲ႔အတူ
မီးလ်ွံငွက္မီးမွာပဲေပ်ာ္ရင္း အခ်စ္ႏြံမွာနစ္ၾကရျပန္တယ္
ရယူျခင္းအျပင္ ေပးဆပ္ျခင္း ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္းေတြနဲ႔အတူ
ပံုစံတမ်ိဴးေသာ ျပဌာန္းခ်က္နဲ႔ အခ်စ္ကိုသင္ယူၾကရျပန္တယ္
ေအးခ်မ္းမႈကိုရွာရွင္းနဲ႔ အခ်စ္ကိုသင္ယူ..............
ခ်စ္ျခင္းတရားကိုသင္ယူရင္းနဲ႔ပဲ........ဘ၀ဆီမီးျငီမ္းတဲ႔အထိ ။ ။
Tuesday, March 27, 2012
ေန႔လည္စာ
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ရခိုင္ေတြက ေခြ်းမေရြးရင္ အိမ္မႈကိတ္စႏိုင္မႏိုင္သိေအာင္ ငရုတ္သီးညက္ေအာင္ေထာင္းတတ္မေထာင္းတတ္ ၾကည္႔ျပီးမွေရြးပါသတဲ႔..။ ဒါေၾကာင္႔ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးတည္းကေန အေမက က်မကိုငရုတ္သီးေထာင္းတတ္ေအာင္သင္ေပးပါတယ္..။ အဲ...အေမက က်မကိုငရုတ္သီးတစ္ခုပဲညက္ေအာင္ေထာင္းဖို႔သင္ေပးေပမယ္႔ တျခားဟာေတြကိုခ်က္ဖို႔မသင္ေပးဘူး..ခ်က္လည္းမခ်က္ရဘူး ။ အိမ္မွာကူေဖာ္ေလာင္ဖက္မရွိတဲ႔အတြက္ ထမင္းဆိုင္ကေနပဲဂ်ိဳင္႔ဆြဲစားၾကတာ က်မေက်ာင္းျပီးတဲ႔အထိ ။ ဒီေတာ႔လည္း ငရုတ္သီးေထာင္းတာကလြဲရင္က်မဘာမွမခ်က္တတ္ဘူး ။ ငရုတ္သီးေထာင္းတတ္လို႔က်မကိုေခြ်းမေရြးမယ္ဆိုရင္ငါးပါးေမွာက္ပါ႔မယ္။ က်မအိမ္မွာထမင္းတစ္အိုးကလြဲရင္ ၾကက္ဥေတာင္မျပဳတ္ဖူးဘူး ။ ေတာ္ခ်က္..။ စလံုးေရာက္လာေတာ႔လည္း ဖုေကာက္မွာတလွည္႔ေခါက္ဆြဲျပဳတ္တလွည္႔ ၊ ၾကာဆန္ျပဳတ္တစ္လွည္႔ ၊ သူမ်ားခ်က္တာကပ္စားတာတလွည္႔နဲ႔...ယဲ႔ယဲ႔ကေလးအသက္ရွင္ေနတာ...။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ ငါ႔ဝမ္းပူဆာမေနသာလို႔ ၾကက္ဥျပဳတ္ ၊ေၾကာ္ ၊ ၾကက္သားေလးေၾကာ္၊ အသားလံုးေခ်ာင္းေလးေၾကာ္တတ္လာတယ္။ ဟိုဟင္းဒီဟင္းေလးခ်က္တတ္လာသလို ငပိရည္ေလးဘာေလးၾကိဳတတ္လာတယ္ ။ ထမင္းစားျမိန္ေအာင္ အိမ္ကေပးထားတဲ႔ ငပိေၾကာ္ေတြကို သံပုရာသီးညွစ္ျပီးနယ္စားတတ္လာတယ္.. ။ စီးတီးေဟာကေနစြန္တန္ရယ္ဒီမိတ္ထုတ္ေတြကို ေရေႏြးထည္႔ျပီးအရည္ေသာက္ရေအာင္လုပ္တတ္လာပါတယ္.. ဘာပဲေျပာေျပာ တိုးတတ္လာတဲ႔သေဘာေပါ႔..။ ဟုတ္ဖူးလား ။ တခါတခါ အခန္းေဖာ္မမေတြက လက္စြမ္းျပခိုင္းလို႔ ဟိုလုပ္ေပးဒီလုပ္ေပးရင္းနဲ႔ ငပိ၊ ငရုတ္သီး ၊ ဆား၊ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ထည္႔လိုက္ ရင္းရခိုင္ဟင္းျဖစ္ျပီ ဆိုျပီးလုပ္ေကြ်းျဖစ္ေသးတယ္ ။ ထမင္းနဲ႔ရွိတာအကုန္ေရာနယ္ျပီး ကိုးရီယားထမင္းသုတ္ဆိုျပီးလက္စြမ္းလည္းျပတတ္ေသးတယ္။ တေန႔ေတာ႔ မႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႕ဘေလာက္မွာပဲပုတ္ေထာင္းေၾကာ္ေလးေတြ႕ေတာ႔....ပဲပုတ္ၾကိဳက္ေလာက္တဲ႔ တေယာက္ေယာက္ကိုသတိရျပီး လုပ္ေကြ်းမယ္ဆိုတဲ႔ကတိေပးလိုက္တယ္..။ ပဲပုတ္ေထာင္းေၾကာ္ဆိုရင္ ထမင္းသုတ္ေလးနဲ႔လိုက္ဦးမယ္ေလဆိုျပီး ရခိုင္သူရဲ႕စံုစီနဖာထမင္းသုတ္ပါလုပ္ေကြ်းျဖစ္ပါတယ္။ က်မရခိုင္သူက အေမသင္ေပးလိုက္လို႔ ငရုတ္သီးကိုညက္ေအာင္ေထာင္းတတ္ေပမယ္႔ ပဲပုတ္ေထာင္းတာေတာ႔မညက္ဖူးခင္ည..။ ပဲပုတ္ကိုေၾကာ္ျပီး ငရုတ္ဆံုမွာေထာင္းလိုက္တည္းကေန အေျခအေနကိုသေဘာေပါက္သြားျပီ...ဘယ္လိုမွကိုမညက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေျပာစရာကိုမလိုေတာ႔ဘူး..။ မညက္လည္းမညက္တညက္ေပါ႔ေလ...စားမွာပါဆိုျပီး ဇြန္းကေလးနဲ႔ေမႊ ၊ လက္ကေလးနဲ႔ဖဲ႔ရင္းဖဲ႔ရင္း... မညက္တညက္ေလးပဲေထာင္းလိုက္ပါတယ္..။ ၾကက္သြန္ျဖဴနီဆီသတ္ျပီးခရမ္းခ်ဥ္သီးထည္႔.. ငရုတ္သီးစိမ္းေလးညွပ္ထည္႔ျပီး ပဲပုတ္မညက္တညက္ေလးေထာင္းထားကိုထည္႔ အျပန္အလွန္ေမႊရင္းနဲ႔ အခ်ိဳ႕မႈန္႔ဆားမထည္႔ခင္ဘဲ အနံ႔ကထြက္လာျပီ.....။ ဟင္းနံ႔ေတာ႔မဟုတ္ဖူး တူးနံ႔ပါ..။ ေရေလးနည္းနည္းေလးထပ္ထည္႔ျပီး ဘာထည္႔ဖို႔ေမ႔ေနလဲမသိဘူးဆိုျပီးလိုက္ရွာတာ...ေနာက္ဆံုးမွနံနံပင္ထည္႔ဖို႔ေမ႔ေနတာ..။ ေဈးက တရုတ္နံနံအၾကီးၾကီးေတြရလာေတာ႔လည္းတတ္ႏိုင္ဘူးရယ္ဆိုျပီး.... ပါးပါးေလးလွီးျပီး နံနံပင္အုပ္....ေရခမ္းေအာင္တည္လိုက္ေတာ႔ တူးတာလည္းရွာမေတြ႔ေတာ႔ဘဲ ေအာက္က ဟင္းခြက္ကေလးျဖစ္လာပါေတာ႔တယ္ခင္ည...။ ပဲပုတ္မညက္ဖူးဆိုျပီးေတာ႔ မွတ္ခ်က္ပါးပါးေလးရပါတယ္.
ဒါကေတာ႔ Lunch Box ေလးေပါ႔...။ လူေလးေယာက္စာဆန္ေလးလံုးခ်က္ျပီး... ထမင္းသုပ္လုပ္တာ အိမ္က ခ်စ္လွစြာေသာ အခန္းေဖာ္ႏွစ္ေယာက္စားလိုက္တာ က်မငတ္တာေပါ႔..။ အမွန္က က်မခ်က္တာနည္းသြားတာပါ...။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ႔ထမင္းျဖဴေလးပဲစားလိုက္ရတယ္...။ အေအးခံထားတဲ႔ထမင္းကို ဆီတို႔ဖူး ၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ အစပ္ ၊ ဆီခ်က္ ၊ ပဲမႈန္႔ ၊ ငရုတ္သီးခ်က္နည္းနည္း ၊ ငါးငံျပာရည္ ၊ အခ်ိဳမႈန္႔ နဲ႔ ဆား ကိုနယ္ထားရံုပါပဲ..။ စားလို႔ေကာင္းတယ္လို႔ေတာ႔ေျပာပါတယ္..။ ေဘးနားကငါးနီတူေျခာက္ေလးေတြက ေမေမ႔လက္ရာ ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ငါးဖယ္သုတ္က အခန္းေဖာ္လက္ရာ... အားလံုးပဲ စားသြားၾကပါဦး..။ ။
ဒါကေတာ႔ Lunch Box ေလးေပါ႔...။ လူေလးေယာက္စာဆန္ေလးလံုးခ်က္ျပီး... ထမင္းသုပ္လုပ္တာ အိမ္က ခ်စ္လွစြာေသာ အခန္းေဖာ္ႏွစ္ေယာက္စားလိုက္တာ က်မငတ္တာေပါ႔..။ အမွန္က က်မခ်က္တာနည္းသြားတာပါ...။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ႔ထမင္းျဖဴေလးပဲစားလိုက္ရတယ္...။ အေအးခံထားတဲ႔ထမင္းကို ဆီတို႔ဖူး ၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ အစပ္ ၊ ဆီခ်က္ ၊ ပဲမႈန္႔ ၊ ငရုတ္သီးခ်က္နည္းနည္း ၊ ငါးငံျပာရည္ ၊ အခ်ိဳမႈန္႔ နဲ႔ ဆား ကိုနယ္ထားရံုပါပဲ..။ စားလို႔ေကာင္းတယ္လို႔ေတာ႔ေျပာပါတယ္..။ ေဘးနားကငါးနီတူေျခာက္ေလးေတြက ေမေမ႔လက္ရာ ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ငါးဖယ္သုတ္က အခန္းေဖာ္လက္ရာ... အားလံုးပဲ စားသြားၾကပါဦး..။ ။
Saturday, March 17, 2012
ရင္ရႈပ္
က်မဟာ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးတည္းကေန ရုပ္ရွင္၊ဗြီဒီယိုၾကည္႔ရတာအင္မတန္၀ါသနာပါပါတယ္။ က်မတုိ႔ဇာတိေတာမက်ျမိဳ႔မက်ရြာေလးမွာဆုိရင္ က်မငယ္ငယ္တုန္းက တီဗြီေတြ ၊ ဗီဒီယိုေတြအင္မတန္ရွားျပီး တစ္ရြာလံုးမွာ တီဗြီႏွစ္လံုးလားပဲရွိပါတယ္တဲ႔ ။ က်မတုိ႔ပါပါနဲ႔ေမေမကလည္း ပိုက္ဆံသိပ္မရွိၾကေပမယ္ တီဗြီလိုခ်င္လို႔ ရွာၾကံ ၀ယ္ျပီး အိမ္ေအာက္မွာအငွားျပပါတယ္တဲ႔။ အိမ္နီးခ်င္းေတြအကုန္လံုးပိုက္ဆံေပးျပီးလာၾကည္႔ၾကပါတယ္ ။ အဲဒီတုန္းက ထက္ထက္မုိးဦးေခတ္ေကာင္းခါစ ၊ ေဒြးနဲ႔ထက္ထက္မုိးဦးဆုိရင္ရြာကလူေတြၾကိဳက္မွၾကိဳက္။ ညေနခင္းဆုိ ေအာက္ထပ္တစ္ခုလံုးလူေတြအျပည္႔ ၊ မိုးတြင္းဆုိရင္ က်မတုိ႔ဘက္မွာတအားမိုးမ်ားပါတယ္ ။ လွ်ပ္စစ္မီးကလည္းမရွိ မုိးၾကီးေလၾကီးထဲမွာ က်မတုိ႔အိမ္ကိုတီဗြီလာၾကည္႔ၾကပါတယ္ ။ ဟိုေျပာဒီေျပာန႔ဲ လိုရင္းက ခုထိမေရာက္ေသးဘူး..။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီတီဗြီနဲ႔တည္႕တည္႔ မွာ က်မထိုင္ေနက်ေနရာေကာင္းေလးရွိပါတယ္ ။အဲဒီေနရာကိုဘယ္သူမွယူလို႔မရဘူး ။ က်မကလည္းေက်ာင္းမေနေသးတဲ႔ ပုစိေညွာက္ေတာက္အရြယ္ေလးဆုိေတာ႔ အိမ္မွာတီဗြီဖြင္႔တာနဲ႔ က်မေနရာကိုေရာက္ျပီးသား ။ တီဗြီေရွ႕တည္႔တည္႔မွာအိမ္တုိင္ေလးမွီရင္း တီဗြီကလာသမွ်ကို မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္မွမခပ္ဘဲ....ဆာမူရိုင္းေကနဲ႔ ပိန္တာရိုးေလးက်မဟာ ဘယ္သူမွေခၚေခၚမရဘဲ ထမင္းေမ႔ဟင္းေမ႔ၾကည္႔တတ္ပါသတဲ႔ ။ တီဗြီမွာလာသမွ်ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေတြကို အလြတ္ရျပီး အမူအရာနဲ႔တကြလုပ္ျပတတ္လြန္းလို႔ က်မကို အိမ္နီးနားခ်င္းေတြသိပ္ခ်စ္ၾကပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာတီဗြီေတြ ၊ ဗီဒီယိုေတြေခတ္စားလာေပမယ္႔ မီးမရွိထင္းမရွိတဲ႔ က်မတုိ႔ရြာေလးမွာေတာ႔ ဗီဒီယိုရံုကိုသြားၾကည္႔ၾကရပါတယ္။ က်မတုိ႔ဆီမွာ နာမည္ၾကီးဗီဒီယိုရံုႏွစ္ရံုရွိပါတယ္ ။တစ္ရံုနဲ႔ က်မတုိ႔ရပ္ကြက္နဲ႔နီးျပီးေနာက္တစ္ရံုက စံျပဘက္မွာဆိုေတာ႔ ေ၀းလို႔က်မတုိ႔သြားမၾကည္႔ၾကဘူးရယ္။ မွတ္မိသေလာက္ က်မပထမဆံုးၾကည္႔ဖူးတဲ႔ ဗီဒီယိုကားက ပန္းျဖဴအကယ္ဒမီရတဲ႔ကားပါ..။ က်မလည္းေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔အရြယ္ျဖစ္ေနျပီမုိ႔ အိမ္ကအေဒၚေတြေခၚသြားလို႔ၾကည္႔ရတာပါ..။ဗြီဒီယိုတစ္ကားၾကည္႔ရဖုိ႔ဆုိတာ တကယ္႔ကိုရွားရွားပါးပါးေရႊအခြင္႔အေရးပါ..။ လကုန္ရက္ ပိုက္ဆံရတဲ႔အခ်ိန္မို႔ အေဒၚေတြေခၚသြားၾကတာ ။ ျပီးေတာ႔ ဘယ္လိုအယူအဆလဲမသိဘူး မိန္းကေလးေတြဗီဒီယိုရံုသိပ္မသြားၾကပါဘူး သြားျပန္ရင္လည္းအေျပာခံရေသးတယ္ (ေတာက်ခ်က္) ။ ေနာက္ေတာ႔ က်မတုိ႔ရခိုင္မွာလာရိုက္သြားတဲ႔ ငွက္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ႏွလံုးသားတြင္ ကဗၺည္းတင္မည္ ဂစၥပနဒီ ဇာတ္ကား ကိုပဲ ဗီဒီယိုရံုမွာသြားၾကည္႔ဖူးပါတယ္ ။ အိမ္မွာေတာ႔ ျမန္မာ႔အသံကလာသမွ်ကားကိုမလြတ္စတမ္းေပါ႔ ။
က်မ ရွစ္တန္းေလာက္ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မဇာတိေျမဟာတုိးတက္စျပဳလာပါျပီ ။ဗီဒီယိုရံုေတြအမ်ားၾကီးရွိလာသလို အိမ္တုိင္းနီးပါးအေပၚစက္ ေအာက္စက္ရွိၾကပါတယ္ ။ လွ်ပ္စစ္မီးေတြကလည္းရလာသလို ၊ ဗီဒီယိုရံုေတြကေန အိမ္ေတြကိုမီးသြယ္ေပးပါတယ္ ။ မီတာေဘာက္စ္ေတြတပ္ျပီး လစဥ္ေၾကးေပးရပါတယ္။ ဒီေတာ႔ မီးေတြမွန္လာျပီမုိ႔ အရင္ကလို ဘက္ထရီဆိုင္ေတြကိုအားကိုးစရာမလိုေတာ႔ဘူးေလ ။ က်မတုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အိမ္မွာစာဖတ္ခ်င္ရင္ ဘတ္ထရီအိုးသြား၀ယ္ရပါတယ္..။ ညေနဘက္ေတြဆုိရင္ ဘက္ထရီအိုးေလးမ..ဘတ္ထရီဆုိင္မွာသြားအားျဖည္႔ ၊ ဘတ္ထရီဆုိင္ကလူေတြ မုိးေရေတြအမ်ားၾကီးေရာ ၊ အက္ဆစ္နည္းနည္းေလးပဲထည္႔ေတာ႔ ခဏေလးနဲ႔အားကုန္ ၊ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ဘက္ထရီအိုးကိုျဖည္႔ေအာင္ ဘတ္ထရီဆုိင္ကလူေတြကို ေလာေပးရျပန္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္ေတြေျပာင္းလာေတာ႔ ေစာေစာကေျပာသလို ဘတ္ထရီဆုိင္အားကိုးစရာမလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ ။ ဒါေပမယ္႔အတန္းၾကီးလာေတာ႔ စာပိုဖတ္လာရလို႔ တီဗီၾကည္႔ခ်ိန္နည္းလာပါတယ္။ ဒါေပသိ ဆုျမတ္ပဲေလ ဘယ္ရမတုန္း ဇာတ္ကားတစ္ကား စာတစ္ပုဒ္ဆုိျပီး အေမနဲ႔အေလာင္းအစားလုပ္ျပီး ေန႕တုိင္းလာသမွ်ကားၾကည္႔တာပဲ။ ရင္ေတြဘာေတြလည္းခုန္တတ္စဆုိေတာ႔ ဇာတ္ကားေတြဆုိလည္းေကာင္းမွေကာင္း ၊ မုဒ္အျပည္႔ စ်ာန္အျပည္႔နဲ႔ၾကည္႔တာပဲ ။ သီခ်င္းဆိုလည္းၾကိဳက္မွၾကိဳက္ ။ ျပီးေတာ႔ တီဗြီမွာ ဂ်ပန္ကားေတြမၾကာမၾကာလာတဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔..။ ဂ်ပန္မုန္းတဲ႔အက်င္႔ကအဲဒီမွာပိုဆုိးသြားတယ္ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘယ္လိုေရစက္ရယ္မသိ ၊ က်မ ဂ်ပန္ေတြကိုအားၾကီးမုန္းပါတယ္ ။ သူတို႔စကားေျပာသံေတြ ၊ဓေလ႔စရိုက္ေတြကို က်မဘယ္လိုမွမၾကည္႔ခ်င္ဘူး။ ခိုေအာ တုိ႔ မာကိုတုိကားေတြတုန္းကလည္း က်မမၾကည္႔ ၊ အေသြးအသားထဲကေနကိုမႏွစ္ျမိဳ႕ဘူးျဖစ္ေနတာပါ ။ ျပီးေတာ႔ သူတုိ႔လူမ်ိဴးေတြကလည္းမင္းသမီးေတြကိုႏွိပ္စက္လိုက္ၾကတာ ခံုဖိနပ္စီး ဆံပင္ေတြကိုလိပ္ထားတဲ႔ ဂ်ပန္၀တ္စံုနဲ႔မိန္းမေတြဆုိအားၾကီးမုန္းတာပဲ...။ မသိဘူး မသိဘူး ဘယ္လိုမွမႏွစ္သက္တာပဲသိပါတယ္။ ခုလည္းဂ်ပန္သီခ်င္း ၊ ဂ်ပန္ကား က်မလံုး၀မၾကည္႔နားမေထာင္ပါဘူး ။
က်မရွစ္တန္းေအာင္တဲ႔ႏွစ္မွာပဲ စစ္ေတြကိုမိသားစုလိုက္ေျပာင္းလာၾကေတာ႔ ရုပ္ရွင္ဆုိတာစၾကည္႔ဖူးပါတယ္။ ပထမဆံုးၾကည္႔ဖူးတာ ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ကား ၊ ေဒြးနဲ႔ထက္ထက္မုိးဦး ။ ပါပါဆုိက္ကယ္ေနာက္က ပါပါခါးကိုဖက္ျပီးလိုက္ရင္း ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ရမယ္ဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္လိုက္တာ ။။ တကယ္႔ကိုထီေပါက္သလိုပဲခံစားရပါတယ္။ ကိုးတန္းဆယ္တန္းႏွစ္ႏွစ္ရုပ္ရွင္ ၊ ဗီဒီယိုနဲ႔ေ၀းပါတယ္ ။ သူမ်ားေတြအြန္ေစာေနတဲ႔အခ်ိန္ ဆုျမတ္တုိ႔အြန္မေစာရ ၊ အိမ္မွာတဂ်ီဂ်ီနဲ႔ျပသနာလုပ္ စည္းကမ္းၾကီးတဲ႔မိဘေတြက ဘယ္လိုမွေပးမၾကည္႔..။စာမလုပ္ဘဲဆႏၵျပမွအြန္ေစာခြင္႔ရပါတယ္။ ဒါေတာင္မွာ အာဘြားေပးတဲ႔အခန္းေတြပါလို႔တဲ႔ ေက်ာ္ၾကည္႔ရတယ္။ ဘယ္ရမတုန္း ေက်ာင္းပိတ္ေတာ႔သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာအုပ္စုလုိက္ၾကီး ေခြငွားၾကည္႔ျပီး အြန္ေစာနဲ႔ဂြ်န္ေစာ အာဘြားေပးတာခ်ည္းပဲ ဆယ္ေခါက္ေလာက္ထုိင္ၾကည္႔ပစ္လုိက္ၾကတယ္ ျပတ္ေရာ...။
ဒီလိုနဲ႔ တကၠသီလာျမကြ်န္းသာ အစိုးမရဘဲအနတၱရတဲ႔ကြန္ပူတာ တကၠသိုလ္ကိုေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဆုျမတ္တုိ႔ကဲတဲ႔အခ်ိန္ေရာက္ျပီေပါ႔...။ သံုးနာရီတန္းဆုိရင္ ဘယ္မွာမွသြားမၾကည္႔နဲ႔ရုပ္ရွင္ရံုေရာက္ေနျပီသာမွတ္ ။ တစ္တန္းလံုးလစ္ျပီးရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔ၾကပါတယ္။ ကုလားကား ျမန္မာကား ၊ အဂၤလိပ္ကား ဘာကားတင္တင္သြားၾကည္႔တာပဲ ။ စစ္ေတြကရုပ္ရွင္ရံုမွာ တစ္ပတ္ကိုကားသစ္တစ္ကားစီတင္ပါတယ္ ။ရုပ္ရွင္လို႔ေတာ႔မမွတ္နဲ႔ရန္ကုန္မွာထြက္တဲ႔ဗီဒီယိုေခြအသစ္ေတြကိုတင္တာပါ..။ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ကိုေနကိုတုိးကားေတြခ်ည္းပဲ ။ ေကာင္မေလးေတြကလည္းသည္းသည္းလႈပ္ဆုိေတာ႔ အတင္ေနတုိး အခ်ေနတုိးပါပဲ..။ က်မတုိ႔လည္းၾကည္႔တာပဲ...။ တခါတေလမ်ားပ်င္းရင္ တစ္ကားကိုသံုးခါေလာက္စီၾကည႔္ၾကတယ္...။ အင္မတန္လည္းေစ်းေပါပါတယ္ခင္ည..။ ရုပ္ရွင္ေစ်းေတြက ႏွစ္ရာ ၊ ငါးရာ ၊ ေထာင္႔ငါးရာ ဆုိျပီးရွိပါတယ္..။ ႏွစ္ရာတန္းက ေအာက္ထပ္ ၊ ငါးရာတန္းကအထက္ထပ္ ၊ ေထာင္႔ငါးရာတန္းက ခ်စ္သူမ်ားအတြက္..။ က်မတုိ႔ကေတာ႔ရွင္းတယ္ ခ်စ္သူလည္းမရွိ ၊ အပ်င္းေျပျပီးေရာ ရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔ၾကတာဆုိေတာ႔ အဲဗားႏွစ္ရာတန္းပဲ အိမ္ကလည္းတစ္ရက္မုန္႔ဖုိးငါးရာပဲေပးတာကိုး ၊ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ ၊ အခ်ဥ္ေပါင္းေတြ၀ယ္ျပီး ရႈးရႈးနံ႔ရတဲ႔ ႏွစ္ရာတန္းမွာ နံဒါလိႈင္ေလးကိုခံစားရင္း စကားေျပာ...အဲေလရုပ္ရွင္ၾကည္႔ၾကပါတယ္။ အိမ္မွာလည္း ကိုးရီးယားကား ၊ ျမန္မာကား ေခြငွားၾကည္႔သလို တီဗြီကလာသမွ်လည္းၾကည္႔တာပဲ..။
ဒီလိုနဲ႔စင္ကပူရကိုေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေရာက္စတုန္းကေတာ႔တစ္ဆယ္ကုန္မွာကိုႏွေျမာလို႔ရုပ္ရွင္သြားမၾကည္႔ပါဘူး ။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ပိုင္းရုပ္ရွင္၀ါသနာအိုးေတြနဲ႔ေပါင္းမိျပီး ကားသစ္တင္တုိင္းသြားၾကည္႔ျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေနျပီ။က်မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက အင္မတန္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္ ပိတ္ရက္အားတုိင္းရုပ္ရွင္ၾကည္႔မယ္ဆုိတာပဲ..။ အရင္က jurong point နဲ႔နီးေတာ႔ စေနတနဂၤေႏြအားရင္ ဆုျမတ္ကိုလိုက္မရွာနဲ႔ရုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္ေနျပီသာမွတ္ေတာ႔..။ ခုေနာက္ပိုင္းအိမ္ေျပာင္းသြားတာရယ္ တျခားကိစၥေလးေတြရွိေနတာရယ္ေၾကာင္႔ ရုပ္ရွင္မသြားျဖစ္တာၾကာျပီေလ ။ ေျပာခ်င္တဲ႔လိုရင္းက ခုမွေရာက္ပါေတာ႔တယ္။ပိတ္ရက္မွာ Woman in Black သြားၾကည္႔မယ္ဆုိျပီးစီစဥ္ထားတာ အရင္တစ္ပတ္တည္းကေန ၊ နီးမွဘြတ္ကင္လုပ္တာေပါ႔ေလဆုိျပီး ေမွးေနတာ..မေန႕က ဘြတ္ကင္လုပ္ခိုင္းေတာ႔ ဘြတ္ကင္လုပ္မရ ။ one time password က ဖုန္းအေဟာင္းမွာမုိ႔လို႔ verification လုပ္လို႔မရျဖစ္ေနေတာ႔ က်မကပဲ try ၾကည္႔လိုက္ပါတယ္။ အေဟး..ေတာ္ေၾကာင္းတတ္ေၾကာင္းေတြၾကြားရမယ္ဆုိရင္ ရုပ္ရွင္ရံုသားအျမဲေရာက္တာ က်မဘယ္တုန္းကမွ ဘြတ္ကင္လုပ္ဖူးဘူးရွင္႔..။ အျမဲတမ္းသူငယ္ခ်င္းေတြကပဲဦးေဆာင္လုပ္ေပးေနက်...ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရံုပဲ..။ ကဲ..ထံုးစံအတုိင္းတခါမွမလုပ္ဖူးေတာ႔ မလုပ္တတ္ဖူးေလ...။ ဘဏ္ကတ္နံပါတ္ထည္႔ပါဆုိေတာ႔ ထည္႔တယ္..အေကာင္႔နံပါတ္..ငါ႔ဟာက ဘာလို႔ အကြက္ေလးကြက္ျဖည္႔ရတာမွာသံုးကြက္နဲ႔တင္ျပီးသြားပါလိမ္႔ဆုိျပီးေတြးရင္ ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္လို႔မရ... က်မစီနီယာကေတာ႔ လာကူေပးရွာပါတယ္..။ ေနာက္က security နံပါတ္ကိုထည္႔ ဘာထည္႔ညာထည္႔နဲ႔သင္ေပးေတာ႔မွပဲ ဘြတ္ကင္လုပ္လို႔ရသြားပါတယ္..။ အဲ...booking successful ဆုိျပီးေမးလ္၀င္လာေတာ႔မွ က်မတလြဲလုပ္ထားတာကိုသိေတာ႔တယ္..။ ထံုးစံအတိုင္းဆုျမတ္တုိ႔လြဲျပီေပါ႔..။
ေနာက္ပိုင္းမွာတီဗြီေတြ ၊ ဗီဒီယိုေတြေခတ္စားလာေပမယ္႔ မီးမရွိထင္းမရွိတဲ႔ က်မတုိ႔ရြာေလးမွာေတာ႔ ဗီဒီယိုရံုကိုသြားၾကည္႔ၾကရပါတယ္။ က်မတုိ႔ဆီမွာ နာမည္ၾကီးဗီဒီယိုရံုႏွစ္ရံုရွိပါတယ္ ။တစ္ရံုနဲ႔ က်မတုိ႔ရပ္ကြက္နဲ႔နီးျပီးေနာက္တစ္ရံုက စံျပဘက္မွာဆိုေတာ႔ ေ၀းလို႔က်မတုိ႔သြားမၾကည္႔ၾကဘူးရယ္။ မွတ္မိသေလာက္ က်မပထမဆံုးၾကည္႔ဖူးတဲ႔ ဗီဒီယိုကားက ပန္းျဖဴအကယ္ဒမီရတဲ႔ကားပါ..။ က်မလည္းေက်ာင္းတက္ေနတဲ႔အရြယ္ျဖစ္ေနျပီမုိ႔ အိမ္ကအေဒၚေတြေခၚသြားလို႔ၾကည္႔ရတာပါ..။ဗြီဒီယိုတစ္ကားၾကည္႔ရဖုိ႔ဆုိတာ တကယ္႔ကိုရွားရွားပါးပါးေရႊအခြင္႔အေရးပါ..။ လကုန္ရက္ ပိုက္ဆံရတဲ႔အခ်ိန္မို႔ အေဒၚေတြေခၚသြားၾကတာ ။ ျပီးေတာ႔ ဘယ္လိုအယူအဆလဲမသိဘူး မိန္းကေလးေတြဗီဒီယိုရံုသိပ္မသြားၾကပါဘူး သြားျပန္ရင္လည္းအေျပာခံရေသးတယ္ (ေတာက်ခ်က္) ။ ေနာက္ေတာ႔ က်မတုိ႔ရခိုင္မွာလာရိုက္သြားတဲ႔ ငွက္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ႏွလံုးသားတြင္ ကဗၺည္းတင္မည္ ဂစၥပနဒီ ဇာတ္ကား ကိုပဲ ဗီဒီယိုရံုမွာသြားၾကည္႔ဖူးပါတယ္ ။ အိမ္မွာေတာ႔ ျမန္မာ႔အသံကလာသမွ်ကားကိုမလြတ္စတမ္းေပါ႔ ။
က်မ ရွစ္တန္းေလာက္ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ က်မဇာတိေျမဟာတုိးတက္စျပဳလာပါျပီ ။ဗီဒီယိုရံုေတြအမ်ားၾကီးရွိလာသလို အိမ္တုိင္းနီးပါးအေပၚစက္ ေအာက္စက္ရွိၾကပါတယ္ ။ လွ်ပ္စစ္မီးေတြကလည္းရလာသလို ၊ ဗီဒီယိုရံုေတြကေန အိမ္ေတြကိုမီးသြယ္ေပးပါတယ္ ။ မီတာေဘာက္စ္ေတြတပ္ျပီး လစဥ္ေၾကးေပးရပါတယ္။ ဒီေတာ႔ မီးေတြမွန္လာျပီမုိ႔ အရင္ကလို ဘက္ထရီဆိုင္ေတြကိုအားကိုးစရာမလိုေတာ႔ဘူးေလ ။ က်မတုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အိမ္မွာစာဖတ္ခ်င္ရင္ ဘတ္ထရီအိုးသြား၀ယ္ရပါတယ္..။ ညေနဘက္ေတြဆုိရင္ ဘက္ထရီအိုးေလးမ..ဘတ္ထရီဆုိင္မွာသြားအားျဖည္႔ ၊ ဘတ္ထရီဆုိင္ကလူေတြ မုိးေရေတြအမ်ားၾကီးေရာ ၊ အက္ဆစ္နည္းနည္းေလးပဲထည္႔ေတာ႔ ခဏေလးနဲ႔အားကုန္ ၊ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ဘက္ထရီအိုးကိုျဖည္႔ေအာင္ ဘတ္ထရီဆုိင္ကလူေတြကို ေလာေပးရျပန္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္ေတြေျပာင္းလာေတာ႔ ေစာေစာကေျပာသလို ဘတ္ထရီဆုိင္အားကိုးစရာမလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ ။ ဒါေပမယ္႔အတန္းၾကီးလာေတာ႔ စာပိုဖတ္လာရလို႔ တီဗီၾကည္႔ခ်ိန္နည္းလာပါတယ္။ ဒါေပသိ ဆုျမတ္ပဲေလ ဘယ္ရမတုန္း ဇာတ္ကားတစ္ကား စာတစ္ပုဒ္ဆုိျပီး အေမနဲ႔အေလာင္းအစားလုပ္ျပီး ေန႕တုိင္းလာသမွ်ကားၾကည္႔တာပဲ။ ရင္ေတြဘာေတြလည္းခုန္တတ္စဆုိေတာ႔ ဇာတ္ကားေတြဆုိလည္းေကာင္းမွေကာင္း ၊ မုဒ္အျပည္႔ စ်ာန္အျပည္႔နဲ႔ၾကည္႔တာပဲ ။ သီခ်င္းဆိုလည္းၾကိဳက္မွၾကိဳက္ ။ ျပီးေတာ႔ တီဗြီမွာ ဂ်ပန္ကားေတြမၾကာမၾကာလာတဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔..။ ဂ်ပန္မုန္းတဲ႔အက်င္႔ကအဲဒီမွာပိုဆုိးသြားတယ္ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘယ္လိုေရစက္ရယ္မသိ ၊ က်မ ဂ်ပန္ေတြကိုအားၾကီးမုန္းပါတယ္ ။ သူတို႔စကားေျပာသံေတြ ၊ဓေလ႔စရိုက္ေတြကို က်မဘယ္လိုမွမၾကည္႔ခ်င္ဘူး။ ခိုေအာ တုိ႔ မာကိုတုိကားေတြတုန္းကလည္း က်မမၾကည္႔ ၊ အေသြးအသားထဲကေနကိုမႏွစ္ျမိဳ႕ဘူးျဖစ္ေနတာပါ ။ ျပီးေတာ႔ သူတုိ႔လူမ်ိဴးေတြကလည္းမင္းသမီးေတြကိုႏွိပ္စက္လိုက္ၾကတာ ခံုဖိနပ္စီး ဆံပင္ေတြကိုလိပ္ထားတဲ႔ ဂ်ပန္၀တ္စံုနဲ႔မိန္းမေတြဆုိအားၾကီးမုန္းတာပဲ...။ မသိဘူး မသိဘူး ဘယ္လိုမွမႏွစ္သက္တာပဲသိပါတယ္။ ခုလည္းဂ်ပန္သီခ်င္း ၊ ဂ်ပန္ကား က်မလံုး၀မၾကည္႔နားမေထာင္ပါဘူး ။
က်မရွစ္တန္းေအာင္တဲ႔ႏွစ္မွာပဲ စစ္ေတြကိုမိသားစုလိုက္ေျပာင္းလာၾကေတာ႔ ရုပ္ရွင္ဆုိတာစၾကည္႔ဖူးပါတယ္။ ပထမဆံုးၾကည္႔ဖူးတာ ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ကား ၊ ေဒြးနဲ႔ထက္ထက္မုိးဦး ။ ပါပါဆုိက္ကယ္ေနာက္က ပါပါခါးကိုဖက္ျပီးလိုက္ရင္း ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ရမယ္ဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္လိုက္တာ ။။ တကယ္႔ကိုထီေပါက္သလိုပဲခံစားရပါတယ္။ ကိုးတန္းဆယ္တန္းႏွစ္ႏွစ္ရုပ္ရွင္ ၊ ဗီဒီယိုနဲ႔ေ၀းပါတယ္ ။ သူမ်ားေတြအြန္ေစာေနတဲ႔အခ်ိန္ ဆုျမတ္တုိ႔အြန္မေစာရ ၊ အိမ္မွာတဂ်ီဂ်ီနဲ႔ျပသနာလုပ္ စည္းကမ္းၾကီးတဲ႔မိဘေတြက ဘယ္လိုမွေပးမၾကည္႔..။စာမလုပ္ဘဲဆႏၵျပမွအြန္ေစာခြင္႔ရပါတယ္။ ဒါေတာင္မွာ အာဘြားေပးတဲ႔အခန္းေတြပါလို႔တဲ႔ ေက်ာ္ၾကည္႔ရတယ္။ ဘယ္ရမတုန္း ေက်ာင္းပိတ္ေတာ႔သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာအုပ္စုလုိက္ၾကီး ေခြငွားၾကည္႔ျပီး အြန္ေစာနဲ႔ဂြ်န္ေစာ အာဘြားေပးတာခ်ည္းပဲ ဆယ္ေခါက္ေလာက္ထုိင္ၾကည္႔ပစ္လုိက္ၾကတယ္ ျပတ္ေရာ...။
ဒီလိုနဲ႔ တကၠသီလာျမကြ်န္းသာ အစိုးမရဘဲအနတၱရတဲ႔ကြန္ပူတာ တကၠသိုလ္ကိုေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဆုျမတ္တုိ႔ကဲတဲ႔အခ်ိန္ေရာက္ျပီေပါ႔...။ သံုးနာရီတန္းဆုိရင္ ဘယ္မွာမွသြားမၾကည္႔နဲ႔ရုပ္ရွင္ရံုေရာက္ေနျပီသာမွတ္ ။ တစ္တန္းလံုးလစ္ျပီးရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔ၾကပါတယ္။ ကုလားကား ျမန္မာကား ၊ အဂၤလိပ္ကား ဘာကားတင္တင္သြားၾကည္႔တာပဲ ။ စစ္ေတြကရုပ္ရွင္ရံုမွာ တစ္ပတ္ကိုကားသစ္တစ္ကားစီတင္ပါတယ္ ။ရုပ္ရွင္လို႔ေတာ႔မမွတ္နဲ႔ရန္ကုန္မွာထြက္တဲ႔ဗီဒီယိုေခြအသစ္ေတြကိုတင္တာပါ..။ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ကိုေနကိုတုိးကားေတြခ်ည္းပဲ ။ ေကာင္မေလးေတြကလည္းသည္းသည္းလႈပ္ဆုိေတာ႔ အတင္ေနတုိး အခ်ေနတုိးပါပဲ..။ က်မတုိ႔လည္းၾကည္႔တာပဲ...။ တခါတေလမ်ားပ်င္းရင္ တစ္ကားကိုသံုးခါေလာက္စီၾကည႔္ၾကတယ္...။ အင္မတန္လည္းေစ်းေပါပါတယ္ခင္ည..။ ရုပ္ရွင္ေစ်းေတြက ႏွစ္ရာ ၊ ငါးရာ ၊ ေထာင္႔ငါးရာ ဆုိျပီးရွိပါတယ္..။ ႏွစ္ရာတန္းက ေအာက္ထပ္ ၊ ငါးရာတန္းကအထက္ထပ္ ၊ ေထာင္႔ငါးရာတန္းက ခ်စ္သူမ်ားအတြက္..။ က်မတုိ႔ကေတာ႔ရွင္းတယ္ ခ်စ္သူလည္းမရွိ ၊ အပ်င္းေျပျပီးေရာ ရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔ၾကတာဆုိေတာ႔ အဲဗားႏွစ္ရာတန္းပဲ အိမ္ကလည္းတစ္ရက္မုန္႔ဖုိးငါးရာပဲေပးတာကိုး ၊ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ ၊ အခ်ဥ္ေပါင္းေတြ၀ယ္ျပီး ရႈးရႈးနံ႔ရတဲ႔ ႏွစ္ရာတန္းမွာ နံဒါလိႈင္ေလးကိုခံစားရင္း စကားေျပာ...အဲေလရုပ္ရွင္ၾကည္႔ၾကပါတယ္။ အိမ္မွာလည္း ကိုးရီးယားကား ၊ ျမန္မာကား ေခြငွားၾကည္႔သလို တီဗြီကလာသမွ်လည္းၾကည္႔တာပဲ..။
ဒီလိုနဲ႔စင္ကပူရကိုေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေရာက္စတုန္းကေတာ႔တစ္ဆယ္ကုန္မွာကိုႏွေျမာလို႔ရုပ္ရွင္သြားမၾကည္႔ပါဘူး ။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ပိုင္းရုပ္ရွင္၀ါသနာအိုးေတြနဲ႔ေပါင္းမိျပီး ကားသစ္တင္တုိင္းသြားၾကည္႔ျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေနျပီ။က်မတုိ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက အင္မတန္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္ ပိတ္ရက္အားတုိင္းရုပ္ရွင္ၾကည္႔မယ္ဆုိတာပဲ..။ အရင္က jurong point နဲ႔နီးေတာ႔ စေနတနဂၤေႏြအားရင္ ဆုျမတ္ကိုလိုက္မရွာနဲ႔ရုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္ေနျပီသာမွတ္ေတာ႔..။ ခုေနာက္ပိုင္းအိမ္ေျပာင္းသြားတာရယ္ တျခားကိစၥေလးေတြရွိေနတာရယ္ေၾကာင္႔ ရုပ္ရွင္မသြားျဖစ္တာၾကာျပီေလ ။ ေျပာခ်င္တဲ႔လိုရင္းက ခုမွေရာက္ပါေတာ႔တယ္။ပိတ္ရက္မွာ Woman in Black သြားၾကည္႔မယ္ဆုိျပီးစီစဥ္ထားတာ အရင္တစ္ပတ္တည္းကေန ၊ နီးမွဘြတ္ကင္လုပ္တာေပါ႔ေလဆုိျပီး ေမွးေနတာ..မေန႕က ဘြတ္ကင္လုပ္ခိုင္းေတာ႔ ဘြတ္ကင္လုပ္မရ ။ one time password က ဖုန္းအေဟာင္းမွာမုိ႔လို႔ verification လုပ္လို႔မရျဖစ္ေနေတာ႔ က်မကပဲ try ၾကည္႔လိုက္ပါတယ္။ အေဟး..ေတာ္ေၾကာင္းတတ္ေၾကာင္းေတြၾကြားရမယ္ဆုိရင္ ရုပ္ရွင္ရံုသားအျမဲေရာက္တာ က်မဘယ္တုန္းကမွ ဘြတ္ကင္လုပ္ဖူးဘူးရွင္႔..။ အျမဲတမ္းသူငယ္ခ်င္းေတြကပဲဦးေဆာင္လုပ္ေပးေနက်...ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရံုပဲ..။ ကဲ..ထံုးစံအတုိင္းတခါမွမလုပ္ဖူးေတာ႔ မလုပ္တတ္ဖူးေလ...။ ဘဏ္ကတ္နံပါတ္ထည္႔ပါဆုိေတာ႔ ထည္႔တယ္..အေကာင္႔နံပါတ္..ငါ႔ဟာက ဘာလို႔ အကြက္ေလးကြက္ျဖည္႔ရတာမွာသံုးကြက္နဲ႔တင္ျပီးသြားပါလိမ္႔ဆုိျပီးေတြးရင္ ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္လို႔မရ... က်မစီနီယာကေတာ႔ လာကူေပးရွာပါတယ္..။ ေနာက္က security နံပါတ္ကိုထည္႔ ဘာထည္႔ညာထည္႔နဲ႔သင္ေပးေတာ႔မွပဲ ဘြတ္ကင္လုပ္လို႔ရသြားပါတယ္..။ အဲ...booking successful ဆုိျပီးေမးလ္၀င္လာေတာ႔မွ က်မတလြဲလုပ္ထားတာကိုသိေတာ႔တယ္..။ ထံုးစံအတိုင္းဆုျမတ္တုိ႔လြဲျပီေပါ႔..။
Show time ကိုၾကည္႔ၾကည္႔လိုက္ပါ..။ ေသာၾကာေန႔ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ စေနေန႕ညေနငါးနာရီဆယ္မိနစ္အတြက္ဘြတ္ကင္လုပ္တာ ရက္ကိုမေရြးမိဘဲ ေသာၾကာေန႔ညေနငါးနာရီအတြက္လုပ္လိုက္မိတာ..။ ေမးလ္၀င္လာမွပဲသိေတာ႔တယ္..။ ေသပါျပီ ပိုက္ပိုက္မခ်ိရေတာ႔တဲ႔အထဲ ၂၂ က်ပ္နည္းတာမႈတ္ဖူးဆိုျပီး ေခါင္းေတြပူလာသလိုဘဲ..မျဖစ္ဘူးေလဆုိျပီး ညေနထို္င္းကိုသြားလည္ေတာ႔မယ္သူငယ္ခ်င္းကိုဖုန္းဆက္ေမးရတယ္..။ ေရွာ စင္တာကိုဖုန္းဆက္လိုက္တဲ႔ cancel လုပ္မရဖုိ႔ကမ်ားတယ္ဆိုျပီး က်မကိုပြစိပြစိဆူပါေသးတယ္..။ က်မလည္းက်မပဲ ရုပ္ရွင္ခံုေတြက ဘယ္သူမွ occupy လည္းမလုပ္ထားၾကတာကိုေတာင္သတိမထားမိဘဲ ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ယံုၾကည္စြာနဲ႔ပဲ မွားဘြတ္လိုက္မိတာ..။ လူကရွင္းလွခ်ည္းလား ကားမေကာင္းဘူးနဲ႔တူတယ္ပဲ ထင္ေနတာပါ ။ transaction number ကိုစာရြက္မွာမွတ္ျပီး အိမ္သာထဲသြားျပီး ဖုန္းဆက္ရပါတယ္..။ ဖုန္းဆက္ျပီး ငါမွားလုပ္လိုက္မိတာလို႔ ငါ႔ကို cancel လုပ္ေပးျပီး ေနာက္ေန႕အတြက္ arrange လုပ္ေပးပါဆုိေတာ႔ ဟိုကေနေတာ႔ ကူညီရွာပါတယ္..။ အင္းပါတဲ႔ လုပ္ေပးမယ္တဲ႔ ဒါေပမယ္႔ နင္ AXS ကေနေတာ႔ထုတ္လုိ႔မရေတာ႔ဘူးေနာ္တဲ႔ ေကာင္တာမွာ အင္တာနက္ဘြတ္ကင္မွာသြားေတာင္းေခ်တဲ႔ နင္႔နာမည္နဲ႔စာအိတ္နဲ႔ ငါအပ္ထားေပးခဲ႔မယ္တဲ႔...ခင္ည...ဟုတ္ကဲ႔ ပထမဆံုးအၾကီမ္မုိ႔မွားသြားတာျဖစ္ေၾကာင္း..ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ ဘြတ္ကင္မွားလုပ္တဲ႔ကိစၥေအာင္ျမင္စြာျပီးဆံုးသြားပါတယ္..။ ခုေတာ႔သြားမၾကည္႔ရေသးဘူး ညဖက္က်မွ ဘယ္လိုလာမလဲမသိ....။ အဆင္ေျပမယ္လို႔ေတာ႔ေမွ်ာ္လင္႔ရပါေၾကာင္း ။ ။
Friday, March 16, 2012
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းရဲ႕အနီးဆံုးမွာပဲေနခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကိုအပြင္႔လင္းဆံုးျမင္ေစခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းရဲ႕အေတြးထဲမွာအျမဲရွိေနေစခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းကိုယ္႔ကိုနားလည္ေစခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းမပါဘဲဘယ္လမ္းကိုမွမသြားခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
သံတူေၾကာင္းကြဲ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္မႈေတြကိုမလိုလားခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
သေဘာပဲေလဆိုတဲ႔ အေလ်ာ႔ေပးစကားထက္ နားလည္မႈကိုလိုခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မအားလပ္မႈေတြၾကားက ရွိသမွ်အခ်ိန္ကိုမင္းကိုေပးခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းမေျပာျပခ်င္တဲ႔အေၾကာင္းအရာေတြကိုနားလည္ျပီးမင္းကိုစိတ္မဆိုးခ်င္ေတာ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာ သိေစခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းမ်က္ႏွာကေသာကအေရးအေၾကာင္းေတြေျပေပ်ာက္ေစခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
နည္းနည္းေပါတယ္.....လို႔ထင္ရေပမယ္႔ ေလးနက္တဲ႔ခံစားခ်က္ေတြရွိမွန္းမင္းသိေစခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းရဲ႕အျပံဳးနဲ႔တိုးတိတ္ညင္သာတဲ႔စကားသံေတြကိုပဲၾကားေနခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းကိုအလံုးစံုနားလည္ေသာသူျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းမသိတဲ႔ေထာင္႔တစ္ေနရာမွာငိုေၾကြးတဲ႔အက်င္႔ကိုေဖ်ာက္ခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
အထင္လြဲမႈေတြကိုေလ်ာ႔ခ်ခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာသူျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
ကိုယ္အရမ္းတိတ္ဆိတ္ေနတိုင္း မင္းကိုလြမ္းေနမွန္းသိေစခ်င္တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
မင္းကိုယ္႔ကိုအျမဲတမ္းမေျပာင္းမလဲခ်စ္ေစခ်င္တာပါ
ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္
အခုကိုယ္မင္းကိုဘယ္ေလာက္လြမ္းေနမွန္း မင္းသိေအာင္ေျပာလိုက္ခ်င္တာပါ..။
photo-google
Monday, March 12, 2012
က်န္ရွိခဲ႔ေသာေျခလွမ္းတခ်ိဳ႕
လွည္႔ပတ္စီးဆင္းေနတဲ႔ေန႔ရက္ေတြၾကားထဲမွာ မႏွစ္ကဒီအခ်ိန္ဘာလုပ္ေနသလဲဆိုတဲ႔အေတြးကဝင္လာေတာ႔...
ဇန္နဝါရီ- ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ႔အသားက်ေနတယ္ဆိုတဲ႔ဘဝတစ္ခုမွာတစံုတရာကိုဆံုးရံႈးရေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႔အသိတစ္ခုနဲ႔ ကိုယ္အစစ္အမွန္လို႔ထင္ယူထားတဲ႔အရာေပါ႔.... ဝမ္းနည္းပူပင္ေနမိခဲ႔တယ္ ။
ေဖေဖာ္ဝါရီ-
အေမႊးပြေခြးရုပ္ေလးတစ္ရုပ္နဲ႔အတူ ဆြဲၾကိဳးေလးတစ္ပင္လက္ေဆာင္ရဖူးတယ္ (အစစ္ေတာ႔မဟုတ္ဖူးေနာ္)..ပိုင္ရွင္ထံကိုျပန္လည္ေပးအပ္လိုက္ျပီေလ
မတ္လ-
တကယ္႔ကိုခြဲခြာရေတာ႔မယ္ဆိုျပီးေန႔ရက္ေတြကိုလက္ခ်ိဴးေရရင္း.... ေအးခ်မ္းစြာျဖတ္သန္းရမယ္႔ေန႔ရက္ေတြကို ျပသနာေတြနဲ႔ျဖတ္သန္းလိုက္ေတာ႔ လြမ္းစရာေတာင္မေကာင္းပါဘူး
ဧပရယ္လ-
တကယ္႔ကိုခြဲခြာသြားခဲ႔ပါျပီ။ သၾကၤန္ေရနဲ႔အတူ....တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္လြမ္းစရာေကာင္းေလာက္ေပမယ္႔ သစ္စာတရား မရွိတဲ႔သူေတြအတြက္..... အေဝးကလြမ္းခဲ႔ရတဲ႔ရက္ေတြကိုႏွေျမာသား....။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သၾကၤန္ေရနဲ႔အတူ ဘဝတစ္ေကြ႕မွာထပ္မေတြ႕ခ်င္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ရတဲ႔သူတစ္ေယာက္ က်မဘဝထဲကေန တကယ္႔အျပီးအပိုင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ပါတယ္
ေမလ-
ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္........ေပါင္းသင္းတတ္တဲ႔မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ ေမြးေန႔က်င္းပျဖစ္တယ္..။ အသက္လည္းတစ္ႏွစ္ၾကီးသြားသလို....အသိအျမင္ေတြလည္းေျပာင္းလည္းသြားတယ္။ အေပါင္းအသင္းဆိုတာအေရးႀကီးမွန္းသိလာသလို တကယ္႔မိတ္ေဆြစစ္ေတြကိုလည္းလိုလိုခ်င္ခ်င္ရွာေဖြခဲ႔တယ္...။ေတြ႕လည္းေတြ႕ရွိခဲ႔တယ္
ဇြန္-ဇူလိုင္-ဩဂုတ္-
ေနသားမက်တဲ႔အေနအထားေတြနဲ႔အတူ.... ကိုယ္႔ပတ္ဝန္းက်င္က မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကိုအျမဲတမ္းေတြ႕ဆံုျပီး...ဘဝကိုေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနတတ္ဖို႔သင္ယူခဲ႔တယ္။ ဘယ္အရာမွမျမဲဘူး ေလာကႀကီးမွာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနဖို႔အဓိကပဲဆိုတဲ႔စိတ္ကိုေမြးႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ႔တယ္
စက္တင္ဘာ-
မထင္မွတ္တဲ႔သတင္းဆိုးပဲထားပါ..မထင္မွတ္စြာသိလိုက္ရတဲ႔ ကိုယ္႔အခ်စ္ဆံုးေသာလူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္း (တကယ္႕ကိုမယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ဆိုေပမယ္႔) ကိုယ္႔ရဲ႕ေက်းဇူးရွင္ဖခင္ျဖစ္ေနေတာ႔လည္း....(သူ႕ကိုေမးသင္႔တာေမးျပီးေနာက္) က်မမသိသလို...ျမံဳေနခဲ႔ရတယ္ေလ..။
ျပီးေတာ႔ ကိုယ္ကလြဲရင္ကိုယ္႔ဒူးေတာင္မယံုရဘူးဆိုတဲ႔အသိစိတ္ကေလးတစ္ခုဝင္လာခဲ႔တယ္..။(မိသားစုအဆင္မေျပမႈေတြၾကံဳရတဲ႔လပါပဲ)
ေအာက္တိုဘာ-ႏိုဝင္ဘာ-ဒီဇင္ဘာ
က်မဘဝထဲမွာအေပါင္းအသင္းသစ္ေတြအမ်ားႀကီးတိုးတဲ႔လ......
ခင္မင္ရတဲ႔သူေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔အတူ ေပ်ာ္စရာေန႔ရက္ေတြပိုင္ဆိုင္ရတယ္ ။ ခရီးေတြထြက္ျဖစ္တယ္..အသိပညာဗဟုသုတေတြအမ်ားႀကီးရတယ္ အလုပ္အကိုင္အခြင္႔အလမ္းေတြတိုးပြားလာျပီး...က်မအတြက္နားလည္မႈေတြေပးစြမ္းႏိုင္ျပီး က်မကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ႔သူတစ္ေယာက္ (ဘဝကေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ႔အသိကိုေပးစြမ္းႏိုင္တဲ႔သူ)ကို က်မေတြ႔ရွိခဲ႔တယ္..။
ဇန္နဝါရီ-
ႀကိဳးစားရုန္းကန္မႈေတြနဲ႔အတူေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ေန႔ရက္ေတြက်မပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရတယ္...။
ေဖေဖၚဝါရီ-
ႀကိဳးစားျခင္းရဲ႕အသီးအပြင္႔ေတြကိုက်မခံစားရသလို မိသားစုအတြက္လည္း က်မလုပ္သင္႔တာေတြက်မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ႔တယ္..။
ဘဝရဲ႕တစ္ဆစ္ခ်ိဴးကိုလည္းေအာင္ျမင္စြာေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ႔တယ္...။ ခြန္အားေတြေပးတတ္တဲ႔သူတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ..သူလည္းက်မေၾကာင္႔ေပ်ာ္ရႊင္ရလိမ္႔မယ္လို႔ယံုၾကည္မိပါတယ္..။
မတ္လ-
ခ်စ္ခင္ရတဲ႔အမေတြနဲ႔ခြဲခြာရျပီးေနရာသစ္မွာေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနရတယ္...။ နည္းနည္းေလးပ်င္းခ်င္တဲ႔စိတ္ကိုေဖ်ာက္ျပီး......ဆက္လက္ၾကိဳးစားမယ္႔အားေတြေမြးေနရတယ္....ျပီးေတာ႔ အခ်စ္ဆိုတာကိုက်မနားလည္ခံစားတတ္ခဲ႔တယ္...။
ေသျခင္းတရားမက်ေရာက္ခင္အခ်ိန္ထိ က်မဆက္လက္ျပီးသြားေနရဦးမွာပါ...။ ေနာက္အားလို႔ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တဲ႔အခါ က်မရဲ႕ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုျပန္ျမင္ေယာင္ခ်င္လို႔ ပါးပါးေလးခ်ေရးရင္းနဲ႔........။
photo-google
Wednesday, March 7, 2012
က်မနဲ႔ Valentine
ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔ဆိုတာ ခ်စ္သူရွိတဲ႔သူတိုင္းေမွ်ာ္လင္႔ၾကတဲ႔ေန႔တစ္ေန႔မဟုတ္လား ။ က်မက အပ်ိဳႀကီးျဖစ္ဖို႔ေရစက္ပါတယ္ေျပာရမလား ဗယ္လင္တိုင္းေန႕ဆိုရင္အျမဲတမ္းတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုခုလြဲပါတယ္..။ ဒီႏွစ္လည္းလြဲျပန္ျပီေပါ႔...။
အမွန္က က်မမွာခ်စ္သူမရွိေတာ႔ ဒီႏွစ္ဗယ္လင္တိုင္းအတြက္ ေခ်ာကလက္စားရဖို႔သိပ္ျပီးေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိေပမယ္႔ မိန္းကေလးပီပီ ဘယ္သူကမ်ား surprise လုပ္မလဲ ေမွ်ာ္လင္႔မိတာေပါ႔ေနာ... (ေပါခ်က္)
ဒါေပမယ္႔လည္း ပိုးသာကုန္ေမာင္ပံုေစာင္းမတတ္ဖူးေျပာရမလား ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ေပၚမလာတဲ႔ဗယ္လင္တိုင္းက က်မကိုခပ္စိမ္းစိမ္းပဲေက်ာခိုင္းသြားပါတယ္။
မနက္အိပ္ရာကႏိုးတည္းက ဗယ္လင္တိုင္းေန႔မို႕ထူးထူးျခားျခားအလွျပင္မိတယ္ရယ္မရွိပါဘူး ခါတိုင္းလိုပဲ အိပ္မံႈစံုဖြားနဲ႔အိပ္ရာကထ ..ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ႔ရံုးကိုသြား ၊ ရံုးေရာက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ ၊ လမ္းမွာေတြ႕ခဲ႔တဲ႔ လက္တြဲျပီးသြားေနၾကတဲ႔ခ်စ္သူစံုတြဲေတြကို အားက်သလိုလိုေတာ႔ရွိသား ။ ရံုးကိုေရာက္ေတာ႔ စီနီယာ တို႔ဖုန္းေတြမ်ား..မေျပာခ်င္ေပါင္ တဂြမ္ဂြမ္နဲ႔ ျမည္ေနလိုက္တာ..တတီတီနဲ႔မက္စိေတြဝင္ေနလိုက္တာ...သူမ်ားက် ခါတိုင္းပို႔ေနက်သူငယ္ခ်င္းေတာင္ အဲေန႕က်မွစိမ္းစိမ္းကားကား.....အင္းေလ သူနဲ႔သက္ဆိုင္သူေတြကိုပဲအခ်ိန္ေပးရတာေတာ႔ ေဟာဒီက မိဆုျမတ္ကိုေမ႔ေနၾကျပီေပါ႔ေလ...။
ေန႕ခင္းက်ေတာ႔ စီနီယာက သူ႔ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔ထမင္းသြားစား ဂ်ာၾကီးကလဲ ေန႔တစ္ဝက္ခြင္႔ယူျပီးမိန္းမဆီကိုသြား ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း သူအလုပ္ေတြမ်ားလို႔ က်မခမ်ာ တစ္ေကာင္တည္းေယာင္ခ်ာခ်ာ..။ထမင္းစားေတာ႔လည္းတစ္ေယာက္တည္း ....မရိုးမရြရွိလိိုက္တာေနာ္..စကားမစပ္ က်မက ထမင္းတစ္ေယာက္တည္းစားရတာ အင္မတန္မုန္းပါတယ္..။ ဖုေကာက္မွာတစ္ေယာက္တည္းစားရမယ္ဆိုရင္ အိမ္ျပန္ျပီးဗိုက္ေမွာက္ေရေသာက္ေနပါတယ္...။ ဒီလိုနဲ႔ညေနရံုးဆင္းခါနီး မိနစ္ပိုင္းအလိုလည္းက်ေရာ......စီနီယာက အဲဒါမနက္ျဖန္အျပီးဆိုျပီး ရပို႔တစ္ခုေပးလာပါတယ္....။ ၾကည္႔ၾကည္႔လိုက္ျပီး က်မလုပ္တတ္တာေတြလုပ္....အဆင္မေျပ အတ္ရာေတြတက္ေနတယ္..ဘာမွလည္းရွာလို႔မရ...။မနက္ျဖန္အျပီးဆိုေတာ႔ လူကငိုခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားျပီ ဘယ္လိုမွမျပီးႏိုင္မွန္းသိတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အကူညီေတာင္းရပါတယ္...။ ၾကည္႔ေပးပါေပါ႔ေနာ္...။ သူကဂ်ာဗားအင္မတန္ကြ်မ္းေတာ႔......က်မမွားေနတာေတြကိုအလြယ္ျမင္တာကိုး ..။
ရံုးဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔တရံုးလံုးေစာဆင္းၾကတယ္...။ က်မဆုျမတ္ကေတာ႔ ရွင္းလို႔မက်င္းတဲ႔အတ္ရာေတြနဲ႔.....ဘာမွလည္းမဗယ္လင္တိုင္းႏိုင္ေတာ႔ဘူး...ဒါေပမယ္႔မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔လတ္ေတာ႔ေလးမျပီးေတာ႔ရံုးဆင္းလာတယ္...(သူမ်ားထင္ရင္ ဘဲဘဲနဲ႔သြားေတြ႔မလိုလိုဘာလိုလို) အမွန္က ခ်ိန္းေတာ႔ခ်ိန္းထားတယ္...သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ..စာေမးမလို႔...။ က်မက အင္တာနက္သံုးရမွအဆင္ေျပမွာဆိုေတာ႔.... က်မအိမ္က ဂ်ဴေရာင္း ၊ သူ႔အိမ္က အနီလိုင္း ၊ ၾကားထဲမွာအဆင္ေျပတဲ႔ေနရာမွာခ်ိန္းဆိုေတာ႔.....က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္..စီးတီးေဟာမွာပဲ တစ္နာရီႏွစ္က်ပ္နဲ႔အင္တာနက္လိုင္းေလးယူျပီး ကိုယ္႔လပ္ပတုပ္ေလးကိုယ္စီဖြင္႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး အတ္ရာရွာလိုက္ၾကတာ....တကယ္႔လည္းရွင္းလို႔က်င္းသြားပါတယ္...။ က်မသူငယ္ခ်င္းႀကီးလည္း ရည္းစားဆီမွာအဆူခံရလားဘာလားေတာ႔မသိဘူးရယ္..ေနာက္က်မ ဘာေမးေမးျပန္မေျပာေတာ႔ဘူးရယ္..။ခြင္႔လႊတ္ပါေတာ္တို႔ရယ္...ဒီမွာ က်မလည္းတကယ္႔ကိုျပသနာတက္ေနလို႔ပါ..။ သူငယ္ခ်င္းကိုထမင္းေကြ်းျပီး...ေခ်ာကလက္မစားရတဲ႔ဗယ္လင္တိုင္းမွာ လက္ပတုပ္ေလးဆြဲျပီး...ရင္နာနာနဲ႔အိမ္ျပန္လာရတယ္...အမ္အာတီတစ္ခုလံုးလည္းအတြဲေတြခ်ည္းပဲ.....ပန္းစည္းကိုယ္စီနဲ႔ ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ေဖ႔ဘုတ္ဖြင္႔ေတာ႔လည္း ခ်စ္ခ်စ္ေတြလက္ေဆာင္ေပးထားၾကတဲ႔ဟာေတြကို ပံုေတြတင္ျပီးၾကြားေနလိုက္ၾကတာေတာ္.....။ ေတာ္ျပီအိပ္တာပဲေကာင္းပါတယ္ေလဆိုျပီး ကြန္ပ်ဴတာပိတ္...... သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ဖုန္းလာေတာ႔......ဟင္႔...ေခ်ာကလက္လည္းေကြ်းဘူးလို႔ေျပာေတာ႔....ဟမ္......ဘာဆိုင္လို႔လဲတဲ႔....။ ဟုတ္ေပသားပဲ...ဘာမွကိုမဆိုင္တာပါ...။ ။
photo-google
Tuesday, March 6, 2012
တုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက
၁၉၈၈ ေမလ ၂၆ ရက္ေန႔.....။ ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ မထင္မရွားျမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုမွာ ေမေမက က်မကိုေမြးဖြားသန္႔စင္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ငယ္ငယ္တည္းကခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔(ခုထိခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္လို႔ထင္တာပါပဲ :D) တစ္ရပ္ကြက္လံုး၀ိုင္းခ်စ္ၾကပါသတဲ႔။ က်မကိုေမြးဖြားခဲ႔တဲ႔အရပ္မွာ.... ဦးရာဇ္ေတာင္လို႔အမည္ရတဲ႔ တန္ခိုးႀကီးဘုရား ၊ သာယာလွပတဲ႔ေရကန္ႀကီးေတြ ၊ ေတာင္တန္းေတြ ၊ ေတာေတြနဲ႔အတူ ခ်စ္ခင္တြယ္တာရတဲ႔ေဆြမ်ိဴးသားခ်င္းေတြ ခုထက္ထိေနထုိင္ေနၾကပါတယ္ ။ ပကာသနကင္းတဲ႔ ၊ တစ္အိမ္၀င္တစ္အိမ္ထြက္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္လည္လို႔ရတဲ႔ ၊ ရာသီေပၚသီးႏွံေတြေပါတဲ႔ ၊ ေရပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ႔ ၊ ျပန္မေရာက္တာဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာရွိေနျပီျဖစ္တဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြေမြးရပ္ေျမကေတာ႔ ခုဆုိရင္ဘယ္လိုရွိေနမွန္းမသိေတာ႔ေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာေတာ႔ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္လို ...... သတိရတမ္းတေနဆဲပါ ။
မွတ္မိသေလာက္ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ရရင္ ၀န္ထမ္းမိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက မိစံုဖအုပ္မေနခဲ႔ရဘဲ အေဖနဲ႔ပဲအေနမ်ားခဲ႔ပါတယ္။ ေမေမက သင္တန္းတက္လိုက္ ၊ နယ္ေျပာင္းလိုက္ ၊ ပါပါက သင္တန္းတက္လိုက္ ၊နယ္ေျပာင္းလိုက္နဲ႔ အေဖ႔သမီးကေတာ႔ အေဖဘယ္သြားသြားေနာက္ကလိုက္တာပါပဲ ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လည္း က်မမွာအတြင္းသိအစင္းသိငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုတာမရွိသလို ေရာက္တဲ႔ေနရာမွာေပ်ာ္တတ္တဲ႔အက်င္႔ကေလးလည္းရွိပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔အျမဲမကြာရွိေနတာက ေမေမရဲ႕ပါပါတုိ႔ရဲ႕ တပည္႔ေတြပဲ ။ဆရာ ၊ ဆရာမသမီးဆုိေတာ႔လည္း ငယ္ငယ္တည္းက ဦးစားေပးခံခဲ႔ရတဲ႔အျပင္ ၊ သမီးဦး ေျမးဦးျဖစ္တဲ႔က်မ အခုထိ ဗိုလ္က်ခ်င္တဲ႔စိတ္က မေပ်ာက္ေသးဘူးရယ္။
ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေရာက္ဖူးတဲ႔အျပင္ ၊ အရာရာတုိင္းကိုစပ္စုတတ္တဲ႔သူမို႔ မသိတဲ႔သူဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္အထင္ၾကီးခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရႊီးတတ္ပါတယ္ (ခ်င္႔ယံုပါ က်မကို)။
ငယ္ငယ္တည္းကေန သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ဆရာႀကီးစတိုင္နဲ႔ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ေနတတ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ခ်စ္ခင္ယံုၾကည္အထင္ႀကီးျခင္းကိုလည္းခံရပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာလည္းပြဲတုိင္းေက်ာ္(စာသာမေတာ္တာ) စာစီစာကံုးျပိဳင္မလား ၊ အဆုိအကလား အရပ္အေမာင္းကလန္ကလားနဲ႔ ေရွ႔ဆံုးကပါေလ႔ရွိတဲ႔အတြက္ လူအျမင္ကတ္ခံရပါတယ္။
အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာ အေဒၚရဲ႕သူငယ္ခ်င္းရည္းစားစကားလိုက္ေျပာလို႔ ေၾကာက္ျပီးေမွာက္ထိုးလဲလို႔ ဒူးျပဲဖူးတယ္။ အသက္ ၁၃ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းကအကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရည္းစားစာေပးလို႔ ရည္းစားစာစဖတ္ဖူးျပီး အခ်စ္ကဗ်ာလွလွေလးေတြကိုၾကိဳက္တတ္ခဲ႔တယ္ ။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္မွာပထမဆံုးအသဲကြဲဖူးတယ္ ။ အသက္ ၂၀မွာ အျပစ္မရွိတဲ႔အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ကိုအသဲခြဲဖူးတယ္ ။ အသက္ ၂၂ မွာ ပထမဆံုးရည္းစားထားဖူးတယ္ ။ ယခုအသက္ ၂၃ - ၂၄ မွာ အပ်ိဳႀကီးလုပ္ေတာ႔မယ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းပဲေနပါေတာ႔တယ္။ ဒါကေတာ႔အခ်စ္ေရးၾကားျဖတ္ေၾကာ္ျငာ ။ အခ်ပ္ပို ဆုိေတာ႔မဖတ္ခ်င္လည္းေက်ာ္သြားပါေနာ္...ဟမ္.......ခုမွ :D
အသက္ ၁၃ ႏွစ္မွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္စစ္ေတြကိုမိသားစုလိုက္ေျပာင္းေရြ႔လာျပီး အထက္တန္းကို စစ္ေတြမွာပဲျပီးခဲ႔ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ကိုလည္းစစ္ေတြမွာပဲတက္ခဲ႔ေတာ႔ အမွတ္တရေတြ လြမ္းဆြတ္တမ္းတစရာေတြကအမ်ားႀကီး။အသက္၁၉ ႏွစ္အထိစစ္ေတြမွာေနခဲ႔ဖူးတယ္..။ အႏုပညာဓာတ္ခံသိပ္မ်ားျပီး အရိုးေရးတဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို
ကဗ်ာ ဖတ္ၿပီး ကဗ်ာေရး
သီခ်င္း နားေထာင္ၿပီး သီခ်င္းေရး
ဝတၱဳ ဖတ္ေတာ႔ ဝတၱဳေရး
တရားစာ ဖတ္ေတာ႔ ဘုရားစင္ေရွ႕ေျပး
ေငြ မရွိ ေငြရွာ
ဆန္ မရွိ ဆန္ရွာ
ျပသနာ မရွိ ျပသနာရွာ
အလုပ္ မရွိ အလုပ္ရွာ
တစ္ရံေရာအခါက
ငါ....
ကူးစက္လြယ္တဲ႔ ေရာဂါ....။
ကဗ်ာေရး ၊ သီခ်င္းေရး ၊ သီခ်င္းဆို ၊ ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ရုပ္ရွင္ရိုက္ ...
အျပင္ထုတ္ျပဖို႔သတ္တိမရွိတဲ႔ရြက္ပုန္းသီးအႏုပညာရွင္အျဖစ္ ကိုယ္႔ဘာကိုယ္သတ္မွတ္ထားတဲ႔..... လူသားသိပ္ပီသတဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ႔ ။
ဘဝေလာကဒဏ္တရားရဲ႕ရိုက္ပုတ္မႈေၾကာင္႔ဆိုတာထက္ လုပ္ခ်င္တာကိုလုပ္လို႔ ခုစင္ကာပူကိုေရာက္တာႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ရွိသြားပါျပီ ။ ဒူဘိုင္းမွာေဟာ္တယ္အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုျပီး ျပင္ဆင္ထားျပီး စင္ကာပူမွာအိုင္တီအလုပ္လုပ္ေနပါတယ္ ။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းအေကာင္းေျပာတာေတြသိပ္မ်ားသြားျပီဆိုေတာ႔ မေကာင္းစေျပာပါေတာ႔မယ္
ငယ္ငယ္တည္းကေန တအားအပ်င္းထူပါတယ္ ။ လုပ္ရမယ္႔ဟာကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ဆြဲထားတတ္တဲ႔အက်င္႔ဆိုးရွိတယ္။ ျပီးေတာ႔...သခ်ၤာအင္မတန္ညံ႔ပါတယ္။ ေမြးရာပါကိုသခ်ၤာဥာဥ္နည္းတယ္လို႔အေမကေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မတြက္တတ္မခ်က္တတ္(ခုခ်ိန္ထိေပါ႔) ။ သူမ်ားေျပာသမွ်ကိုတအားယံုျပီး မယံုခ်င္ျပန္ရင္လည္း ဘယ္သူေျပာေျပာမယံုတဲ႔တဇြတ္ထိုးသမား ။ ခုတမ်ိဴးေတာ္ၾကာတမ်ိဴးေျပာတတ္တာ...ငယ္ငယ္တည္းကေန ခုထိ..။ မလည္ရႈပ္လည္းလုပ္တတ္ေသးတယ္ ..။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ အကုန္လံုးကိုအခ်စ္ဆံုးဆိုျပီးလုပ္တတ္လြန္းလို႔ ျပသနာခဏခဏတက္ရတဲ႔သူေပါ႔..။ ရည္းစားေတာ႔မမ်ားပါဘူးရယ္...။ (တစ္ေယာက္ျပီးမွတစ္ေယာက္ထားဒါ) ။ အပ်ိဳႀကီးလုပ္မယ္လို႔ခဏခဏေၾကြးေၾကာ္ေပမယ္႔ ဝတ္ထုအဖတ္မ်ားျပီး စာအုပ္ထဲကေရႊမင္းသားေလးလိုတစ္ေယာက္ေလာက္ေတြ႕ရင္ေတာ႔ ယူဖို႔အစီစဥ္ရွိတယ္ေပါ႔ေလ...။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုဇတ္တီတို႔ ၂၀၁၂ အတြက္အပ်ိဴၾကီးလုပ္မွာလားေမးတာေနမယ္...။
ဇြဲနပဲႀကီးျပီး ျပသနာေတြမ်ားေလေလ ပိုအဆင္ေျပေအာင္ႀကိဳးစားတတ္တဲ႔အက်င္႔ရွိလို႔......(ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ထင္တာပါပဲေလ) ဘယ္ကိုေရာက္ေရာက္အဆင္ေျပတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္ကိုေရႊလမ္းခင္းထားေပးရင္ေတာင္မလုပ္တတ္တဲ႔အက်င္႔ဆိုးကလည္းရွိေသးေတာ႔....... စိတ္အေပၚမွာအမ်ားႀကီးမူတည္တယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အျပင္ေလာကမွာအေပါင္းအသင္းနည္းျပီး ...... ဘေလာ႔ဂါေတြကိုပဲတအားခ်စ္ပါတယ္ (ခ်င္႔ယံုပါရန္) ။ ခုမအားတဲ႔ၾကားကေန (ဖြဘုတ္တက္ေနလို႔) တီသက္ေဝ တက္ခ္ပိုစ္႔ေလးကိုဖ်စ္ညွစ္ေရးလိုက္ပါတယ္.....။ ငယ္ငယ္တုန္းကထက္....ကိုယ္႔အေၾကာင္းပိုေရးသလိုျဖစ္သြားရင္လည္းခြင္႔လႊတ္ေပးပါရန္ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္လ်က္...။
မွတ္မိသေလာက္ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ရရင္ ၀န္ထမ္းမိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက မိစံုဖအုပ္မေနခဲ႔ရဘဲ အေဖနဲ႔ပဲအေနမ်ားခဲ႔ပါတယ္။ ေမေမက သင္တန္းတက္လိုက္ ၊ နယ္ေျပာင္းလိုက္ ၊ ပါပါက သင္တန္းတက္လိုက္ ၊နယ္ေျပာင္းလိုက္နဲ႔ အေဖ႔သမီးကေတာ႔ အေဖဘယ္သြားသြားေနာက္ကလိုက္တာပါပဲ ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လည္း က်မမွာအတြင္းသိအစင္းသိငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုတာမရွိသလို ေရာက္တဲ႔ေနရာမွာေပ်ာ္တတ္တဲ႔အက်င္႔ကေလးလည္းရွိပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔အျမဲမကြာရွိေနတာက ေမေမရဲ႕ပါပါတုိ႔ရဲ႕ တပည္႔ေတြပဲ ။ဆရာ ၊ ဆရာမသမီးဆုိေတာ႔လည္း ငယ္ငယ္တည္းက ဦးစားေပးခံခဲ႔ရတဲ႔အျပင္ ၊ သမီးဦး ေျမးဦးျဖစ္တဲ႔က်မ အခုထိ ဗိုလ္က်ခ်င္တဲ႔စိတ္က မေပ်ာက္ေသးဘူးရယ္။
ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေရာက္ဖူးတဲ႔အျပင္ ၊ အရာရာတုိင္းကိုစပ္စုတတ္တဲ႔သူမို႔ မသိတဲ႔သူဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္အထင္ၾကီးခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရႊီးတတ္ပါတယ္ (ခ်င္႔ယံုပါ က်မကို)။
ငယ္ငယ္တည္းကေန သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ဆရာႀကီးစတိုင္နဲ႔ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ေနတတ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ခ်စ္ခင္ယံုၾကည္အထင္ႀကီးျခင္းကိုလည္းခံရပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာလည္းပြဲတုိင္းေက်ာ္(စာသာမေတာ္တာ) စာစီစာကံုးျပိဳင္မလား ၊ အဆုိအကလား အရပ္အေမာင္းကလန္ကလားနဲ႔ ေရွ႔ဆံုးကပါေလ႔ရွိတဲ႔အတြက္ လူအျမင္ကတ္ခံရပါတယ္။
အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာ အေဒၚရဲ႕သူငယ္ခ်င္းရည္းစားစကားလိုက္ေျပာလို႔ ေၾကာက္ျပီးေမွာက္ထိုးလဲလို႔ ဒူးျပဲဖူးတယ္။ အသက္ ၁၃ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းကအကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရည္းစားစာေပးလို႔ ရည္းစားစာစဖတ္ဖူးျပီး အခ်စ္ကဗ်ာလွလွေလးေတြကိုၾကိဳက္တတ္ခဲ႔တယ္ ။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္မွာပထမဆံုးအသဲကြဲဖူးတယ္ ။ အသက္ ၂၀မွာ အျပစ္မရွိတဲ႔အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ကိုအသဲခြဲဖူးတယ္ ။ အသက္ ၂၂ မွာ ပထမဆံုးရည္းစားထားဖူးတယ္ ။ ယခုအသက္ ၂၃ - ၂၄ မွာ အပ်ိဳႀကီးလုပ္ေတာ႔မယ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းပဲေနပါေတာ႔တယ္။ ဒါကေတာ႔အခ်စ္ေရးၾကားျဖတ္ေၾကာ္ျငာ ။ အခ်ပ္ပို ဆုိေတာ႔မဖတ္ခ်င္လည္းေက်ာ္သြားပါေနာ္...ဟမ္.......ခုမွ :D
အသက္ ၁၃ ႏွစ္မွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္စစ္ေတြကိုမိသားစုလိုက္ေျပာင္းေရြ႔လာျပီး အထက္တန္းကို စစ္ေတြမွာပဲျပီးခဲ႔ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ကိုလည္းစစ္ေတြမွာပဲတက္ခဲ႔ေတာ႔ အမွတ္တရေတြ လြမ္းဆြတ္တမ္းတစရာေတြကအမ်ားႀကီး။အသက္၁၉ ႏွစ္အထိစစ္ေတြမွာေနခဲ႔ဖူးတယ္..။ အႏုပညာဓာတ္ခံသိပ္မ်ားျပီး အရိုးေရးတဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို
ကဗ်ာ ဖတ္ၿပီး ကဗ်ာေရး
သီခ်င္း နားေထာင္ၿပီး သီခ်င္းေရး
ဝတၱဳ ဖတ္ေတာ႔ ဝတၱဳေရး
တရားစာ ဖတ္ေတာ႔ ဘုရားစင္ေရွ႕ေျပး
ေငြ မရွိ ေငြရွာ
ဆန္ မရွိ ဆန္ရွာ
ျပသနာ မရွိ ျပသနာရွာ
အလုပ္ မရွိ အလုပ္ရွာ
တစ္ရံေရာအခါက
ငါ....
ကူးစက္လြယ္တဲ႔ ေရာဂါ....။
ကဗ်ာေရး ၊ သီခ်င္းေရး ၊ သီခ်င္းဆို ၊ ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ရုပ္ရွင္ရိုက္ ...
အျပင္ထုတ္ျပဖို႔သတ္တိမရွိတဲ႔ရြက္ပုန္းသီးအႏုပညာရွင္အျဖစ္ ကိုယ္႔ဘာကိုယ္သတ္မွတ္ထားတဲ႔..... လူသားသိပ္ပီသတဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ႔ ။
ဘဝေလာကဒဏ္တရားရဲ႕ရိုက္ပုတ္မႈေၾကာင္႔ဆိုတာထက္ လုပ္ခ်င္တာကိုလုပ္လို႔ ခုစင္ကာပူကိုေရာက္တာႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ရွိသြားပါျပီ ။ ဒူဘိုင္းမွာေဟာ္တယ္အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုျပီး ျပင္ဆင္ထားျပီး စင္ကာပူမွာအိုင္တီအလုပ္လုပ္ေနပါတယ္ ။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းအေကာင္းေျပာတာေတြသိပ္မ်ားသြားျပီဆိုေတာ႔ မေကာင္းစေျပာပါေတာ႔မယ္
ငယ္ငယ္တည္းကေန တအားအပ်င္းထူပါတယ္ ။ လုပ္ရမယ္႔ဟာကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ဆြဲထားတတ္တဲ႔အက်င္႔ဆိုးရွိတယ္။ ျပီးေတာ႔...သခ်ၤာအင္မတန္ညံ႔ပါတယ္။ ေမြးရာပါကိုသခ်ၤာဥာဥ္နည္းတယ္လို႔အေမကေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မတြက္တတ္မခ်က္တတ္(ခုခ်ိန္ထိေပါ႔) ။ သူမ်ားေျပာသမွ်ကိုတအားယံုျပီး မယံုခ်င္ျပန္ရင္လည္း ဘယ္သူေျပာေျပာမယံုတဲ႔တဇြတ္ထိုးသမား ။ ခုတမ်ိဴးေတာ္ၾကာတမ်ိဴးေျပာတတ္တာ...ငယ္ငယ္တည္းကေန ခုထိ..။ မလည္ရႈပ္လည္းလုပ္တတ္ေသးတယ္ ..။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ အကုန္လံုးကိုအခ်စ္ဆံုးဆိုျပီးလုပ္တတ္လြန္းလို႔ ျပသနာခဏခဏတက္ရတဲ႔သူေပါ႔..။ ရည္းစားေတာ႔မမ်ားပါဘူးရယ္...။ (တစ္ေယာက္ျပီးမွတစ္ေယာက္ထားဒါ) ။ အပ်ိဳႀကီးလုပ္မယ္လို႔ခဏခဏေၾကြးေၾကာ္ေပမယ္႔ ဝတ္ထုအဖတ္မ်ားျပီး စာအုပ္ထဲကေရႊမင္းသားေလးလိုတစ္ေယာက္ေလာက္ေတြ႕ရင္ေတာ႔ ယူဖို႔အစီစဥ္ရွိတယ္ေပါ႔ေလ...။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုဇတ္တီတို႔ ၂၀၁၂ အတြက္အပ်ိဴၾကီးလုပ္မွာလားေမးတာေနမယ္...။
ဇြဲနပဲႀကီးျပီး ျပသနာေတြမ်ားေလေလ ပိုအဆင္ေျပေအာင္ႀကိဳးစားတတ္တဲ႔အက်င္႔ရွိလို႔......(ကိုယ္႔ဘာကိုယ္ထင္တာပါပဲေလ) ဘယ္ကိုေရာက္ေရာက္အဆင္ေျပတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္ကိုေရႊလမ္းခင္းထားေပးရင္ေတာင္မလုပ္တတ္တဲ႔အက်င္႔ဆိုးကလည္းရွိေသးေတာ႔....... စိတ္အေပၚမွာအမ်ားႀကီးမူတည္တယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အျပင္ေလာကမွာအေပါင္းအသင္းနည္းျပီး ...... ဘေလာ႔ဂါေတြကိုပဲတအားခ်စ္ပါတယ္ (ခ်င္႔ယံုပါရန္) ။ ခုမအားတဲ႔ၾကားကေန (ဖြဘုတ္တက္ေနလို႔) တီသက္ေဝ တက္ခ္ပိုစ္႔ေလးကိုဖ်စ္ညွစ္ေရးလိုက္ပါတယ္.....။ ငယ္ငယ္တုန္းကထက္....ကိုယ္႔အေၾကာင္းပိုေရးသလိုျဖစ္သြားရင္လည္းခြင္႔လႊတ္ေပးပါရန္ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္လ်က္...။
Saturday, March 3, 2012
ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္...ေနာက္တစ္ေခါက္ (၂)
လြမ္းစရာသိပ္မေကာင္းတဲ႔အတိတ္လို႔နာနာက်င္က်င္ေျပာတုိင္း သူမရင္ထဲမွာအမည္မသိေသာ ခံစားခ်က္နဲ႔အတူ မသက္မသာေသာေ၀ဒနာကိုခံစားရေပမယ္႔ သူမအေပၚမွာနားလည္မႈအျပည္႔အ၀ေပးတတ္လြန္းတဲ႔ ခင္ပြန္းကိုအားနာမိျပန္တယ္။ ျမေလး ဆုိေသာမိန္းမကလည္း ဘယ္ေတာ႔မွအရံႈးမေပးတတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ လံုး၀ရံႈးနိမ္႔ ၊ ဘယ္လိုမွျပန္မရႏုိင္ေတာ႔မွန္းသိလာတဲ႔အခါ အရံႈးၾကားထဲမွာ အျပံဳးနဲ႔ဟန္မေဆာင္တတ္ခဲ႔......။
ေမာင္....... တခ်ိန္က သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ေမာင္... ။ ခုေတာ႔ ျမရဲ႕ကိုေပါ႔...။ ျမေလးရဲ႕ ေမာင္ကေတာ႔ ျပန္မရႏုိင္ေတာ႔တဲ႔အတိတ္ေတြထဲမွာ ရာဇ၀င္ထဲကေရႊမင္းသားေလးတစ္ပါးလို ခမ္းနားေနတုန္း။
၁၆ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ႏုမ်စ္အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔အရြယ္တည္းက တြယ္တာလာခဲ႔တဲ႔သံေယာဇဥ္ ၊ စားအတူ သြားအတူ လာအတူ နဲ႔ သူမတုိ႔ရဲ႕ တကၠသိုလ္မွာဆုိရင္ မိုးထက္ေက်ာ္နဲ႔ ျမသက္ႏြယ္ဆုိရင္မသိသူမရွိ။
ဒီေလာက္မခြဲတမ္းတြဲလာတဲ႔လက္ေတြ.....။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုးကပါ အသိအမွတ္ျပဳခဲ႔ရတဲ႔.. အေပါင္းအသင္းေတြအားက်ရတဲ႔ ျမေလးနဲ႔ေမာင္တုိ႔ရဲ႕သံေယာဇဥ္ ။ ေမာင္ရယ္ တကယ္ေတာ႔ အခ်စ္ဆုိတာ တတိယလူ၀င္လာတဲ႔အခါ ရင္နာစရာေတြျဖစ္လာရေတာ႔ေမာင္ ။
ေမာင္နဲ႔ျမေလး တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးမိတ္ဆက္ေပးလို႔သိကြ်မ္းခဲ႔ပါတယ္..။
မိုးထက္ရယ္ ဒါျမသက္ႏြယ္တဲ႔....။ ငါတို႔နဲ႔ရြယ္တူပဲ...။ ျမလို႔ေခၚလို႔ရတယ္ ဘယ္လိုလဲ မိုးထက္ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကေခ်ာတယ္ေနာ္။
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ခ်ိဳက အရႊန္းေဖာက္မိတ္ဆက္ေပးရာကေနစျပီး သူမရယ္ ခ်ိဳရယ္...မုိးထက္(ေမာင္)ရယ္ မခြဲအတူသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပထမႏွစ္ရဲ႕ႏွစ္တစ္၀က္ေလာက္အေရာက္မွာ မင္းခေယာက္်ား ကမ္းနားသစ္ပင္ဆုိသလို သူငယ္ခ်င္းခ်ိဳက ၀န္ထမ္းမိဘေတြရဲ႕ေနာက္ကိုလိုက္ရင္း ေက်ာင္းေျပာင္းသြားတဲ႔အတြက္ သူမနဲ႔မိုးထက္နဲ႔ပဲက်န္ခဲ႔ၾကတယ္။ စိန္ပန္းပင္နီနီၾကီးေအာက္က ခံုေလးေတြမွာထုိင္ရင္း သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ခ်ိဳ႕ကိုလြမ္းၾကတယ္။ တခါတခါ စက္ဘီးကိုယ္စီစီးရင္း သူမတို႔သြားေနၾကေနရာေလးေတြကိုအလြမ္းေျပသြားၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မခြဲတမ္းတြဲလာတဲ႔လက္ေတြက မိုးေတြရြာတဲ႔တစ္ေန႔မွာပဲ ပိုနီးဖုိ႔အေၾကာင္းဖန္လာသလား.....သူမအသဲကြဲဖုိ႔ျဖစ္လာတယ္ေျပာရမလား...။ သူမနဲ႔မိုးထက္ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားခဲ႔ၾကတယ္။ သူမထက္လပိုင္းေလးငယ္ခ်င္တဲ႔ မိုးထက္က သူ႕ကိုေမာင္လို႔ေခၚဖုိ႔ေျပာသလို...... သူမကိုလည္း ျမ ဆုိတဲ႔နာမည္ကေန ျမေလးဆုိျပီးခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚခဲ႔တယ္။
သူမနဲ႔ ေမာင္ရဲ႕ခ်စ္သူဘ၀က အရမ္းကိုသာယာခဲ႔ပါတယ္။ နားလည္မႈဆုိတဲ႔စကားကိုထည္႔ေျပာစရာမလို ညွိစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို ေမာင္နဲ႔သူမခ်စ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဟန္ထူးလြင္သီခ်င္းေတြကိုခ်စ္တတ္တဲ႔ ၊ ဂစ္တာကိုတစ္ကြက္ေတာင္ျပည္႔ေအာင္မတီးတတ္တဲ႔ ၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ႏွစ္ပင္သံုးပင္ေလာက္ေလးေပါက္ေနတာကို ၾကြားမဆံုးတဲ႔... အသားခပ္ညိဳညိဳ ၊ အရပ္ျမင္႔ျမင္႔ မ်က္မွန္ေလးနဲ႔ ထုိေကာင္ေလး.....။ သူမရဲ႕ႏွလံုးသားကိုထာ၀ရတံဆိပ္ခပ္ႏုိင္ခဲ႔တာ သိပ္ေတာ႔မဆန္းပါဘူးရယ္ ။ ေပတိေပကုပ္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ပိန္ပိန္ ျဖဴျဖဴေကာင္မေလးကေကာ..... အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြ ၊ အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြေရးတတ္ခံစားတတ္လာသလို ၊ ထို ခပ္ညိဳညိဳေကာင္ေလးေၾကာင္႔ပဲ ထမင္းဟင္းခ်က္တတ္ေအာင္သင္ခဲ႔သလို ၊ အေမမသိေအာင္ ထုိေကာင္ေလးရဲ႕ အက်ီအစုတ္အျပဲေလးေတြကိုအိမ္ယူျပီးျခဳပ္ေပးတတ္ေသးတယ္။ ႏွစ္ဦးသားသာသာယာယာရွိခ်ိန္ဆုိရင္ ေမာင္ ငါနင္႔ကိုတအားခ်စ္တာ သိလား ဆုိျပီ ယုန္သူငယ္မေလးလို ခြ်ဲႏြဲ႔တတ္ေသးတယ္ေလ...။ ႏွစ္ေယာက္သားအတန္းလစ္ျပီး ျမသလြန္ဘုရားကိုသြားလည္တုန္းကဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ ေခါင္းေလးႀကီးေဘးနားမွာ.... ေဟာဒီေလာကႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္မုိးထက္အခ်စ္ဆံုးက ျမေလးပါလို႔ အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႔ ေအာ္လို႔ ေဂါပကလူႀကီးေတြ..မ်က္ေစာင္းထုိးတာခံခဲ႔ရေသးတယ္ေလ။
ပညာသင္ႏွစ္ငါးႏွစ္တာအေရာက္မွာ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြသေဘာတူညီမႈနဲ႔သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေစ႔စပ္ေၾကာင္းလမ္းခဲ႔ၾကတယ္။ ေမာင္ ေမာင္းတဲ႔ဆုိင္ကယ္ေနာက္မွာ သူ႔ခါးကိုဖက္ရင္း မေကြးျမိဳ႕မွာ သူမတုိ႔မေရာက္တဲ႔ေနရာမရွိ ။ မၾကာခင္မွာဆရာ၀န္ေတြျဖစ္ေတာ႔မယ္႔ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြက အထင္ႀကီးၾကသလို ၊ အခ်စ္ေရးမွာေကာ ကံေကာင္းတဲ႔သူေတြအျဖစ္အားက်ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း သူမတုိ႔ေလာကီလူသားေတြက ကံဇာတ္ဆရာရဲ႔အလိုက် သရုပ္ေဆာင္ၾကရတဲ႔သူေတြဆုိေတာ႔လည္း ဇာတ္ကားအေျပာင္းအလဲကိုအရံႈးမ်ားစြာနဲ႔သူမသရုပ္ေဆာင္ခဲ႔ရတယ္။
တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္အေရာက္မွာ မထင္မွတ္ဘဲ...သူမတုိ႔ေက်ာင္းကို ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းပိုင္ရွင္ေျပာင္းလာခဲ႔တယ္။ ပန္းခရမ္းေရာင္ေတာက္ေတာက္ကိုအျမဲျခယ္ထားတဲ႔ မ်က္၀န္း ၊ နားကြင္းအျမဲ၀တ္ျပီး ဆံပင္ကုိအေခြအလိပ္ေလးေတြလုပ္ထားတဲ႔ ေဘာ္ဒီေတာင္႔ေတာင္႔နဲ႔ေကာင္မေလး...တကယ္ေတာ႔ သူမတုိ႔ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတဲ႔ အမ....သူကလည္း ျမသက္ႏြယ္ပါတဲ႔...။ ဒီေတာ႔လည္းအသက္ငယ္တဲ႔သူမ...ျမ က... ေမာင္ေခၚသလို ျမေလး အျဖစ္ေအာ္တုိမက္တစ္ေျပာင္းလိုက္ရျပီး..... ျမဆုိတ႔ဲနာမည္ကိုေတာ႔ ပန္းခရမ္းေရာင္ျမကပဲ အပိုင္ယူသြားခဲ႔ပါတယ္။ နာမည္ကိုပဲအပိုင္ယူရံုတင္မက တခ်ိန္မွာသူမရဲ႕ႏွလံုးသည္းအူကိုပါအပိုင္ယူမယ္႔သူမွန္း.......။ က်ိန္စာသင္႔တယ္လို႔ပဲေျပာရမလား......သူမနဲ႔ေမာင္ အသိေနာက္က်ခဲ႔ၾကတယ္..။
ဆုိင္ကယ္စီးမကြ်မ္းက်င္တဲ႔ျမေလး....။ အျမဲတမ္းေမာင္႔ေနာက္ကလိုက္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဆုိင္ကယ္လံုး၀မစီးတတ္တဲ႔သူနဲ႔က်ေတာ႔ ျမေလးေနရာဖယ္ေပးခဲ႔ရတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ျမေလးက တစ္ေယာက္တည္းေမာင္းတတ္ပါေသးတယ္ ။ ေမာင္႔ဆုိင္ကယ္ေနာက္ကလိုက္ရင္း ေမာင္႔ခါးကိုဖက္လိုက္တာကို ျမေလးျမင္လိုက္ေပမယ္႔ ျမရဲ႕သိကၡာ ျပီးေတာ႔ ေမာင္႔ရဲ႔ေစာင္႔စည္းႏုိင္မႈတို႔ကိုယံုၾကည္လို႔ ... ကံၾကမၼာကိုယံုၾကည္လို႔ ျမေလးလ်စ္လ်ဴရႈႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ျမေလးနဲ႔ေမာင္က ဖုန္းမကိုင္ႏုိင္ေပမယ္႔ ဖုန္းကိုင္ႏုိင္တဲ႔ျမကေတာ႔ တခ်ိန္လံုးေမာင္႔အိမ္ဖုန္းကိုဆက္ေနခဲ႔တာေတြ ၊ ေမာင္႔အိမ္ကိုေခ်ာင္းေပါက္ေနခဲ႔တာေတြ..... ေစ႔စပ္လက္စြပ္ေလးကိုကိုင္ရင္း ျမေလးအႀကိမ္ႀကိမ္ငိုခဲ႔ရတယ္ ။
ဒါေပမယ္႔ ေမာင္႔အေပၚထားတဲ႔ေမတၱာ ၊ ေမာင္႔ကိုယံုၾကည္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ျမေလးေျဖသာခဲ႔တယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ ငါးႏွစ္တုိင္တုိင္မပ်က္မကြက္အျမဲရွိခဲ႔တဲ႔ အမွတ္တရတစ္ခုခုလုပ္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ Valentine ကို ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္မွာ ေမာင္ပ်က္ကြက္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး သူမ ေမာင္႔ကိုအျပီးဆံုးရံႈးရေတာ႔မယ္ဆုိတာကိုနားလည္လက္ခံမိသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ေမာင္နဲ႔သူမ ဗယ္လင္တုိင္းေန႔မွာ ထံုးစံအတုိင္း ျမသလြန္ဘုရားကိုသြားျပီး ဘုရားမွာဆုေတာင္းမယ္ ျပီးရင္ တစ္ခုခုသြားစားျပီး ေမာင္႔အတြက္သူမ၀ယ္ထားတဲ႔ ဂ်ဴတီကုတ္အသစ္ေလးလက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆုိျပီး ေမာင္နဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ႔ဆိုင္မွာထုိင္ေစာင္႔ေနမိတယ္ ။ ညေနသံုးနာရီခ်ိန္းထားတာ ငါးနာရီထိုးတဲ႔အခ်ိန္အထိ ေရာက္မလာတဲ႔ေမာင္....။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စိုးရီမ္တႀကီးနဲ႔ လာေျပာေတာ႔မွ ေမာင္ဟာ ျမနဲ႔အတူ ရန္ကုန္ကိုသြားမယ္ဆုိတာကို သိလိုက္ရတယ္ ။ သူမတစ္ေယာက္တည္းေစာင္႔ေနခဲ႔တာေတြ ျပီးေတာ႔ ဒီလိုဗယ္လင္တုိင္းေန႔မ်ိဳးမွာ ေစ႔စပ္ထားတဲ႔သူအတြက္အခ်ိန္မေပးဘဲ ျမနဲ႔အတူ ရန္ကုန္လိုက္သြားခဲ႔တဲ႔ ေမာင္......။ သူမတကယ္႔ကိုနားမလည္ႏိုင္ေတာ႔ဘဲ ဆုိင္ကယ္ကိုပဲ အရႈးတစ္ေယာက္လို ေျခဦးတည္႔ရာေလွ်ာက္ေမာင္းေနမိေတာ႔တယ္...။ ျပီးေတာ႔ ေမာင္က ျမနဲ႔အက်ီဆင္တူေလး၀တ္ထားေသးတယ္တဲ႔..။
စာမလာ သတင္းမၾကားနဲ႔ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ေမာင္႔အိမ္ကိုဖုန္းဆက္မိေတာ႔ ေမာင္႔ေမေမက သူမနဲ႔ေမာင္ ရန္ကုန္ကုိအတူတူသြားၾကတယ္ပဲမွတ္ေနခဲ႔တာ..ျပီးေတာ႔ ေမာင္ကိုယ္တုိင္က ျမနဲ႔အတူတူသြားမွာလို႔ေျပာခဲ႔တယ္တဲ႔...။ ျမက ျမေလးျဖစ္သြားတာကို ေမာင္႔ေမေမ ကသိမွမသိတာ ။ သမီးနဲ႔မဟုတ္ဘူး ေမေမရဲ႕လို႔ သူမရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုျပီးေျပာေတာ႔ ေမာင္႔ေမေမမခမ်ာစိတ္ပူျပီး အန္တီရန္ကုန္ကိုဖုန္းဆက္ေပးမယ္ ၊ သမီးမငိုနဲ႔ေနာ္ဆုိျပီး သူမကိုေခ်ာ႔ေမာ႔ေဖ်ာင္းဖ်ျပီး ရန္ကုန္ကိုဖုန္းဆက္ေပးပါတယ္ ။ သူမတုိ႔ျမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ တစ္ပတ္တိတိ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႔ ေမာင္နဲ႔ျမအေၾကာင္း ဟိုးေလးတေက်ာ္နာမည္ႀကီးသလို ျမသက္ႏြယ္ႏွစ္ေယာက္တည္းက ဘယ္တစ္ေယာက္က ေမာင္႔မိဖုရားျဖစ္မလဲဆိုျပီး လူေတြစိတ္၀င္စားၾကတယ္။ ျပီးေတာ႔...... ေစ႔စပ္ထားပါတယ္ဆုိေတာ႔ သူမကို သနားသလိုအႀကည္႔မ်ိဴးနဲ႔ (သူမစိတ္ထင္တာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ေလ)ၾကည္႔ၾကေတာ႔ သူမရူးမတတ္ခံစားခဲ႔ရတယ္..။
ေမာင္နဲ႔ျမနဲ႔ခရီးကေနျပန္လာခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေမာင္ သူမကိုလာေခၚျပီး စကားေျပာခ်င္ပါတယ္တဲ႔..။ သူမလည္း အပူရုပ္ကိုဟန္လုပ္ျပီး ေမာင္႔ေနာက္ကဆုိင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔လိုက္ခဲ႔တယ္။ သူမ ျမထုိင္တဲ႔ေနရာကမထုိင္ခ်င္ဘူးေလ ။ သူမနဲ႔ေမာင္ ျမစ္ကမ္းေဘးနားက ဆုိင္ေလးမွာထုိင္ရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ဟန္လုပ္ျပံဳးျပၾကတယ္။
ေမာင္ ခရီးလမ္းအဆင္ေျပရဲ႕လား ၊ ေပ်ာ္ခဲ႔လား .....
တကယ္ေတာ႔ သူမဒီထက္အဆင္ေခ်ာတဲ႔စကားမ်ိဴးေျပာသင္႔ေပမယ္႔ သူမရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြပါတဲ႔စကားေတြထြက္မိျပန္ျပီ..။
ပံုမွန္ပါပဲျမေလး... ျမေလးမွာေမးစရာမရွိဘူးလား..။
ခပ္အက္အက္နဲ႔သူ႔အသံကိုျမေလးနားမေထာင္ရဲဘူး သူစိတ္ညစ္တာကိုမျမင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျမေလးသူ႕ကိုခ်စ္တာေလ ။
ျမေလး မေမးေတာ႔ဘူးေမာင္..။ ေမာင္႔အတြက္အရမ္းအၾကပ္အတည္းေတြျဖစ္ေနရင္ ျမေလးတို႔ေစ႔စပ္ထားတာဖ်က္သိမ္းရေအာင္ေလ ။ ေမာင္႔ကိုျမေလးနားလည္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ ျမေလးတစ္ခုသိခ်င္တာ....ျမေလးမွာဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲဟင္ ???
သူမနားထဲမွာ taylor swift ရဲ႕ the story of us သီခ်င္းကိုပဲ ထပ္ကာတလဲလဲၾကားေယာင္ေနမိတယ္..
Oh I'm scared to see the ending
Why are we pretending this is nothing?
I'd tell you I miss you, but I don't know how
I've never heard silence quite this loud
ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္တိတ္ဆိတ္ေနရတာလဲေမာင္ရယ္.....။ ျပသနာကိုအစဆြဲထုတ္ခ်င္စိတ္သူမမွာမရွိေတာ႔ေပမယ္႔ ေမာင္နဲ႔ျမၾကားအျဖစ္အပ်က္ေတြကိုသူမသိခ်င္မိတယ္။ အေျဖရွာရန္ခက္ခဲလွတဲ႔ျပသနာေတြကို ေမာင္ ျမေလးကို စြန္႔ခြာျခင္းနဲ႔ေျဖရွင္းေတာ႔မွာလား ေမာင္..။ ငါးႏွစ္ေက်ာ္တုိင္ေအာင္တြဲခဲ႔တဲ႔လက္ေတြကို ေမာင္ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ေတာ႔မွာလား ။
ေမာင္... ျမသက္ႏြယ္ကိုလက္ထပ္ယူမွျဖစ္ေတာ႔မယ္ ျမေလး...။
တကယ္ေတာ႔ ျမသက္ႏြယ္က သူမမဟုတ္တဲ႔ တျခားတစ္ေယာက္မွန္းသူမသိေပမယ္႔...အရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ.....သူမေအာ္ေနမိတယ္။
ေမာင္ ျမသက္ႏြယ္ဆုိတာ ျမေလးကိုေျပာတာလားဟင္...ျမေလးလဲ ျမသက္ႏြယ္ပဲေလ ေမာင္...ျမေလးမွာဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲေမာင္...။ ျမေလးကိုပဲလက္ထပ္မွာမလားဟင္...။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမအသံအနည္းငယ္က်ယ္သြားေပမယ္႔ သူမပတ္၀န္းက်င္ကိုဂရုမစိုက္အား... ေမာင္႔လက္ကိုတင္းတင္းဆြဲျပီး ေမာင္လက္ထပ္မယ္႔ျမသက္ႏြယ္ဟာ သူမမလားလို႔ထပ္ကာတလဲလဲေမးေနမိတယ္။
ေမာင္႔ကိုခြင္႔လႊတ္ပါလို႔မေျပာလိုပါဘူး ျမေလး..။ ေမာင္တုိ႔ေတြအေျခအေနေတြလြန္ကုန္ျပီ....။
ဘာေျပာတယ္ေမာင္...အေျခအေနလြန္ကုန္ျပီ..။ ေမာင္နဲ႔ျမနဲ႔က ခုမွေတြ႕တာပါ..။ ျမေလးနဲ႔ေမာင္နဲ႔ တြဲလာတာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ျပီေမာင္ ။ ေစ႔စပ္ျပီးခါမွ ျမေလးကို တံေထြးခြက္ထဲပက္လက္ေမ်ာေအာင္လုပ္တာလား ေမာင္...။ ျမေလးမွာဘာအားနည္းခ်က္ရွိလို႔လဲ ျမေလးျပင္ပါ႔မယ္ေမာင္..။ ျမေလးကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္...။
သူမအႀကီမ္ႀကိမ္ေတာင္းပန္ေပမယ္႔ သူမခ်စ္ေသာေမာင္ကေတာ႔ ေခါင္းတြင္တြင္ခါရင္း.... သူမအေျဖမသိေသာျပသနာအတြက္ သူမကိုထားရစ္ခဲ႔တယ္။ ေစ႔စပ္လက္စြပ္ေလးကိုလည္းခြ်တ္ေပးခဲ႔တယ္..။ ႏွစ္ပတ္ခန္႔အၾကာမွာ မေကြးျမိဳ႕ေတာ္ကေန ဖိုင္နယ္ part 2 ေက်ာင္းသူ ျမသက္ႏြယ္တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီး.... သတင္းစာမွာလည္း မုိးထက္ေက်ာ္နဲ႔ျမသက္ႏြယ္(ျမေလး)တို႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ေစ႔စပ္ေၾကာင္းလမ္းဖ်က္သိမ္းျခင္းေၾကျငာပါလာပါေတာ႔တယ္...။
-------------------===================================------------------
ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ ျမကေတာ႔ေက်ာင္းတုန္းကလို လွေနတုန္းပါပဲ ... ။
ျမေလးဘယ္တုန္းကလက္ထပ္လိုက္တာလဲ...။ ျမတို႔လည္းဘာမွမသိလိုက္ပါလား ။
ဟုတ္တယ္ အမ...ေအာ္....ျမလို႔ပဲေခၚဖုိ႔ ေမာင္ကမွာထားတယ္ေလ...(သူမထပ္ေခၚမိျပန္ျပီ) ဟုတ္တယ္ ျမေလးတုိ႔ အိမ္ေထာင္သက္ ရ ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီ ျမရဲ႕ ျမကေကာ... ။
အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ သူမေမးမိျပန္တယ္။ ျမ ၾကိုက္ေကာၾကိဳက္ပါ႔မလား.....။ ေမာင္...ေအာ္..မိုးထက္တစ္ေယာက္ကေကာ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ္႔..။ သူမ သိခ်င္ေနမိျပန္တယ္။
ျမတုိ႔က ေဟာက္ဆာဂ်င္မဆင္းခင္ဘဲလက္ထပ္လိုက္ၾကတာေလ...။ ျမေလး သူငယ္ခ်င္း(ဘာလို႔သူငယ္ခ်င္းဆိုျပီးထပ္ကာတလဲလဲသံုးေနရတာလည္းမသိဘူး) ကေတာ႔ ဆမ မတက္ဘဲ ျမေလးမွတ္မိလားမသိဘူး မေကြးေက်ာင္းကပဲေလ...။ ေအာင္ျမင္႔ခိုင္တုိ႕နဲ႔ construction လုပ္ေနတယ္။ ျမကေတာ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကိုပဲခံုမင္တာေလ .. ကေလးအထူးကုလုပ္ေနတယ္..။ ေနပါဦးကေလးအထူးကုဆုိလို႔ ကေလးေကာမရွိဘူးလား ။ဒီမွာေတာ႔ေဟ႔ သမီးတစ္ေယာက္ရွိျပီ ၁၃ ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီေလ အပ်ိဳေပါက္ေလးဆုိေတာ႔ မနည္းလိုက္ထိန္းေနရတယ္ ။
သူမစိတ္ထဲမွာ အေမတူသမီးေနမွာေပါ႔လို႔ လႊတ္ခနဲ႔ေျပာမိေပမယ္႔.... တကယ္ေတာ႔ခုအခ်ိန္မွာအျငိဳးအာဃာတေတြမရွိသင္႔ေတာ႔ပါဘူးေလ... ျပီးေတာ႔ သူမအတြက္ထုိက္တန္တဲ႔အိမ္ေထာင္ဖက္တစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔ျပီးျပီေလ....။
ျမေလးမွာ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ငါးႏွစ္ေပါ႔ အိမ္မွာက်န္ခဲ႔ေလရဲ႕
သူမ ခပ္တုိးတုိးေျပာေနေပမယ္႔ သူမရင္ထဲကဒဏ္ရာတခ်ိဳ႕အတြက္ သူမမွာနာက်င္ခြင္႔ရွိပါတယ္ေလ။ ခပ္တိမ္တိမ္ရခဲ႔တဲ႔ဒဏ္ရာေတြမွမဟုတ္တာ ။ သူမတစ္ဘ၀လံုးအတြက္ အမည္းစက္ႀကီးသဖြယ္က်န္ခဲ႔တဲ႔ဒီဒဏ္ရာ အလြယ္တကူ....ခုခ်ိန္ထိ သူမေမ႔လို႔မွမရခဲ႔တာ ။ ေတာ္ေသးတယ္ ခ်စ္ေသာကိုကိုက သူမကို ညီမတစ္ေယာက္လိုေကာ ၊ သမီးတစ္ေယာက္လိုပါ (အသက္အားျဖင္႔မကြာဟလွေပမယ္႔) နားလည္ေစာင္႔ေရွာက္ေပးခဲ႔လို႔ ။
----------------------------------------------- -----------------------------------------------
မေကြးကေန သူမေဆာက္တည္ရာမဲ႔ထြက္ေျပးခဲ႔ျပီး ရန္ကုန္မွာေနတဲ႔သူမအေဒၚအပ်ိဳႀကီးနဲ႔အတူတူေနထိုင္ခဲ႔တယ္။ မိဘႏွစ္ပါးကေတာ႔ ကံမေကာင္းရွာတဲ႔သူတို႔သမီးေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး မိုးထက္ကိုေဒါသထြက္ရံုကလြဲျပီးမတတ္ႏုိင္ခဲ႔ဘူးေလ ။ ပတ္၀န္းက်င္အလယ္မွာ သူမတခါတုန္းကေျပာခဲ႔သလို တံေတြးခြက္ထဲပက္လက္ေမ်ာခဲ႔ပါတယ္ ။ part 2 စာေမးပြဲလည္းမေျဖျဖစ္သလို ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကိုလည္းသူမစြန္႔လႊတ္လိုက္ျပီး.... လူေတြေမ႔သြားေလာက္တဲ႔အခ်ိန္ထိ သူမေရွာင္ပုန္းေနမိတယ္။။
"ပံုျပင္ေတြရဲ႕သမိုင္းထဲက ဒ႑ာရီခ်စ္ျခင္း ဘယ္သူနဲ႔ႏိႈင္းမလဲ တုိ႔ရံႈးဖုိ႔အေၾကာင္းရယ္မရွိ သူရည္ရြယ္တဲ႔ဘ၀မွာ သူေလေပ်ာ္ေမြ႔ပါေစ ထြက္သက္ထိကိုကိုယ္ခ်စ္မယ္...သိပ္ခ်စ္မိသူအမွားလား ေမ႔မရတဲ႔သူအမွားလား ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔ေသာ တုိ႔ရင္ခုန္အမွားလား အိပ္မက္မက္သူအမွားလား ရင္ခုန္မိသူကိုယ္႔အမွားပါကြာ...ျမတ္ႏုိးေနအခ်စ္တစ္ခုမွာ အျပန္လမ္းရယ္မရွိပါ ဆက္ခ်စ္..."
ေမာင္႔ကိုသတိရစိတ္နဲ႔ တငိုငိုတရီရီျဖစ္ေနတဲ႔ သူမကို အေဒၚက စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ စာရင္းကိုင္သင္တန္းတက္ခိုင္းျပီး သူမသူငယ္ခ်င္းကုန္ပနီမွာအလုပ္သြင္းေပးခဲ႔တယ္။ အတိတ္ဆိုးေတြကိုေမ႔ျပီး ဘ၀သစ္မွာေနသားက်ေအာင္ မိဘေမာင္ဖြားေတြရဲ႕ ေဖးမမႈနဲ႔သူမဘ၀ကိုသူမ ျပန္ထူေထာင္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္ ။မိဘေတြကလည္း မေကြးကေန ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းလာႀကီး သူမဘ၀ကို သူမေမ႔ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားေပးခဲ႔ၾကတယ္။ တခါတခါ ေမာင္တစ္ေယာက္ အတြက္စိုးရိမ္စိတ္ေတြ၀င္မိေပမယ္႔ သူမကိုမညွာတာခဲ႔တဲ႔ ေမာင္႔ကိုစိတ္နာမိေအာင္ႀကိဳးစားေပမယ္႔ ၾကိဳးစားတာသာအဖတ္တင္ျပီး ေမ႔ေပ်ာက္မရခဲ႔...။ ေမာင္နဲ႔ျမနဲ႔လက္ထပ္တဲ႔သတင္းကိုၾကားရေပမယ္႔ သူမသူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကလည္းနားလည္စြာနဲ႔ ေမာင္႔အေၾကာင္းကိုမေျပာမိေအာင္ေနၾကတယ္ေလ...။ အတိတ္ဆိုးတစ္ခုအတြက္ က်ိန္စာသင္႔တယ္ဆုိေပမယ္႔ ေမာင္႔ကိုသူမ မမုန္းခဲ႔ပါဘူး
"နံရံေတြရဲ႕အျခားတစ္ဘက္မွာအဆင္ေတြေျပရဲ႕လား က်န္သူငိုမ်က္ရည္မ်ား ပန္းခင္းျဖစ္ခ်င္တယ္
သူရည္ရြယ္တဲ႔ဘ၀မွာ အရာရာေျဖာင္႔ျဖဴးပါေစ အဲသေလာက္ထိေတာင္ကိုယ္ခ်စ္တာ
သိပ္ခ်စ္မိသူအမွားလား ေမ႔မရတဲ႔သူအမွားလား ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔ေသာ တုိ႔ရင္ခုန္အမွားလား အိပ္မက္မက္သူအမွားလား ရင္ခုန္မိသူကိုယ္႔အမွားပါကြာ...ျမတ္ႏုိးေနအခ်စ္တစ္ခုမွာ အျပန္လမ္းရယ္မရွိပါ ဆက္ခ်စ္..."
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
စာရင္းကိုင္ဘ၀နဲ႔အသက္ေမြးရင္း အေဒၚရဲ႕မိတ္ဆက္ေပးလို႔ ကိုေက်ာ္ေဇယ်နဲ႔သိကြ်မ္းျပီး မိဘေတြသေဘာတူညီမႈအရ လြန္ခဲ႔တဲ႔ခုႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က သူမတုိ႔လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္ ။ သူမအေၾကာင္း(သူမနဲ႔ေမာင္႔အေၾကာင္း)ကို အတိအက်သိျပီးနားလည္ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္တဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ကို သူမခ်စ္ခင္တြယ္တာသံေယာဇဥ္ျဖစ္ရပါတယ္။ နားလည္ခြင္႔မရခဲ႔တဲ႔ ေမာင္...မုိးထက္နဲ႔ ျမသက္ႏြယ္တုိ႔ရဲ႕ဇာတ္လမ္းကို ... သူမဘယ္လိုေကာက္ခ်က္ခ်ရမယ္မွန္းမသိေပမယ္႔ ေရွးအတိတ္ေရစက္နည္းခဲ႔လို႔ပဲ သူမမွတ္ယူခဲ႔ပါတယ္။ သူမကိုယ္တုိင္ ယေန႔အထိေမ႔မရခဲ႔တဲ႔ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းတစ္စံုရဲ႕ဆြဲအားက.....ေမာင္႔ကိုအပိုင္သိမ္းႏုိင္ခဲ႔တာ မွားေတာ႔မမွားပါဘူးေလ..။
ျမေလးကအရင္လို ပိန္ပိန္ပါးပါးပဲေနာ္...။ ျမကေတာ႔ မနည္း၀ိတ္မတက္ေအာင္ထိန္းေနရတယ္ ..။ ျပီးေတာ႔ ျမေလးသူငယ္ခ်င္းက ၀တာမၾကိဳက္ဘူးရယ္..။ ဒါေၾကာင္႔...ဒါေၾကာင္႔
ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ျမ အျပံဳးက သူမရဲ႔ခင္ပြန္းမိုးထက္အေပၚမွာ ခ်စ္စႏုိးရွိမွန္းသိပ္သိသာပါတယ္။ ငယ္စိတ္ကေလးနဲ႔ ျမ ကိုသူမရဲ႕ေမာင္႔ကိုျဖတ္ခုတ္သြားတယ္ဆုိျပီး အမုန္းႀကီးမုန္းခဲ႔ေပမယ္႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ခ်စ္ျခင္းသာမမွန္ရင္ သူတုိ႔ေတြခုထက္ထိ ဘယ္ျမဲလိမ္႔မလဲ...။ သူတုိ႔လည္း သူမနားမလည္ႏုိင္ေသာအတုိင္းအတာ ပမာဏအထိ... သူမလိုခပ္တံုးတံုးမိန္းမတစ္ေယာက္မသိႏုိင္တဲ႔အခ်စ္မ်ိဴးနဲ႔ ခ်စ္ခဲ႔ၾကတယ္ေနမွာပါ ..။ ဘယ္သူမွအျပစ္ရွိတယ္လို႔ အခုခ်ိန္မွာသတ္မွတ္လို႔မရေပမယ္႔ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းတစ္စံုအတြက္ သူမရဲ႕ႏုပ်ိဴငယ္ရြယ္ေသာ ငယ္ဘ၀၊ သာယာေအးျမေသာခ်စ္ခရီးလမ္း ပ်က္စီးခဲ႔ရတယ္။ ၀ဋ္ေၾကြးတစ္ခုေပပဲေပါ႔..။ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ ျမကေတာ႔ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ဆယ္ေက်ာ္ၾကာျမင္႔တဲ႔အခ်ိန္အထိ သူမေၾကာင္႔ေစ႔စပ္ေၾကာင္းလမ္းဖ်က္သိမ္းလိုက္ရေသာ ၊ ခ်စ္သူကိုဆံုးရံႈးလိုက္ရေသာ က်မကို..... ေတာင္းပန္စကားေလးေတာင္တစ္ခြန္းမွမဆုိခဲ႔ဘူး..။
ရန္ကုန္ေႏြက ၾကဲၾကဲေတာက္ပူလြန္းတယ္..။ ျမလမ္းထဲကလမ္းသြယ္ေလးကေန ေရွ႔ကိုတေရြ႔ေရြ႔တုိးထြက္လာရင္း.... သူမ ျပင္းထန္လွတဲ႔ေနေရာင္ကို သူမတုိ႔ထီးအျပာေလးနဲ႔အံတုလိုက္ၾကတယ္..။ တင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ႔ခ်စ္ခင္ပြန္းရဲ႔လက္ကို အားကိုးတႀကီးျပန္ဆုတ္လိုက္ရင္း အားနာစိတ္နဲ႔ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကိုကိုကေတာ႔ နားလည္သလိုနဲ႔ျပန္ျပံဳးျပရင္း သူမတုိ႔ကားထားခဲ႔တဲ႔ မင္းလမ္းမုန္႔တီဆိုင္နားကို လမ္းေလွ်ာက္လာၾကတယ္။
သူမတုိ႔အိမ္ေစ်းကိုမေမးမိၾကသလို..အဲဒီအိမ္ကိုလည္းမ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး ။ ။
ကားေပၚေရာက္လို႔ City FM ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔.......
"ခ်ယ္ရီေတြလည္းငံုလာခါစရွိေသးတယ္ တြယ္တာစိတ္လည္းရင္ထဲမွာ ေပၚလာဆဲကြယ္
ခ်စ္ပန္းကေလးေတြ ေ၀ဆာပြင္႔ဖူးတဲ႔အခ်ိန္ေကာင္း၀ယ္........ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ ေနာက္တေခါက္ျပန္မွေတြ႔မလားကြယ္
ခ်ယ္ရီကိုေတာ႔ မယံုႏုိင္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူးကြယ္ ကံကိုေတာ႔ေလ မယံု၀ံ႔လို႔ ကိုယ္ဆုေတာင္းမယ္
ခ်စ္တဲ႔မင္းတစ္ေယာက္ ၾကင္နာသူမရွိႏွင္႔ေစဖုိ႔ရယ္ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေတြ႔တဲ႔အထိ၀ယ္.........."
ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္မွာေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဆံုတဲ႔အခါမွာေတာ႔...............................................
..........................................................................................................................။
(ျပီးပါျပီ)
သီခ်င္း-
အတိတ္ပံုျပင္ - မဆုမြန္ (unreleased)
မွားေနပါေစ - မယဥ္ေႏြဦး - Hacker Nge(unreleased)
the Story of us - taylor swift
ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ေနာက္တစ္ေခါက္ - စိုင္းထီးဆုိင္
ေမာင္....... တခ်ိန္က သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ေမာင္... ။ ခုေတာ႔ ျမရဲ႕ကိုေပါ႔...။ ျမေလးရဲ႕ ေမာင္ကေတာ႔ ျပန္မရႏုိင္ေတာ႔တဲ႔အတိတ္ေတြထဲမွာ ရာဇ၀င္ထဲကေရႊမင္းသားေလးတစ္ပါးလို ခမ္းနားေနတုန္း။
၁၆ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ႏုမ်စ္အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔အရြယ္တည္းက တြယ္တာလာခဲ႔တဲ႔သံေယာဇဥ္ ၊ စားအတူ သြားအတူ လာအတူ နဲ႔ သူမတုိ႔ရဲ႕ တကၠသိုလ္မွာဆုိရင္ မိုးထက္ေက်ာ္နဲ႔ ျမသက္ႏြယ္ဆုိရင္မသိသူမရွိ။
ဒီေလာက္မခြဲတမ္းတြဲလာတဲ႔လက္ေတြ.....။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုးကပါ အသိအမွတ္ျပဳခဲ႔ရတဲ႔.. အေပါင္းအသင္းေတြအားက်ရတဲ႔ ျမေလးနဲ႔ေမာင္တုိ႔ရဲ႕သံေယာဇဥ္ ။ ေမာင္ရယ္ တကယ္ေတာ႔ အခ်စ္ဆုိတာ တတိယလူ၀င္လာတဲ႔အခါ ရင္နာစရာေတြျဖစ္လာရေတာ႔ေမာင္ ။
ေမာင္နဲ႔ျမေလး တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးမိတ္ဆက္ေပးလို႔သိကြ်မ္းခဲ႔ပါတယ္..။
မိုးထက္ရယ္ ဒါျမသက္ႏြယ္တဲ႔....။ ငါတို႔နဲ႔ရြယ္တူပဲ...။ ျမလို႔ေခၚလို႔ရတယ္ ဘယ္လိုလဲ မိုးထက္ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကေခ်ာတယ္ေနာ္။
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ခ်ိဳက အရႊန္းေဖာက္မိတ္ဆက္ေပးရာကေနစျပီး သူမရယ္ ခ်ိဳရယ္...မုိးထက္(ေမာင္)ရယ္ မခြဲအတူသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပထမႏွစ္ရဲ႕ႏွစ္တစ္၀က္ေလာက္အေရာက္မွာ မင္းခေယာက္်ား ကမ္းနားသစ္ပင္ဆုိသလို သူငယ္ခ်င္းခ်ိဳက ၀န္ထမ္းမိဘေတြရဲ႕ေနာက္ကိုလိုက္ရင္း ေက်ာင္းေျပာင္းသြားတဲ႔အတြက္ သူမနဲ႔မိုးထက္နဲ႔ပဲက်န္ခဲ႔ၾကတယ္။ စိန္ပန္းပင္နီနီၾကီးေအာက္က ခံုေလးေတြမွာထုိင္ရင္း သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ခ်ိဳ႕ကိုလြမ္းၾကတယ္။ တခါတခါ စက္ဘီးကိုယ္စီစီးရင္း သူမတို႔သြားေနၾကေနရာေလးေတြကိုအလြမ္းေျပသြားၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မခြဲတမ္းတြဲလာတဲ႔လက္ေတြက မိုးေတြရြာတဲ႔တစ္ေန႔မွာပဲ ပိုနီးဖုိ႔အေၾကာင္းဖန္လာသလား.....သူမအသဲကြဲဖုိ႔ျဖစ္လာတယ္ေျပာရမလား...။ သူမနဲ႔မိုးထက္ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားခဲ႔ၾကတယ္။ သူမထက္လပိုင္းေလးငယ္ခ်င္တဲ႔ မိုးထက္က သူ႕ကိုေမာင္လို႔ေခၚဖုိ႔ေျပာသလို...... သူမကိုလည္း ျမ ဆုိတဲ႔နာမည္ကေန ျမေလးဆုိျပီးခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚခဲ႔တယ္။
သူမနဲ႔ ေမာင္ရဲ႕ခ်စ္သူဘ၀က အရမ္းကိုသာယာခဲ႔ပါတယ္။ နားလည္မႈဆုိတဲ႔စကားကိုထည္႔ေျပာစရာမလို ညွိစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို ေမာင္နဲ႔သူမခ်စ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဟန္ထူးလြင္သီခ်င္းေတြကိုခ်စ္တတ္တဲ႔ ၊ ဂစ္တာကိုတစ္ကြက္ေတာင္ျပည္႔ေအာင္မတီးတတ္တဲ႔ ၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ႏွစ္ပင္သံုးပင္ေလာက္ေလးေပါက္ေနတာကို ၾကြားမဆံုးတဲ႔... အသားခပ္ညိဳညိဳ ၊ အရပ္ျမင္႔ျမင္႔ မ်က္မွန္ေလးနဲ႔ ထုိေကာင္ေလး.....။ သူမရဲ႕ႏွလံုးသားကိုထာ၀ရတံဆိပ္ခပ္ႏုိင္ခဲ႔တာ သိပ္ေတာ႔မဆန္းပါဘူးရယ္ ။ ေပတိေပကုပ္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ပိန္ပိန္ ျဖဴျဖဴေကာင္မေလးကေကာ..... အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြ ၊ အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြေရးတတ္ခံစားတတ္လာသလို ၊ ထို ခပ္ညိဳညိဳေကာင္ေလးေၾကာင္႔ပဲ ထမင္းဟင္းခ်က္တတ္ေအာင္သင္ခဲ႔သလို ၊ အေမမသိေအာင္ ထုိေကာင္ေလးရဲ႕ အက်ီအစုတ္အျပဲေလးေတြကိုအိမ္ယူျပီးျခဳပ္ေပးတတ္ေသးတယ္။ ႏွစ္ဦးသားသာသာယာယာရွိခ်ိန္ဆုိရင္ ေမာင္ ငါနင္႔ကိုတအားခ်စ္တာ သိလား ဆုိျပီ ယုန္သူငယ္မေလးလို ခြ်ဲႏြဲ႔တတ္ေသးတယ္ေလ...။ ႏွစ္ေယာက္သားအတန္းလစ္ျပီး ျမသလြန္ဘုရားကိုသြားလည္တုန္းကဆုိရင္ ဘုရားရင္ျပင္ ေခါင္းေလးႀကီးေဘးနားမွာ.... ေဟာဒီေလာကႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္မုိးထက္အခ်စ္ဆံုးက ျမေလးပါလို႔ အသံေသးအသံေၾကာင္နဲ႔ ေအာ္လို႔ ေဂါပကလူႀကီးေတြ..မ်က္ေစာင္းထုိးတာခံခဲ႔ရေသးတယ္ေလ။
ပညာသင္ႏွစ္ငါးႏွစ္တာအေရာက္မွာ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြသေဘာတူညီမႈနဲ႔သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေစ႔စပ္ေၾကာင္းလမ္းခဲ႔ၾကတယ္။ ေမာင္ ေမာင္းတဲ႔ဆုိင္ကယ္ေနာက္မွာ သူ႔ခါးကိုဖက္ရင္း မေကြးျမိဳ႕မွာ သူမတုိ႔မေရာက္တဲ႔ေနရာမရွိ ။ မၾကာခင္မွာဆရာ၀န္ေတြျဖစ္ေတာ႔မယ္႔ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြက အထင္ႀကီးၾကသလို ၊ အခ်စ္ေရးမွာေကာ ကံေကာင္းတဲ႔သူေတြအျဖစ္အားက်ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း သူမတုိ႔ေလာကီလူသားေတြက ကံဇာတ္ဆရာရဲ႔အလိုက် သရုပ္ေဆာင္ၾကရတဲ႔သူေတြဆုိေတာ႔လည္း ဇာတ္ကားအေျပာင္းအလဲကိုအရံႈးမ်ားစြာနဲ႔သူမသရုပ္ေဆာင္ခဲ႔ရတယ္။
တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္အေရာက္မွာ မထင္မွတ္ဘဲ...သူမတုိ႔ေက်ာင္းကို ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းပိုင္ရွင္ေျပာင္းလာခဲ႔တယ္။ ပန္းခရမ္းေရာင္ေတာက္ေတာက္ကိုအျမဲျခယ္ထားတဲ႔ မ်က္၀န္း ၊ နားကြင္းအျမဲ၀တ္ျပီး ဆံပင္ကုိအေခြအလိပ္ေလးေတြလုပ္ထားတဲ႔ ေဘာ္ဒီေတာင္႔ေတာင္႔နဲ႔ေကာင္မေလး...တကယ္ေတာ႔ သူမတုိ႔ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတဲ႔ အမ....သူကလည္း ျမသက္ႏြယ္ပါတဲ႔...။ ဒီေတာ႔လည္းအသက္ငယ္တဲ႔သူမ...ျမ က... ေမာင္ေခၚသလို ျမေလး အျဖစ္ေအာ္တုိမက္တစ္ေျပာင္းလိုက္ရျပီး..... ျမဆုိတ႔ဲနာမည္ကိုေတာ႔ ပန္းခရမ္းေရာင္ျမကပဲ အပိုင္ယူသြားခဲ႔ပါတယ္။ နာမည္ကိုပဲအပိုင္ယူရံုတင္မက တခ်ိန္မွာသူမရဲ႕ႏွလံုးသည္းအူကိုပါအပိုင္ယူမယ္႔သူမွန္း.......။ က်ိန္စာသင္႔တယ္လို႔ပဲေျပာရမလား......သူမနဲ႔ေမာင္ အသိေနာက္က်ခဲ႔ၾကတယ္..။
ဆုိင္ကယ္စီးမကြ်မ္းက်င္တဲ႔ျမေလး....။ အျမဲတမ္းေမာင္႔ေနာက္ကလိုက္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဆုိင္ကယ္လံုး၀မစီးတတ္တဲ႔သူနဲ႔က်ေတာ႔ ျမေလးေနရာဖယ္ေပးခဲ႔ရတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ျမေလးက တစ္ေယာက္တည္းေမာင္းတတ္ပါေသးတယ္ ။ ေမာင္႔ဆုိင္ကယ္ေနာက္ကလိုက္ရင္း ေမာင္႔ခါးကိုဖက္လိုက္တာကို ျမေလးျမင္လိုက္ေပမယ္႔ ျမရဲ႕သိကၡာ ျပီးေတာ႔ ေမာင္႔ရဲ႔ေစာင္႔စည္းႏုိင္မႈတို႔ကိုယံုၾကည္လို႔ ... ကံၾကမၼာကိုယံုၾကည္လို႔ ျမေလးလ်စ္လ်ဴရႈႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ျမေလးနဲ႔ေမာင္က ဖုန္းမကိုင္ႏုိင္ေပမယ္႔ ဖုန္းကိုင္ႏုိင္တဲ႔ျမကေတာ႔ တခ်ိန္လံုးေမာင္႔အိမ္ဖုန္းကိုဆက္ေနခဲ႔တာေတြ ၊ ေမာင္႔အိမ္ကိုေခ်ာင္းေပါက္ေနခဲ႔တာေတြ..... ေစ႔စပ္လက္စြပ္ေလးကိုကိုင္ရင္း ျမေလးအႀကိမ္ႀကိမ္ငိုခဲ႔ရတယ္ ။
ဒါေပမယ္႔ ေမာင္႔အေပၚထားတဲ႔ေမတၱာ ၊ ေမာင္႔ကိုယံုၾကည္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ျမေလးေျဖသာခဲ႔တယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ ငါးႏွစ္တုိင္တုိင္မပ်က္မကြက္အျမဲရွိခဲ႔တဲ႔ အမွတ္တရတစ္ခုခုလုပ္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ Valentine ကို ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္မွာ ေမာင္ပ်က္ကြက္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး သူမ ေမာင္႔ကိုအျပီးဆံုးရံႈးရေတာ႔မယ္ဆုိတာကိုနားလည္လက္ခံမိသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ေမာင္နဲ႔သူမ ဗယ္လင္တုိင္းေန႔မွာ ထံုးစံအတုိင္း ျမသလြန္ဘုရားကိုသြားျပီး ဘုရားမွာဆုေတာင္းမယ္ ျပီးရင္ တစ္ခုခုသြားစားျပီး ေမာင္႔အတြက္သူမ၀ယ္ထားတဲ႔ ဂ်ဴတီကုတ္အသစ္ေလးလက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆုိျပီး ေမာင္နဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ႔ဆိုင္မွာထုိင္ေစာင္႔ေနမိတယ္ ။ ညေနသံုးနာရီခ်ိန္းထားတာ ငါးနာရီထိုးတဲ႔အခ်ိန္အထိ ေရာက္မလာတဲ႔ေမာင္....။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စိုးရီမ္တႀကီးနဲ႔ လာေျပာေတာ႔မွ ေမာင္ဟာ ျမနဲ႔အတူ ရန္ကုန္ကိုသြားမယ္ဆုိတာကို သိလိုက္ရတယ္ ။ သူမတစ္ေယာက္တည္းေစာင္႔ေနခဲ႔တာေတြ ျပီးေတာ႔ ဒီလိုဗယ္လင္တုိင္းေန႔မ်ိဳးမွာ ေစ႔စပ္ထားတဲ႔သူအတြက္အခ်ိန္မေပးဘဲ ျမနဲ႔အတူ ရန္ကုန္လိုက္သြားခဲ႔တဲ႔ ေမာင္......။ သူမတကယ္႔ကိုနားမလည္ႏိုင္ေတာ႔ဘဲ ဆုိင္ကယ္ကိုပဲ အရႈးတစ္ေယာက္လို ေျခဦးတည္႔ရာေလွ်ာက္ေမာင္းေနမိေတာ႔တယ္...။ ျပီးေတာ႔ ေမာင္က ျမနဲ႔အက်ီဆင္တူေလး၀တ္ထားေသးတယ္တဲ႔..။
စာမလာ သတင္းမၾကားနဲ႔ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ေမာင္႔အိမ္ကိုဖုန္းဆက္မိေတာ႔ ေမာင္႔ေမေမက သူမနဲ႔ေမာင္ ရန္ကုန္ကုိအတူတူသြားၾကတယ္ပဲမွတ္ေနခဲ႔တာ..ျပီးေတာ႔ ေမာင္ကိုယ္တုိင္က ျမနဲ႔အတူတူသြားမွာလို႔ေျပာခဲ႔တယ္တဲ႔...။ ျမက ျမေလးျဖစ္သြားတာကို ေမာင္႔ေမေမ ကသိမွမသိတာ ။ သမီးနဲ႔မဟုတ္ဘူး ေမေမရဲ႕လို႔ သူမရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုျပီးေျပာေတာ႔ ေမာင္႔ေမေမမခမ်ာစိတ္ပူျပီး အန္တီရန္ကုန္ကိုဖုန္းဆက္ေပးမယ္ ၊ သမီးမငိုနဲ႔ေနာ္ဆုိျပီး သူမကိုေခ်ာ႔ေမာ႔ေဖ်ာင္းဖ်ျပီး ရန္ကုန္ကိုဖုန္းဆက္ေပးပါတယ္ ။ သူမတုိ႔ျမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ တစ္ပတ္တိတိ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႔ ေမာင္နဲ႔ျမအေၾကာင္း ဟိုးေလးတေက်ာ္နာမည္ႀကီးသလို ျမသက္ႏြယ္ႏွစ္ေယာက္တည္းက ဘယ္တစ္ေယာက္က ေမာင္႔မိဖုရားျဖစ္မလဲဆိုျပီး လူေတြစိတ္၀င္စားၾကတယ္။ ျပီးေတာ႔...... ေစ႔စပ္ထားပါတယ္ဆုိေတာ႔ သူမကို သနားသလိုအႀကည္႔မ်ိဴးနဲ႔ (သူမစိတ္ထင္တာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ေလ)ၾကည္႔ၾကေတာ႔ သူမရူးမတတ္ခံစားခဲ႔ရတယ္..။
ေမာင္နဲ႔ျမနဲ႔ခရီးကေနျပန္လာခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေမာင္ သူမကိုလာေခၚျပီး စကားေျပာခ်င္ပါတယ္တဲ႔..။ သူမလည္း အပူရုပ္ကိုဟန္လုပ္ျပီး ေမာင္႔ေနာက္ကဆုိင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔လိုက္ခဲ႔တယ္။ သူမ ျမထုိင္တဲ႔ေနရာကမထုိင္ခ်င္ဘူးေလ ။ သူမနဲ႔ေမာင္ ျမစ္ကမ္းေဘးနားက ဆုိင္ေလးမွာထုိင္ရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ဟန္လုပ္ျပံဳးျပၾကတယ္။
ေမာင္ ခရီးလမ္းအဆင္ေျပရဲ႕လား ၊ ေပ်ာ္ခဲ႔လား .....
တကယ္ေတာ႔ သူမဒီထက္အဆင္ေခ်ာတဲ႔စကားမ်ိဴးေျပာသင္႔ေပမယ္႔ သူမရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြပါတဲ႔စကားေတြထြက္မိျပန္ျပီ..။
ပံုမွန္ပါပဲျမေလး... ျမေလးမွာေမးစရာမရွိဘူးလား..။
ခပ္အက္အက္နဲ႔သူ႔အသံကိုျမေလးနားမေထာင္ရဲဘူး သူစိတ္ညစ္တာကိုမျမင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျမေလးသူ႕ကိုခ်စ္တာေလ ။
ျမေလး မေမးေတာ႔ဘူးေမာင္..။ ေမာင္႔အတြက္အရမ္းအၾကပ္အတည္းေတြျဖစ္ေနရင္ ျမေလးတို႔ေစ႔စပ္ထားတာဖ်က္သိမ္းရေအာင္ေလ ။ ေမာင္႔ကိုျမေလးနားလည္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔ ျမေလးတစ္ခုသိခ်င္တာ....ျမေလးမွာဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲဟင္ ???
သူမနားထဲမွာ taylor swift ရဲ႕ the story of us သီခ်င္းကိုပဲ ထပ္ကာတလဲလဲၾကားေယာင္ေနမိတယ္..
Oh I'm scared to see the ending
Why are we pretending this is nothing?
I'd tell you I miss you, but I don't know how
I've never heard silence quite this loud
ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္တိတ္ဆိတ္ေနရတာလဲေမာင္ရယ္.....။ ျပသနာကိုအစဆြဲထုတ္ခ်င္စိတ္သူမမွာမရွိေတာ႔ေပမယ္႔ ေမာင္နဲ႔ျမၾကားအျဖစ္အပ်က္ေတြကိုသူမသိခ်င္မိတယ္။ အေျဖရွာရန္ခက္ခဲလွတဲ႔ျပသနာေတြကို ေမာင္ ျမေလးကို စြန္႔ခြာျခင္းနဲ႔ေျဖရွင္းေတာ႔မွာလား ေမာင္..။ ငါးႏွစ္ေက်ာ္တုိင္ေအာင္တြဲခဲ႔တဲ႔လက္ေတြကို ေမာင္ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ေတာ႔မွာလား ။
ေမာင္... ျမသက္ႏြယ္ကိုလက္ထပ္ယူမွျဖစ္ေတာ႔မယ္ ျမေလး...။
တကယ္ေတာ႔ ျမသက္ႏြယ္က သူမမဟုတ္တဲ႔ တျခားတစ္ေယာက္မွန္းသူမသိေပမယ္႔...အရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ.....သူမေအာ္ေနမိတယ္။
ေမာင္ ျမသက္ႏြယ္ဆုိတာ ျမေလးကိုေျပာတာလားဟင္...ျမေလးလဲ ျမသက္ႏြယ္ပဲေလ ေမာင္...ျမေလးမွာဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲေမာင္...။ ျမေလးကိုပဲလက္ထပ္မွာမလားဟင္...။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမအသံအနည္းငယ္က်ယ္သြားေပမယ္႔ သူမပတ္၀န္းက်င္ကိုဂရုမစိုက္အား... ေမာင္႔လက္ကိုတင္းတင္းဆြဲျပီး ေမာင္လက္ထပ္မယ္႔ျမသက္ႏြယ္ဟာ သူမမလားလို႔ထပ္ကာတလဲလဲေမးေနမိတယ္။
ေမာင္႔ကိုခြင္႔လႊတ္ပါလို႔မေျပာလိုပါဘူး ျမေလး..။ ေမာင္တုိ႔ေတြအေျခအေနေတြလြန္ကုန္ျပီ....။
ဘာေျပာတယ္ေမာင္...အေျခအေနလြန္ကုန္ျပီ..။ ေမာင္နဲ႔ျမနဲ႔က ခုမွေတြ႕တာပါ..။ ျမေလးနဲ႔ေမာင္နဲ႔ တြဲလာတာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ျပီေမာင္ ။ ေစ႔စပ္ျပီးခါမွ ျမေလးကို တံေထြးခြက္ထဲပက္လက္ေမ်ာေအာင္လုပ္တာလား ေမာင္...။ ျမေလးမွာဘာအားနည္းခ်က္ရွိလို႔လဲ ျမေလးျပင္ပါ႔မယ္ေမာင္..။ ျမေလးကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္...။
သူမအႀကီမ္ႀကိမ္ေတာင္းပန္ေပမယ္႔ သူမခ်စ္ေသာေမာင္ကေတာ႔ ေခါင္းတြင္တြင္ခါရင္း.... သူမအေျဖမသိေသာျပသနာအတြက္ သူမကိုထားရစ္ခဲ႔တယ္။ ေစ႔စပ္လက္စြပ္ေလးကိုလည္းခြ်တ္ေပးခဲ႔တယ္..။ ႏွစ္ပတ္ခန္႔အၾကာမွာ မေကြးျမိဳ႕ေတာ္ကေန ဖိုင္နယ္ part 2 ေက်ာင္းသူ ျမသက္ႏြယ္တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီး.... သတင္းစာမွာလည္း မုိးထက္ေက်ာ္နဲ႔ျမသက္ႏြယ္(ျမေလး)တို႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ေစ႔စပ္ေၾကာင္းလမ္းဖ်က္သိမ္းျခင္းေၾကျငာပါလာပါေတာ႔တယ္...။
-------------------===================================------------------
ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ ျမကေတာ႔ေက်ာင္းတုန္းကလို လွေနတုန္းပါပဲ ... ။
ျမေလးဘယ္တုန္းကလက္ထပ္လိုက္တာလဲ...။ ျမတို႔လည္းဘာမွမသိလိုက္ပါလား ။
ဟုတ္တယ္ အမ...ေအာ္....ျမလို႔ပဲေခၚဖုိ႔ ေမာင္ကမွာထားတယ္ေလ...(သူမထပ္ေခၚမိျပန္ျပီ) ဟုတ္တယ္ ျမေလးတုိ႔ အိမ္ေထာင္သက္ ရ ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီ ျမရဲ႕ ျမကေကာ... ။
အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ သူမေမးမိျပန္တယ္။ ျမ ၾကိုက္ေကာၾကိဳက္ပါ႔မလား.....။ ေမာင္...ေအာ္..မိုးထက္တစ္ေယာက္ကေကာ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ္႔..။ သူမ သိခ်င္ေနမိျပန္တယ္။
ျမတုိ႔က ေဟာက္ဆာဂ်င္မဆင္းခင္ဘဲလက္ထပ္လိုက္ၾကတာေလ...။ ျမေလး သူငယ္ခ်င္း(ဘာလို႔သူငယ္ခ်င္းဆိုျပီးထပ္ကာတလဲလဲသံုးေနရတာလည္းမသိဘူး) ကေတာ႔ ဆမ မတက္ဘဲ ျမေလးမွတ္မိလားမသိဘူး မေကြးေက်ာင္းကပဲေလ...။ ေအာင္ျမင္႔ခိုင္တုိ႕နဲ႔ construction လုပ္ေနတယ္။ ျမကေတာ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကိုပဲခံုမင္တာေလ .. ကေလးအထူးကုလုပ္ေနတယ္..။ ေနပါဦးကေလးအထူးကုဆုိလို႔ ကေလးေကာမရွိဘူးလား ။ဒီမွာေတာ႔ေဟ႔ သမီးတစ္ေယာက္ရွိျပီ ၁၃ ႏွစ္ေတာင္ရွိျပီေလ အပ်ိဳေပါက္ေလးဆုိေတာ႔ မနည္းလိုက္ထိန္းေနရတယ္ ။
သူမစိတ္ထဲမွာ အေမတူသမီးေနမွာေပါ႔လို႔ လႊတ္ခနဲ႔ေျပာမိေပမယ္႔.... တကယ္ေတာ႔ခုအခ်ိန္မွာအျငိဳးအာဃာတေတြမရွိသင္႔ေတာ႔ပါဘူးေလ... ျပီးေတာ႔ သူမအတြက္ထုိက္တန္တဲ႔အိမ္ေထာင္ဖက္တစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔ျပီးျပီေလ....။
ျမေလးမွာ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ငါးႏွစ္ေပါ႔ အိမ္မွာက်န္ခဲ႔ေလရဲ႕
သူမ ခပ္တုိးတုိးေျပာေနေပမယ္႔ သူမရင္ထဲကဒဏ္ရာတခ်ိဳ႕အတြက္ သူမမွာနာက်င္ခြင္႔ရွိပါတယ္ေလ။ ခပ္တိမ္တိမ္ရခဲ႔တဲ႔ဒဏ္ရာေတြမွမဟုတ္တာ ။ သူမတစ္ဘ၀လံုးအတြက္ အမည္းစက္ႀကီးသဖြယ္က်န္ခဲ႔တဲ႔ဒီဒဏ္ရာ အလြယ္တကူ....ခုခ်ိန္ထိ သူမေမ႔လို႔မွမရခဲ႔တာ ။ ေတာ္ေသးတယ္ ခ်စ္ေသာကိုကိုက သူမကို ညီမတစ္ေယာက္လိုေကာ ၊ သမီးတစ္ေယာက္လိုပါ (အသက္အားျဖင္႔မကြာဟလွေပမယ္႔) နားလည္ေစာင္႔ေရွာက္ေပးခဲ႔လို႔ ။
----------------------------------------------- -----------------------------------------------
မေကြးကေန သူမေဆာက္တည္ရာမဲ႔ထြက္ေျပးခဲ႔ျပီး ရန္ကုန္မွာေနတဲ႔သူမအေဒၚအပ်ိဳႀကီးနဲ႔အတူတူေနထိုင္ခဲ႔တယ္။ မိဘႏွစ္ပါးကေတာ႔ ကံမေကာင္းရွာတဲ႔သူတို႔သမီးေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး မိုးထက္ကိုေဒါသထြက္ရံုကလြဲျပီးမတတ္ႏုိင္ခဲ႔ဘူးေလ ။ ပတ္၀န္းက်င္အလယ္မွာ သူမတခါတုန္းကေျပာခဲ႔သလို တံေတြးခြက္ထဲပက္လက္ေမ်ာခဲ႔ပါတယ္ ။ part 2 စာေမးပြဲလည္းမေျဖျဖစ္သလို ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကိုလည္းသူမစြန္႔လႊတ္လိုက္ျပီး.... လူေတြေမ႔သြားေလာက္တဲ႔အခ်ိန္ထိ သူမေရွာင္ပုန္းေနမိတယ္။။
"ပံုျပင္ေတြရဲ႕သမိုင္းထဲက ဒ႑ာရီခ်စ္ျခင္း ဘယ္သူနဲ႔ႏိႈင္းမလဲ တုိ႔ရံႈးဖုိ႔အေၾကာင္းရယ္မရွိ သူရည္ရြယ္တဲ႔ဘ၀မွာ သူေလေပ်ာ္ေမြ႔ပါေစ ထြက္သက္ထိကိုကိုယ္ခ်စ္မယ္...သိပ္ခ်စ္မိသူအမွားလား ေမ႔မရတဲ႔သူအမွားလား ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔ေသာ တုိ႔ရင္ခုန္အမွားလား အိပ္မက္မက္သူအမွားလား ရင္ခုန္မိသူကိုယ္႔အမွားပါကြာ...ျမတ္ႏုိးေနအခ်စ္တစ္ခုမွာ အျပန္လမ္းရယ္မရွိပါ ဆက္ခ်စ္..."
ေမာင္႔ကိုသတိရစိတ္နဲ႔ တငိုငိုတရီရီျဖစ္ေနတဲ႔ သူမကို အေဒၚက စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ စာရင္းကိုင္သင္တန္းတက္ခိုင္းျပီး သူမသူငယ္ခ်င္းကုန္ပနီမွာအလုပ္သြင္းေပးခဲ႔တယ္။ အတိတ္ဆိုးေတြကိုေမ႔ျပီး ဘ၀သစ္မွာေနသားက်ေအာင္ မိဘေမာင္ဖြားေတြရဲ႕ ေဖးမမႈနဲ႔သူမဘ၀ကိုသူမ ျပန္ထူေထာင္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္ ။မိဘေတြကလည္း မေကြးကေန ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းလာႀကီး သူမဘ၀ကို သူမေမ႔ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားေပးခဲ႔ၾကတယ္။ တခါတခါ ေမာင္တစ္ေယာက္ အတြက္စိုးရိမ္စိတ္ေတြ၀င္မိေပမယ္႔ သူမကိုမညွာတာခဲ႔တဲ႔ ေမာင္႔ကိုစိတ္နာမိေအာင္ႀကိဳးစားေပမယ္႔ ၾကိဳးစားတာသာအဖတ္တင္ျပီး ေမ႔ေပ်ာက္မရခဲ႔...။ ေမာင္နဲ႔ျမနဲ႔လက္ထပ္တဲ႔သတင္းကိုၾကားရေပမယ္႔ သူမသူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကလည္းနားလည္စြာနဲ႔ ေမာင္႔အေၾကာင္းကိုမေျပာမိေအာင္ေနၾကတယ္ေလ...။ အတိတ္ဆိုးတစ္ခုအတြက္ က်ိန္စာသင္႔တယ္ဆုိေပမယ္႔ ေမာင္႔ကိုသူမ မမုန္းခဲ႔ပါဘူး
"နံရံေတြရဲ႕အျခားတစ္ဘက္မွာအဆင္ေတြေျပရဲ႕လား က်န္သူငိုမ်က္ရည္မ်ား ပန္းခင္းျဖစ္ခ်င္တယ္
သူရည္ရြယ္တဲ႔ဘ၀မွာ အရာရာေျဖာင္႔ျဖဴးပါေစ အဲသေလာက္ထိေတာင္ကိုယ္ခ်စ္တာ
သိပ္ခ်စ္မိသူအမွားလား ေမ႔မရတဲ႔သူအမွားလား ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔ေသာ တုိ႔ရင္ခုန္အမွားလား အိပ္မက္မက္သူအမွားလား ရင္ခုန္မိသူကိုယ္႔အမွားပါကြာ...ျမတ္ႏုိးေနအခ်စ္တစ္ခုမွာ အျပန္လမ္းရယ္မရွိပါ ဆက္ခ်စ္..."
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
စာရင္းကိုင္ဘ၀နဲ႔အသက္ေမြးရင္း အေဒၚရဲ႕မိတ္ဆက္ေပးလို႔ ကိုေက်ာ္ေဇယ်နဲ႔သိကြ်မ္းျပီး မိဘေတြသေဘာတူညီမႈအရ လြန္ခဲ႔တဲ႔ခုႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က သူမတုိ႔လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္ ။ သူမအေၾကာင္း(သူမနဲ႔ေမာင္႔အေၾကာင္း)ကို အတိအက်သိျပီးနားလည္ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္တဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ကို သူမခ်စ္ခင္တြယ္တာသံေယာဇဥ္ျဖစ္ရပါတယ္။ နားလည္ခြင္႔မရခဲ႔တဲ႔ ေမာင္...မုိးထက္နဲ႔ ျမသက္ႏြယ္တုိ႔ရဲ႕ဇာတ္လမ္းကို ... သူမဘယ္လိုေကာက္ခ်က္ခ်ရမယ္မွန္းမသိေပမယ္႔ ေရွးအတိတ္ေရစက္နည္းခဲ႔လို႔ပဲ သူမမွတ္ယူခဲ႔ပါတယ္။ သူမကိုယ္တုိင္ ယေန႔အထိေမ႔မရခဲ႔တဲ႔ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းတစ္စံုရဲ႕ဆြဲအားက.....ေမာင္႔ကိုအပိုင္သိမ္းႏုိင္ခဲ႔တာ မွားေတာ႔မမွားပါဘူးေလ..။
ျမေလးကအရင္လို ပိန္ပိန္ပါးပါးပဲေနာ္...။ ျမကေတာ႔ မနည္း၀ိတ္မတက္ေအာင္ထိန္းေနရတယ္ ..။ ျပီးေတာ႔ ျမေလးသူငယ္ခ်င္းက ၀တာမၾကိဳက္ဘူးရယ္..။ ဒါေၾကာင္႔...ဒါေၾကာင္႔
ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ျမ အျပံဳးက သူမရဲ႔ခင္ပြန္းမိုးထက္အေပၚမွာ ခ်စ္စႏုိးရွိမွန္းသိပ္သိသာပါတယ္။ ငယ္စိတ္ကေလးနဲ႔ ျမ ကိုသူမရဲ႕ေမာင္႔ကိုျဖတ္ခုတ္သြားတယ္ဆုိျပီး အမုန္းႀကီးမုန္းခဲ႔ေပမယ္႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ခ်စ္ျခင္းသာမမွန္ရင္ သူတုိ႔ေတြခုထက္ထိ ဘယ္ျမဲလိမ္႔မလဲ...။ သူတုိ႔လည္း သူမနားမလည္ႏုိင္ေသာအတုိင္းအတာ ပမာဏအထိ... သူမလိုခပ္တံုးတံုးမိန္းမတစ္ေယာက္မသိႏုိင္တဲ႔အခ်စ္မ်ိဴးနဲ႔ ခ်စ္ခဲ႔ၾကတယ္ေနမွာပါ ..။ ဘယ္သူမွအျပစ္ရွိတယ္လို႔ အခုခ်ိန္မွာသတ္မွတ္လို႔မရေပမယ္႔ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းတစ္စံုအတြက္ သူမရဲ႕ႏုပ်ိဴငယ္ရြယ္ေသာ ငယ္ဘ၀၊ သာယာေအးျမေသာခ်စ္ခရီးလမ္း ပ်က္စီးခဲ႔ရတယ္။ ၀ဋ္ေၾကြးတစ္ခုေပပဲေပါ႔..။ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ ျမကေတာ႔ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ဆယ္ေက်ာ္ၾကာျမင္႔တဲ႔အခ်ိန္အထိ သူမေၾကာင္႔ေစ႔စပ္ေၾကာင္းလမ္းဖ်က္သိမ္းလိုက္ရေသာ ၊ ခ်စ္သူကိုဆံုးရံႈးလိုက္ရေသာ က်မကို..... ေတာင္းပန္စကားေလးေတာင္တစ္ခြန္းမွမဆုိခဲ႔ဘူး..။
ရန္ကုန္ေႏြက ၾကဲၾကဲေတာက္ပူလြန္းတယ္..။ ျမလမ္းထဲကလမ္းသြယ္ေလးကေန ေရွ႔ကိုတေရြ႔ေရြ႔တုိးထြက္လာရင္း.... သူမ ျပင္းထန္လွတဲ႔ေနေရာင္ကို သူမတုိ႔ထီးအျပာေလးနဲ႔အံတုလိုက္ၾကတယ္..။ တင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ႔ခ်စ္ခင္ပြန္းရဲ႔လက္ကို အားကိုးတႀကီးျပန္ဆုတ္လိုက္ရင္း အားနာစိတ္နဲ႔ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကိုကိုကေတာ႔ နားလည္သလိုနဲ႔ျပန္ျပံဳးျပရင္း သူမတုိ႔ကားထားခဲ႔တဲ႔ မင္းလမ္းမုန္႔တီဆိုင္နားကို လမ္းေလွ်ာက္လာၾကတယ္။
သူမတုိ႔အိမ္ေစ်းကိုမေမးမိၾကသလို..အဲဒီအိမ္ကိုလည္းမ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး ။ ။
ကားေပၚေရာက္လို႔ City FM ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔.......
"ခ်ယ္ရီေတြလည္းငံုလာခါစရွိေသးတယ္ တြယ္တာစိတ္လည္းရင္ထဲမွာ ေပၚလာဆဲကြယ္
ခ်စ္ပန္းကေလးေတြ ေ၀ဆာပြင္႔ဖူးတဲ႔အခ်ိန္ေကာင္း၀ယ္........ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ ေနာက္တေခါက္ျပန္မွေတြ႔မလားကြယ္
ခ်ယ္ရီကိုေတာ႔ မယံုႏုိင္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူးကြယ္ ကံကိုေတာ႔ေလ မယံု၀ံ႔လို႔ ကိုယ္ဆုေတာင္းမယ္
ခ်စ္တဲ႔မင္းတစ္ေယာက္ ၾကင္နာသူမရွိႏွင္႔ေစဖုိ႔ရယ္ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေတြ႔တဲ႔အထိ၀ယ္.........."
ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္မွာေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဆံုတဲ႔အခါမွာေတာ႔...............................................
..........................................................................................................................။
(ျပီးပါျပီ)
သီခ်င္း-
အတိတ္ပံုျပင္ - မဆုမြန္ (unreleased)
မွားေနပါေစ - မယဥ္ေႏြဦး - Hacker Nge(unreleased)
the Story of us - taylor swift
ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္ေနာက္တစ္ေခါက္ - စိုင္းထီးဆုိင္
ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္...ေနာက္တစ္ေခါက္ (၁)
တကယ္ေတာ႔အဲဒီေန႕ဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ခပ္ျပင္းျပင္းေနေရာင္ေအာက္ကေန႔တစ္ေန႔ ။ ျမလမ္းထဲက လမ္းသြယ္ေလးတစ္ခုထဲကို တေရြ႕ေရြ႕တိုးဝင္လာရင္း ျပင္းထန္လြန္းတဲ႔ေနေရာင္ကိုသူမ ထီးအျပာေရာင္နဲ႔အန္တုဖို႔ၿကိဳးစားလိုက္တယ္။
ကိုကိုျမန္ျမန္လာပါ ဒီမွာခ်ိန္းထားတာေနာက္က်ေတာ႔မယ္
သူမေနာက္ကအေသာ႔ကေလးလိုက္လာတဲ႔ ခ်စ္ခင္ပြန္းကိုခဏေလာလိုက္ရင္း ရတနာလမ္းနဲ႔ျမလမ္းေထာင္႔က သူမတို႔ခ်ိန္းထားတဲ႔ ႏွစ္ထပ္တိုက္ကေလးကိုေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။
အဆင္သင္႔ေစာင္႔ေနတဲ႔ပြဲစားက သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုလွမ္းေခၚရင္း ဧည္႔ခန္းမွာပဲ ထြက္မလာေသးတဲ႔အိမ္ရွင္လင္မယားကိုထိုင္ေစာင္႔ေနလိုက္ၾကတယ္။ ေသသပ္လွပေသာ ႏွစ္ထပ္တိုက္ကေလး ၊ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းေနရာယူထားတဲ႔ဧည္႔ခန္းဖြဲ႔စည္းပံုေလးက ဒီအိမ္ကအိမ္ရွင္မရဲ႕စည္းစနစ္က်မႈကိုေဖာ္ျပေနတယ္။ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းလွတဲ႔ ေက်ာက္စိမ္းဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ ၊ ဘုရားမီးအစိမ္းေရာင္ေလးေတြ ၊ ဂႏၶမာပန္းအျဖဴေလးေတြထိုးထားတဲ႔ ဘုရားပန္းအိုး ဒီအိမ္ရဲ႕အိမ္ရွင္မဟာ အလွအပကိုလည္းသေဘာက်ႏွစ္သက္မယ္႔သူလို႔သူမမွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္ ။ ေနအပူျပင္းလြန္းလို႔ ခုထက္ထိအေမာမေျပႏိုင္တဲ႔ အိမ္ဦးနတ္ကို သူမျပံဳးျပလိုက္ရင္း လက္ထဲက တစ္ရႈးေလးကိုထုတ္ျပီးေခြ်းသုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ကိုကို႕ကိုကားနဲ႔ပဲလာပါလို႔ေျပာတာ ေျပာစကားနားမေထာင္ဘူးလို႔ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ေျပာမိျပန္တယ္ ။
သံုးဆယ္႔ငါးႏွစ္ဆိုတာမငယ္ေတာ႔တဲ႔အရြယ္ေပမယ္႔ ခုထိငယ္မူငယ္ေသြးၾကြေနတဲ႔သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ပြဲစားက အားက်ျပံဳးေလးနဲ႔ၾကည္႔ေနတာကိုျမင္မွ သူမကိုယ္သူမအရွိန္သတ္မိတယ္။
အိမ္ကေတာ႔အေတာ္ေကာင္းတယ္ ညီမရယ္ ညီမတို႔ေတြ႕တဲ႕အတိုင္းပဲ အိမ္ရွင္ေတြကလည္းစပယ္ရွယ္လုပ္ထားတာ ခုမွေငြလိုလိုဝိတ္ေလ်ာ႔တာေျပာတယ္။ ေဘးပတ္ပတ္လည္ကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းၾကတယ္ ။ ညီမသြားၾကည္႔ေလဆိုေတာ႔ သူမလည္း ျပတင္းေပါက္နားကိုသြားျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္မိတယ္။ ျပတင္းေပါက္ေဘးနားမွာ စီရရီတင္ထားတဲ႔ ဓာတ္ပံုအယ္လ္ဘန္ေလးဘက္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည္႔မိရင္း..... ေဟာ...သူတို႔လာျပီဆိုတဲ႔ ပြဲစားအသံကိုၾကားေတာ႔ သူမလွည္႔ၾကည္႔လိုက္မိတယ္ ။
တကယ္႔ကိုရုတ္တရက္သတိေမ႔သြားသလိုပဲခံစားရတယ္။ တကယ္႔တစ္စက္ကန္႔ေလးေလာက္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးအေမွာင္က်သြားသလိုပါပဲ ။ ဒီလိုအသဲပံုမ်က္ႏွာ...။ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္ခြံ ၊ မက်ဥ္းမက်ယ္နားကြင္း.......။ ျမ.........လို႔သူမ မေခၚလိုက္မိခင္...။ ျမေလးမလားဟင္....ဆိုျပီးသူမနာမည္ကိုျပန္ေခၚလိုက္တယ္......။
ျမေလး ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ ။
ဟုတ္တယ္ အမ ညီမျမေလးပါ.........။
လြဲမွားျခင္းအစမွ သူမရဲ႕နာမည္ကေနစခဲ႔ပါတယ္။ ျမသက္ႏြယ္ဆုိေသာ နာမည္ကိုႏွစ္ဦးႏွစ္ေယာက္စလံုးပိုင္ဆိုင္ပါလ်က္ သူမက ျမေလးဆုိေသာနာမည္ကိုပဲရခဲ႔ျပီး ျမ ဆိုေသာနာမည္ကို သူမေရွ႕မွာပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔အမ်ိဴးသမီးက ပိုင္ဆုိင္သြားပါတယ္။ ျမေၾကာင္႔ ျမေလးဘ၀မွာဆံုးရံႈးမႈေတြ ၊ မပိုင္ဆုိင္လိုက္ရျခင္းေတြ ၊ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ရျခင္းေတြ.............။
တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ ျမေလးရယ္...ျမတို႔ဒီအိမ္ေလးကိုေရာင္းခ်င္တာ.... အဓိကကေတာ႔ ျမေလးသူငယ္ခ်င္းေပါ႔ သူ႔စီးပြားေရးထပ္ခ်ဲ႔ခ်င္လို႔ ျမတုိ႔ စမ္းေခ်ာင္းက တုိက္ခန္းမွာပဲသြားေနၾကေတာ႔မလို႔..။ ျမေလးအမ်ိဴးသားနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဦးေလ ...
ဆြံ႔အေနေသာ သူမကို ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းေတြက...ဦးေဆာင္ျပီးမိတ္ဆက္ခိုင္းေနျပန္ျပီ..။
ျမ... သူက ျမေလးအမ်ိဴးသား...ကိုေက်ာ္ေဇယ်တဲ႔ ။ အမတို႔နဲ႔ရြယ္တူေလာက္ေပါ႔....။
သူမမိတ္ဆက္ေပးအျပီးမွာ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ ျမ..... ။ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းနဲ႔အတူ စကားလက္ဆံုက်လို႔..။သူမကေတာ႔ ကမာၻေလာကႀကီးအျပင္ဖက္ကိုခဏေရာက္သြားသူပမာ......။
ျမရယ္ တကယ္ေတာ႔ ဒီပြဲမွာျမေလးရံႈးခဲ႔ပါတယ္ ။ ကိုယ္စီအျပစ္မရွိၾကပါဘဲ ျမေလးတုိ႔ေတြရဲ႕တုိက္ပြဲမွာ ျမေလးရံႈးခဲ႔ပါတယ္ ။ ျမေလးအရံႈးေတြတေပြ႔တပိုက္နဲ႔ေျပးထြက္ခဲ႔ရပါတယ္ ။ ပခံုးကိုတုိးတိုးဖြဖြေလးဖက္လာတဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕လက္ကို အသာေလးဖယ္ရင္း သူမအတိတ္ျမက္ခင္းစိမ္းကိုေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားပါတယ္..။
"အထီးက်န္မဆန္ေပမယ္႔ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ႔အခါ အတိတ္ပံုျပင္ေလးကိုေတြးေနမိတယ္
ႏုပ်ိဳတဲ႔အျပံဳးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ခ်ိန္ေတြ ကြာေ၀းခဲ႔တဲ႔အတိတ္ေတြ ၾကာေညာင္းခဲ႔ျပီ
တခါတေလေတာ႔လည္း အမွတ္တမဲ႔ စိတ္မွာမင္းအေၾကာင္းသတိရမိျပန္တယ္ အဆင္ေျပရဲ႕လားအေတြးနဲ႔ စိုးရိမ္ခဲ႔မိတယ္ ဘယ္အရပ္မွာနင္ရွိမယ္...လွမ္းၾကည္႔မိေတာ႔အရင္ကလမ္းေလးထဲ ျဖဴစင္ျခင္းနဲ႔ႏုပ်ိဳငယ္ရြယ္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာအတိတ္မွာဘ၀တစ္ခုရွိေနတယ္ မႈန္ရီ၀ါးေနေပမယ္႔ကြယ္ ေႏြးေထြးျခင္းနဲ႔ခ်ိဳေသာႏုလံုးသားထဲ ရင္ခုန္ရင္းနဲ႔ ဘ၀မွာအခ်ိဳျမိန္ဆံုးနာရီမ်ားေတြးမိတုိင္းလည္းလြမ္းေနတယ္ မဆုိခ်င္ေပမယ္႔ ဒီရင္မွာေတာ႔ တမ်ိဴးပဲ..." ...။
ကိုကိုျမန္ျမန္လာပါ ဒီမွာခ်ိန္းထားတာေနာက္က်ေတာ႔မယ္
သူမေနာက္ကအေသာ႔ကေလးလိုက္လာတဲ႔ ခ်စ္ခင္ပြန္းကိုခဏေလာလိုက္ရင္း ရတနာလမ္းနဲ႔ျမလမ္းေထာင္႔က သူမတို႔ခ်ိန္းထားတဲ႔ ႏွစ္ထပ္တိုက္ကေလးကိုေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။
အဆင္သင္႔ေစာင္႔ေနတဲ႔ပြဲစားက သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုလွမ္းေခၚရင္း ဧည္႔ခန္းမွာပဲ ထြက္မလာေသးတဲ႔အိမ္ရွင္လင္မယားကိုထိုင္ေစာင္႔ေနလိုက္ၾကတယ္။ ေသသပ္လွပေသာ ႏွစ္ထပ္တိုက္ကေလး ၊ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းေနရာယူထားတဲ႔ဧည္႔ခန္းဖြဲ႔စည္းပံုေလးက ဒီအိမ္ကအိမ္ရွင္မရဲ႕စည္းစနစ္က်မႈကိုေဖာ္ျပေနတယ္။ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းလွတဲ႔ ေက်ာက္စိမ္းဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ ၊ ဘုရားမီးအစိမ္းေရာင္ေလးေတြ ၊ ဂႏၶမာပန္းအျဖဴေလးေတြထိုးထားတဲ႔ ဘုရားပန္းအိုး ဒီအိမ္ရဲ႕အိမ္ရွင္မဟာ အလွအပကိုလည္းသေဘာက်ႏွစ္သက္မယ္႔သူလို႔သူမမွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္ ။ ေနအပူျပင္းလြန္းလို႔ ခုထက္ထိအေမာမေျပႏိုင္တဲ႔ အိမ္ဦးနတ္ကို သူမျပံဳးျပလိုက္ရင္း လက္ထဲက တစ္ရႈးေလးကိုထုတ္ျပီးေခြ်းသုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ကိုကို႕ကိုကားနဲ႔ပဲလာပါလို႔ေျပာတာ ေျပာစကားနားမေထာင္ဘူးလို႔ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ေျပာမိျပန္တယ္ ။
သံုးဆယ္႔ငါးႏွစ္ဆိုတာမငယ္ေတာ႔တဲ႔အရြယ္ေပမယ္႔ ခုထိငယ္မူငယ္ေသြးၾကြေနတဲ႔သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ပြဲစားက အားက်ျပံဳးေလးနဲ႔ၾကည္႔ေနတာကိုျမင္မွ သူမကိုယ္သူမအရွိန္သတ္မိတယ္။
အိမ္ကေတာ႔အေတာ္ေကာင္းတယ္ ညီမရယ္ ညီမတို႔ေတြ႕တဲ႕အတိုင္းပဲ အိမ္ရွင္ေတြကလည္းစပယ္ရွယ္လုပ္ထားတာ ခုမွေငြလိုလိုဝိတ္ေလ်ာ႔တာေျပာတယ္။ ေဘးပတ္ပတ္လည္ကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းၾကတယ္ ။ ညီမသြားၾကည္႔ေလဆိုေတာ႔ သူမလည္း ျပတင္းေပါက္နားကိုသြားျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္မိတယ္။ ျပတင္းေပါက္ေဘးနားမွာ စီရရီတင္ထားတဲ႔ ဓာတ္ပံုအယ္လ္ဘန္ေလးဘက္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည္႔မိရင္း..... ေဟာ...သူတို႔လာျပီဆိုတဲ႔ ပြဲစားအသံကိုၾကားေတာ႔ သူမလွည္႔ၾကည္႔လိုက္မိတယ္ ။
တကယ္႔ကိုရုတ္တရက္သတိေမ႔သြားသလိုပဲခံစားရတယ္။ တကယ္႔တစ္စက္ကန္႔ေလးေလာက္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးအေမွာင္က်သြားသလိုပါပဲ ။ ဒီလိုအသဲပံုမ်က္ႏွာ...။ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္ခြံ ၊ မက်ဥ္းမက်ယ္နားကြင္း.......။ ျမ.........လို႔သူမ မေခၚလိုက္မိခင္...။ ျမေလးမလားဟင္....ဆိုျပီးသူမနာမည္ကိုျပန္ေခၚလိုက္တယ္......။
ျမေလး ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ ။
ဟုတ္တယ္ အမ ညီမျမေလးပါ.........။
လြဲမွားျခင္းအစမွ သူမရဲ႕နာမည္ကေနစခဲ႔ပါတယ္။ ျမသက္ႏြယ္ဆုိေသာ နာမည္ကိုႏွစ္ဦးႏွစ္ေယာက္စလံုးပိုင္ဆိုင္ပါလ်က္ သူမက ျမေလးဆုိေသာနာမည္ကိုပဲရခဲ႔ျပီး ျမ ဆိုေသာနာမည္ကို သူမေရွ႕မွာပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔အမ်ိဴးသမီးက ပိုင္ဆုိင္သြားပါတယ္။ ျမေၾကာင္႔ ျမေလးဘ၀မွာဆံုးရံႈးမႈေတြ ၊ မပိုင္ဆုိင္လိုက္ရျခင္းေတြ ၊ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ရျခင္းေတြ.............။
တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ ျမေလးရယ္...ျမတို႔ဒီအိမ္ေလးကိုေရာင္းခ်င္တာ.... အဓိကကေတာ႔ ျမေလးသူငယ္ခ်င္းေပါ႔ သူ႔စီးပြားေရးထပ္ခ်ဲ႔ခ်င္လို႔ ျမတုိ႔ စမ္းေခ်ာင္းက တုိက္ခန္းမွာပဲသြားေနၾကေတာ႔မလို႔..။ ျမေလးအမ်ိဴးသားနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဦးေလ ...
ဆြံ႔အေနေသာ သူမကို ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းေတြက...ဦးေဆာင္ျပီးမိတ္ဆက္ခိုင္းေနျပန္ျပီ..။
ျမ... သူက ျမေလးအမ်ိဴးသား...ကိုေက်ာ္ေဇယ်တဲ႔ ။ အမတို႔နဲ႔ရြယ္တူေလာက္ေပါ႔....။
သူမမိတ္ဆက္ေပးအျပီးမွာ ပန္းခရမ္းေရာင္မ်က္၀န္းနဲ႔ ျမ..... ။ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းနဲ႔အတူ စကားလက္ဆံုက်လို႔..။သူမကေတာ႔ ကမာၻေလာကႀကီးအျပင္ဖက္ကိုခဏေရာက္သြားသူပမာ......။
ျမရယ္ တကယ္ေတာ႔ ဒီပြဲမွာျမေလးရံႈးခဲ႔ပါတယ္ ။ ကိုယ္စီအျပစ္မရွိၾကပါဘဲ ျမေလးတုိ႔ေတြရဲ႕တုိက္ပြဲမွာ ျမေလးရံႈးခဲ႔ပါတယ္ ။ ျမေလးအရံႈးေတြတေပြ႔တပိုက္နဲ႔ေျပးထြက္ခဲ႔ရပါတယ္ ။ ပခံုးကိုတုိးတိုးဖြဖြေလးဖက္လာတဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕လက္ကို အသာေလးဖယ္ရင္း သူမအတိတ္ျမက္ခင္းစိမ္းကိုေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားပါတယ္..။
"အထီးက်န္မဆန္ေပမယ္႔ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ႔အခါ အတိတ္ပံုျပင္ေလးကိုေတြးေနမိတယ္
ႏုပ်ိဳတဲ႔အျပံဳးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ခ်ိန္ေတြ ကြာေ၀းခဲ႔တဲ႔အတိတ္ေတြ ၾကာေညာင္းခဲ႔ျပီ
တခါတေလေတာ႔လည္း အမွတ္တမဲ႔ စိတ္မွာမင္းအေၾကာင္းသတိရမိျပန္တယ္ အဆင္ေျပရဲ႕လားအေတြးနဲ႔ စိုးရိမ္ခဲ႔မိတယ္ ဘယ္အရပ္မွာနင္ရွိမယ္...လွမ္းၾကည္႔မိေတာ႔အရင္ကလမ္းေလးထဲ ျဖဴစင္ျခင္းနဲ႔ႏုပ်ိဳငယ္ရြယ္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာအတိတ္မွာဘ၀တစ္ခုရွိေနတယ္ မႈန္ရီ၀ါးေနေပမယ္႔ကြယ္ ေႏြးေထြးျခင္းနဲ႔ခ်ိဳေသာႏုလံုးသားထဲ ရင္ခုန္ရင္းနဲ႔ ဘ၀မွာအခ်ိဳျမိန္ဆံုးနာရီမ်ားေတြးမိတုိင္းလည္းလြမ္းေနတယ္ မဆုိခ်င္ေပမယ္႔ ဒီရင္မွာေတာ႔ တမ်ိဴးပဲ..." ...။
Wednesday, February 15, 2012
ၾကင္ေတာ္မူ
ေလျပည္ေသြ႕တဲ႔ညေနခင္း ၾကယ္စင္အလင္းေတြနဲ႕
တိုးတိတ္လင္းျဖာသြားတဲ႔ေရာင္စဥ္
ဒီလိုညမ်ိဴးကလည္းသာယာတတ္ပါတယ္
တိုးတိုးသက္သက္ႏူးညံ႕ျခင္းယုယုယယညင္သာျခင္း
ၾကင္နာစြာနဲ႕ေရစီးအတိုင္းခံစားလိုက္မယ္
အသက္ရႈတိုင္းပန္းပြင္႔ေစ
လက္ခတ္သံညွင္းဖြဖြ....သင္းပ်ပ်ညေနခင္းမွာ
ခါးသက္သက္ ရင္ခြင္တစ္စံုအား
တူရိယာဂီတလက္နဲ႔ညိႈ႕ယူဖမ္းစားတတ္တယ္
ရီေဝသင္းပ်ံ႔မ်က္နက္ဝန္းခ်င္း ႏူးညံ႕ညင္သာခံစားခ်က္ခ်င္း
သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ႕ရင္ခုန္သံခ်င္း ပင္႔သက္ရိႈက္ဖိုတြယ္တာမႈခ်င္း
တိုးတိတ္စြာညီမွ်သြားတယ္ဆိုေပမယ္႔
သင္းပ်ံ႔ေမႊးတဲ႔ႏွင္းဆီ နမ္းရိႈက္ရန္ခက္တယ္ဆိုရင္
ရင္ခြင္ဦးကိုထိုးစိုက္
ညင္သာစြာ ဦးခိုက္လွည္႔မယ္ေလ ။ ။
photo-google
Saturday, February 11, 2012
ေလးရာတန္ညေနခင္းက ခပ္ထူထူ
တဒီးဒီးအသံေတြၾကားမွာ
MRT ေဘးက တရုတ္နဂါးေတြကတယ္
မဆီမဆုိင္လမ္းေတြကလည္းျပင္ေသးတယ္
နားျပင္းကတ္တယ္
ေလးရာတန္ေႏြေခါင္ေခါင္ကပူလြန္းတယ္ကြယ္
စီးကရက္နံ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔မနက္ခင္းခပ္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔က
ဆယ္႔ငါးမိနစ္စာပဲအခ်ိန္ရတယ္
ကိုးရီးယား ၊ အဂၤလိပ္ ၊ ျမန္မာ
တပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ေက်ာ္ခ်လိုက္တာ.....ရည္းစားအပုဒ္မွာရပ္တယ္
ဘ၀ဆုိတာ မနက္ေျခာက္နာရီထ ညရွစ္နာရီခြဲမွာအိိမ္ျပန္ေရာက္တဲ႔ကဗ်ာ
မေန႔ကလည္းေနသာပါရဲ႕
အိမ္မွာေတာ႔ျပသနာေကာင္မ အျပင္ေရာက္မွျပသနာရွင္းရတယ္
ခက္တယ္ ခက္တယ္
အသံေတြၾကားတုိင္းငိုခ်င္တယ္
ဒီအသံေတြၾကားတုိင္းငိုခ်င္တယ္
ဒီလိုအသံေတြၾကားတုိင္းငိုခ်င္တယ္
တဒီးဒီးအသံေတြၾကားမွာ
MRT ေဘးက တရုတ္နဂါးေတြကျပန္တယ္
အေပး=အယူ
လကုန္တိုင္းသံုးဆတိုးလာတဲ႔ balance မ်က္ႏွာကိုၾကည္႔(ေန)ရတဲ႔
ခပ္ထူထူအေတြး(တကယ္ေတာ႔အေပါစားအေတြး)ထက္
ရွိတာေလးနဲ႔ေရာင္႔ရဲတတ္တဲ႔
(တတ္ႏုိင္ရင္အသိပညာမရွိတဲ႔ ၊ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္းေတြမရွိတဲ႔)
အေလနေတာ...အေတြးအေခၚမရွိတဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္
မိုးရြာတယ္ ၊ ေနပူတယ္
ဥၾသငွက္တစ္ေကာင္က လြမ္းစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္ရင္ျခစ္ေအာ္ေတာ႔
ဘ၀ႀကီးကို ေအာ္ဂလီဆန္တယ္
အနာေဖးခြာခြာမိတဲ႔ညေနခင္းေတြဆိုရင္ သီခ်င္းေတြမိႈတက္
ႏွလံုးသားက ဖက္ခြက္စားအႏုပညာဓာတ္ေတြ ဦးေဏွာက္ထဲကိုယိုက်တယ္
Please Leave Voice Message လို႔အသံျမည္တတ္တဲ႔ ----7659 ကိုအခါခါႏွိပ္
ညေနခင္းကိုပဲေခ်ာ႔သိပ္လိုက္တယ္ ... Good Night!!!
MRT ေဘးက တရုတ္နဂါးေတြကတယ္
မဆီမဆုိင္လမ္းေတြကလည္းျပင္ေသးတယ္
နားျပင္းကတ္တယ္
ေလးရာတန္ေႏြေခါင္ေခါင္ကပူလြန္းတယ္ကြယ္
စီးကရက္နံ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ႔မနက္ခင္းခပ္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔က
ဆယ္႔ငါးမိနစ္စာပဲအခ်ိန္ရတယ္
ကိုးရီးယား ၊ အဂၤလိပ္ ၊ ျမန္မာ
တပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ေက်ာ္ခ်လိုက္တာ.....ရည္းစားအပုဒ္မွာရပ္တယ္
ဘ၀ဆုိတာ မနက္ေျခာက္နာရီထ ညရွစ္နာရီခြဲမွာအိိမ္ျပန္ေရာက္တဲ႔ကဗ်ာ
မေန႔ကလည္းေနသာပါရဲ႕
အိမ္မွာေတာ႔ျပသနာေကာင္မ အျပင္ေရာက္မွျပသနာရွင္းရတယ္
ခက္တယ္ ခက္တယ္
အသံေတြၾကားတုိင္းငိုခ်င္တယ္
ဒီအသံေတြၾကားတုိင္းငိုခ်င္တယ္
ဒီလိုအသံေတြၾကားတုိင္းငိုခ်င္တယ္
တဒီးဒီးအသံေတြၾကားမွာ
MRT ေဘးက တရုတ္နဂါးေတြကျပန္တယ္
အေပး=အယူ
လကုန္တိုင္းသံုးဆတိုးလာတဲ႔ balance မ်က္ႏွာကိုၾကည္႔(ေန)ရတဲ႔
ခပ္ထူထူအေတြး(တကယ္ေတာ႔အေပါစားအေတြး)ထက္
ရွိတာေလးနဲ႔ေရာင္႔ရဲတတ္တဲ႔
(တတ္ႏုိင္ရင္အသိပညာမရွိတဲ႔ ၊ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္းေတြမရွိတဲ႔)
အေလနေတာ...အေတြးအေခၚမရွိတဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္
မိုးရြာတယ္ ၊ ေနပူတယ္
ဥၾသငွက္တစ္ေကာင္က လြမ္းစရာမေကာင္းေလာက္ေအာင္ရင္ျခစ္ေအာ္ေတာ႔
ဘ၀ႀကီးကို ေအာ္ဂလီဆန္တယ္
အနာေဖးခြာခြာမိတဲ႔ညေနခင္းေတြဆိုရင္ သီခ်င္းေတြမိႈတက္
ႏွလံုးသားက ဖက္ခြက္စားအႏုပညာဓာတ္ေတြ ဦးေဏွာက္ထဲကိုယိုက်တယ္
Please Leave Voice Message လို႔အသံျမည္တတ္တဲ႔ ----7659 ကိုအခါခါႏွိပ္
ညေနခင္းကိုပဲေခ်ာ႔သိပ္လိုက္တယ္ ... Good Night!!!
Wednesday, January 18, 2012
အတိတ္ခပ္ဝါးဝါး
ခ်စ္သူရယ္လို႔တမ္းတလိုက္တိုင္း
အတိတ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္ခုန္ရင္း
ေပ်ာက္ရွသြားတဲ႔အိပ္မက္အပိုင္းအစတစ္ခုဆိုတာပိုေသခ်ာသြားတယ္
ရင္ကြဲေစေအာင္လည္းမလုပ္ခဲ႔ေပမယ္႔
ဆံုးရံႈးမႈေတြနဲ႔အတူ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အတိတ္မွာ
ဒီေန႔အထိ ဆန္႔တငန္႕ငန္႔ေမ်ာပါေနဆဲပါ
ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္သတိရလိုက္မိရင္
နင္မရွိေတာ႔တဲ႔ကမာၻႀကီးဟာ
ရင္ကြဲပက္လက္မိုးသည္းလာတယ္
တကယ္ေတာ႔ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာကြ်န္းခံတယ္ဆိုတဲ႔
ခပ္ေပါေပါ စိတ္ေျဖစကားေတြထက္
သက္ေရာက္ခံစားမႈကပိုခဲ႔တယ္ေလ ... ဒီေန႔အထိေပါ႔
စိုမ်က္ရည္ဝဲလည္း......မညာစတမ္းဝန္ခံရရင္ ခ်စ္မိေနေသးလည္း
မဆိုင္မပိုင္ေတာ႔တဲ႔ အတိတ္က တမ္းတစရာဟာ
မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အေဝးပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္ပမာေပါ႔
ကိုယ္႔ရင္ထဲမွာအျမဲတမ္းမင္းအျပံဳးေတြကိုပဲျမင္ခ်င္တယ္ မငိုပါနဲ႔ေကာင္မေလး
လို႔.......... စာသားလွလွေလးေတြနဲ႔အားေပးစကားေျပာတတ္တဲ႔သူ
လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔ေျမြတစ္ေကာင္ေပမယ္႔အဆိပ္ကိုငါမ်ိဳခ်ခဲ႔တယ္ ခ်စ္တယ္
တစ္ခ်ိန္ကခ်စ္ခဲ႔တယ္ ၊ ခုေတာ႔ သတိရတယ္ ၊ ေနာင္တခ်ိန္က်ရင္......
ပံုျပင္ဆန္တယ္ပဲထားပါ အတိတ္တစ္ေနရာမွာ တြဲဖူးခဲ႔တဲ႔လက္တစ္ဖက္
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ............ စြဲလမ္းေနဦးမယ္
ခါးသီးျခင္း ရက္စက္ျခင္း နာက်င္ျခင္းထားလိုက္ပါေတာ႔...မရွိခဲ႔ဘူးလို႔ပဲသတ္မွတ္ထားတယ္ေလ
အရံႈးေတြနဲ႔က်န္ခဲ႔တယ္လို႔ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ အထီးမက်န္ပါဘူး
တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ႔တဲ႔ပစၥဳပၸာန္မွာ အတိတ္ခပ္ဝါးဝါးကိုလြမ္းမယ္
နင္႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ ။ ။
photo-google
Wednesday, January 11, 2012
ျဖစ္ခ်င္တာ.. ျဖစ္ေနတာ... ျဖစ္သင္႔တာ
ျဖစ္ခ်င္တာ - မင္းသမီး
ျဖစ္ေနတာ- မင္းသားမိန္းမ
ျဖစ္သင္႔တာ- သာမန္လူ
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး တစ္ခါတုန္းကေရးဖူးတဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကိုသတိရမိတယ္ ။ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းမျဖစ္ရတဲ႔ဘဝကို စိတ္နာနာနဲ႔ေပါက္ကြဲလိုက္တယ္ဆိုပါေတာ႔။
မင္းသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဘဝကိုရုန္းကန္မယ္ဆိုျပီးအားခဲထားသမွ်....ျဖစ္လာေတာ႔လည္းမင္းသားကိုသာပါရမီျဖည္႔ေပးရတဲ႔ ကိုယ္တိုင္ထြန္းလင္းခြင္႔မရတဲ႔ မင္းသားမိန္းမ။သာမန္လူတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္လိုက္ခ်င္တယ္ ။ အိပ္မက္ေတြေထာင္သိန္းမကမက္ဖူးတယ္ ။ ျဖစ္လာခဲ႔တာလည္းရွိသလို ထင္သေလာက္မလြယ္ကူခဲ႔တာေတြလည္းတပံုတေခါင္းၾကီး ။ အသက္ ၂၃ ႏွစ္ကိုလြန္လို႔ မၾကာခင္ ၂၄ ေရာက္ေတာ႔မယ္။ ဘဝရဲ႕အနိမ္႔အျမင္႔ေတြကို အေတာ္ေလးၾကံဳဖူးခဲ႔ျပီ ။ ထပ္ျပီးေတာ႔လည္းၾကံဳရဦးမယ္ေလ ။
အစစအရာရာျပည္႔စံုတဲ႔ဘဝတစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ဖူးပါရဲ႕ မတည္ျမဲျခင္းေတြနဲ႔အတူ အိပ္မက္တစ္ခုလို ခဏေလးပါပဲ ။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးခြင္႔မရတဲ႔ အခြင္႔အေရးအခြင္႔အလမ္းေတြကို ၾကံဳလာေတာ႔လည္း မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ စိတ္လည္းမညစ္တတ္ခဲ႔ဘူးေလ..။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျပန္ေတာ႔လည္း ဆံုးရံႈးမႈေတြနဲ႔ေနသားတက်ျဖစ္ေနရာကေန...ေရာင္ျခည္ေလးလင္းလာျပန္ေတာ႔ မသိမသာ(အဲဒီတုန္းကအသိေသးေသးေလးနဲ႔အတူ)ေပ်ာ္မိျပန္တယ္..။ ငါတို႔ေတြေနသားက်ျပီေပါ႔......။ မဆိုးပါဘူးဆိုတဲ႔အေျခအေနတစ္ခုနဲ႔အတူ ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို အျဖဴေရာင္စိတ္နဲ႔ျမင္ရင္း စာသင္ခန္းထဲကေနထြက္ျပီး ေလာကၾကီးထဲကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္ ။ ။
မသိဘူး တကယ္ကိုဘာမွကိုမသိပါဘူး ။ လူေတြ...လူေတြ အတိတ္တစ္ေနရာက ကိုယ္႔ကိုသူတို႔အျမင္နဲ႔တိုင္းတဲ႔သူေတြ ၊ ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ႔မိသားစုကို သူတို႔ေပတံနဲ႔တိုင္းတဲ႔သူေတြ........ အေဝးကေန ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုျပန္ၾကည္႔သလို ခပ္ေရးေရး.. ဝါးတားတား ။ ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုျပန္နားေထာင္ရသလိုပဲ....... ခံစားခ်က္ရွိေနေသးတယ္...နာက်င္စရာေလးေတြက်န္ေနေသးတယ္ ဒါေပမယ္႔ အေျခအေနေတြမတူေတာ႔ဘူးေလ...။ ေသခ်ာပါတယ္ ..... သူတို႔ကျပခဲ႔တဲ႔ဇာတ္ကားကို ကိုယ္သာပါဝင္ကျပရရင္ သူတို႔လိုပဲသရုပ္ေဆာင္မိမလား ။ နာက်င္မိေပမယ္႔ အျပစ္မတင္မိေတာ႔ပါဘူးေလ ။
မိဘရင္ခြင္ကေနထြက္လာတာႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီ... ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြအတြက္ ျဖစ္သင္႔တာေတြျဖစ္ခဲ႔ျပီလားျပန္သံုးသပ္မိျပန္တယ္...။ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ ။ အက်ိဴးရွိတာေတြလည္းပါသလို အက်ိဴးမရွိတာေတြလည္းတပံုႀကီး...။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စားတယ္ဆိုျပီး ေအာက္ၾကိဳ႔မခံဘဲေနလို႔ အဆင္မေျပဘူးဆိုတာကိုေတာ႔ေတာ္ေတာ္သိလာသလိုပါပဲ ။ ကေလးမဆန္ဖို႔ ၊ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာေနဖို႔ ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုျဖည္႔စည္းဖို႔ ၊ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလးေနဖို႔ ................ဖို႔ဖို႔ဖို႔......ေတြတသီတတန္းႀကီးနဲ႔အတူ အပ်ိဳေပါက္ေလးတစ္ေယာက္လို တခါတခါေလာကဒဏ္တရားကိုတခုတ္တရေက်းဇူးတင္မိျပန္တယ္...။ လူၾကီးေတြအဖို႔ေတာ႔ရိုးေနျပီျဖစ္တဲ႔သဘာဝ(ေလာကဒဏ္ကို) လူ႔ေလာကထဲဝင္လာတဲ႔က်မအဖို႔ ဘာမွမသိ အစစအရာရာအထူးအဆန္းမွတ္တဲ႔ လူ႔ေလာကထဲကအပ်ိဳေပါက္ေလးေပါ႔..။
စိတ္ဓာတ္ေတြက်ျပီးလုပ္ခ်င္တာေတြေလွ်ာက္လုပ္ဖူးတယ္ ။ ေဒါသထြက္ျပီးေရးခ်င္တာေတြေလွ်ာက္ေရးဖူးတယ္။ အျမင္ေတြေစာင္းျပီး လူတခ်ိဳ႕ကို ခါးခါးသီးသီးမုန္းတီးဖူးတယ္...။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္တန္ရင္ မသိတသိဦးေဏွာက္နဲ႔ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ျပန္ဆင္ျခင္သံုးသပ္...တခါတခါ က်မလူပါးဝတတ္ေနျပီ...။ သည္းခံသင္႔တာကိုသည္းခံ ၊ မဟုတ္မမွန္တာကိုမလုပ္ ၊ ဒါေပမယ္႔ အေက်ာမခံဖို႔ ၊ မဟုတ္မမွန္တာေတြကိုရဲရဲရင္႔ရင္႔ျပန္ရွင္းဖို႔ ေလာကႀကီးက သင္ခန္းစာေပါင္းစံုနဲ႔သင္ေပးေနတယ္...။ တခါတခါစာေမးပြဲေအာင္သလို တခါတခါက်မက်ပါေသးတယ္..။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဘဝနဲ႔ရင္းမွသိတဲ႔အသိဆိုေတာ႔ အရံႈးေတြရင္လည္းဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာပဲလက္ခံလိုက္တယ္...။အဆိုးထဲက အေကာင္းကိုသဲ႔ယူမယ္ေလ ။
ေျပာင္းလဲယူလို႔မရတဲ႔အထဲမွာကံၾကမာလည္းပါေနေတာ႔ တခ်ိဳ႔မုန္းစရာေကာင္းတဲ႔စာမ်က္ႏွာေတြကို ဆြဲျဖဳတ္ပိုင္ခြင္႔မရွိေတာ႔ အရွိတရားကိုလက္ခံႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရတယ္။ အႏိႈင္းမဲ႔ေက်းဇူးတရားကို ဦးေဏွာက္မွာေရာ ၊ ႏွလံုးသားမွာပါ လက္ခံႏွလံုးသြင္းရင္း တခ်ိန္ခ်ိန္မွာလႊဲေျပာင္းယူရမယ္႔ မိသားစုတာဝန္ကိုလည္းေက်ပြန္ႏိုင္ေအာင္... အထူးသျဖင္႔ သူတို႔အေပၚကိုနားလည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားယူမိျပန္တယ္။ စား ၊ ဝတ္ ၊ ေန ေရးမွာ မိသားစုအတြက္က်မစြမ္းေဆာင္ေပးတာ တစ္ခုမွမရွိေပမယ္႔ အရင္တုန္းကလို က်မစိတ္မေကာက္မိေအာင္ အထင္မလြဲေအာင္ၾကိဳးစားပါတယ္။ ဘဝအေမာေတြကိုကိုယ္တိုင္ျမင္လာတဲ႔အခါ တခါတခါႏြဲ႔ဆိုးဆိုးခဲ႔တာေတြ မသိတတ္ခဲ႔တာေတြအေပၚမွာ နားလည္လာမိပါတယ္...။ေန႕တိုင္းဘုရားရွိခိုးရင္း ေတာင္းပန္မိတယ္...ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါးအေပၚမွာအျပစ္တစံုတရာျပစ္မွားမိတာရွိရင္ခြင္႔လႊတ္ပါလို႔...။ ။
ျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္လာေအာင္ မိဘႏွစ္ပါးက အက်ိဳးအေၾကာင္းအဆိုးအေကာင္းဆင္ျခင္ေပးႏိုင္တဲ႔အသိနဲ႔အတူ ပညာအေမြကိုေပးတယ္ ။ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလံုျခံဳမႈေတြေပးတယ္..။ ငါ႔မိဘေတြငါ႔ကိုကားစီးႏိုင္ေအာင္မလုပ္ေပးဘူးလို႔ ဘယ္တုန္းကမွအျပစ္မျမင္သလို ျမင္လည္းမျမင္ရက္ပါဘူး ။ ဒါဟာကိုယ္႔ကံအက်ိဳးေပးသေလာက္ပဲေလ ။ ေရွ႔ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္႔လမ္းေတြမွာ ျဖစ္ခ်င္တာ ၊ ျဖစ္သင္႔တာ ၊ ျဖစ္ေနတာေတြအေပၚမွာ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ရမယ္႔အသိပညာကိုေပးခဲ႔တာနဲ႔တင္လံုေလာက္ေနခဲ႔ပါျပီ ။ ကိုယ္႔ထက္ခ်မ္းသာလို႔ ဝန္တိုစိတ္မျဖစ္မိသလို ကိုယ္႔ထက္နိမ္႔က်လို႔ ႏွိမ္ခ်င္စိတ္လည္းမရွိခဲ႔ဘူး။ လူတိုင္းကေတာ႔ အေကာင္းဆံုးကိုျဖစ္ခ်င္ၾကတာပါပဲ........။ အနာဂတ္မွာ မင္းသမီးျဖစ္လာမလား ။ မင္းသားမိန္းမပဲျဖစ္လာမလား....ဒါမွမဟုတ္ သာမန္လူပဲျဖစ္သြားမလား......ကိုယ္တိုင္မေသခ်ာေသးေပမယ္႔ ဘယ္လိုအေျခအေနပဲေရာက္ေရာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ေကာ ၊ မိသားစုအတြက္ပါ အဖိုးအရမ္းမတန္ေပမယ္႔ အေႏွာင္႔အယွက္မေပးတဲ႔သူတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ခဲ႔ရင္ မင္းသမီးမျဖစ္ရလည္းေက်နပ္ေနမွာပါ ။ ။
ိ
ျဖစ္ေနတာ- မင္းသားမိန္းမ
ျဖစ္သင္႔တာ- သာမန္လူ
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး တစ္ခါတုန္းကေရးဖူးတဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကိုသတိရမိတယ္ ။ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းမျဖစ္ရတဲ႔ဘဝကို စိတ္နာနာနဲ႔ေပါက္ကြဲလိုက္တယ္ဆိုပါေတာ႔။
မင္းသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဘဝကိုရုန္းကန္မယ္ဆိုျပီးအားခဲထားသမွ်....ျဖစ္လာေတာ႔လည္းမင္းသားကိုသာပါရမီျဖည္႔ေပးရတဲ႔ ကိုယ္တိုင္ထြန္းလင္းခြင္႔မရတဲ႔ မင္းသားမိန္းမ။သာမန္လူတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္လိုက္ခ်င္တယ္ ။ အိပ္မက္ေတြေထာင္သိန္းမကမက္ဖူးတယ္ ။ ျဖစ္လာခဲ႔တာလည္းရွိသလို ထင္သေလာက္မလြယ္ကူခဲ႔တာေတြလည္းတပံုတေခါင္းၾကီး ။ အသက္ ၂၃ ႏွစ္ကိုလြန္လို႔ မၾကာခင္ ၂၄ ေရာက္ေတာ႔မယ္။ ဘဝရဲ႕အနိမ္႔အျမင္႔ေတြကို အေတာ္ေလးၾကံဳဖူးခဲ႔ျပီ ။ ထပ္ျပီးေတာ႔လည္းၾကံဳရဦးမယ္ေလ ။
အစစအရာရာျပည္႔စံုတဲ႔ဘဝတစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ဖူးပါရဲ႕ မတည္ျမဲျခင္းေတြနဲ႔အတူ အိပ္မက္တစ္ခုလို ခဏေလးပါပဲ ။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးခြင္႔မရတဲ႔ အခြင္႔အေရးအခြင္႔အလမ္းေတြကို ၾကံဳလာေတာ႔လည္း မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ စိတ္လည္းမညစ္တတ္ခဲ႔ဘူးေလ..။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျပန္ေတာ႔လည္း ဆံုးရံႈးမႈေတြနဲ႔ေနသားတက်ျဖစ္ေနရာကေန...ေရာင္ျခည္ေလးလင္းလာျပန္ေတာ႔ မသိမသာ(အဲဒီတုန္းကအသိေသးေသးေလးနဲ႔အတူ)ေပ်ာ္မိျပန္တယ္..။ ငါတို႔ေတြေနသားက်ျပီေပါ႔......။ မဆိုးပါဘူးဆိုတဲ႔အေျခအေနတစ္ခုနဲ႔အတူ ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို အျဖဴေရာင္စိတ္နဲ႔ျမင္ရင္း စာသင္ခန္းထဲကေနထြက္ျပီး ေလာကၾကီးထဲကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္ ။ ။
မသိဘူး တကယ္ကိုဘာမွကိုမသိပါဘူး ။ လူေတြ...လူေတြ အတိတ္တစ္ေနရာက ကိုယ္႔ကိုသူတို႔အျမင္နဲ႔တိုင္းတဲ႔သူေတြ ၊ ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ႔မိသားစုကို သူတို႔ေပတံနဲ႔တိုင္းတဲ႔သူေတြ........ အေဝးကေန ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုျပန္ၾကည္႔သလို ခပ္ေရးေရး.. ဝါးတားတား ။ ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုျပန္နားေထာင္ရသလိုပဲ....... ခံစားခ်က္ရွိေနေသးတယ္...နာက်င္စရာေလးေတြက်န္ေနေသးတယ္ ဒါေပမယ္႔ အေျခအေနေတြမတူေတာ႔ဘူးေလ...။ ေသခ်ာပါတယ္ ..... သူတို႔ကျပခဲ႔တဲ႔ဇာတ္ကားကို ကိုယ္သာပါဝင္ကျပရရင္ သူတို႔လိုပဲသရုပ္ေဆာင္မိမလား ။ နာက်င္မိေပမယ္႔ အျပစ္မတင္မိေတာ႔ပါဘူးေလ ။
မိဘရင္ခြင္ကေနထြက္လာတာႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီ... ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အခ်ိန္ေတြအတြက္ ျဖစ္သင္႔တာေတြျဖစ္ခဲ႔ျပီလားျပန္သံုးသပ္မိျပန္တယ္...။ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ ။ အက်ိဴးရွိတာေတြလည္းပါသလို အက်ိဴးမရွိတာေတြလည္းတပံုႀကီး...။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စားတယ္ဆိုျပီး ေအာက္ၾကိဳ႔မခံဘဲေနလို႔ အဆင္မေျပဘူးဆိုတာကိုေတာ႔ေတာ္ေတာ္သိလာသလိုပါပဲ ။ ကေလးမဆန္ဖို႔ ၊ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာေနဖို႔ ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုျဖည္႔စည္းဖို႔ ၊ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလးေနဖို႔ ................ဖို႔ဖို႔ဖို႔......ေတြတသီတတန္းႀကီးနဲ႔အတူ အပ်ိဳေပါက္ေလးတစ္ေယာက္လို တခါတခါေလာကဒဏ္တရားကိုတခုတ္တရေက်းဇူးတင္မိျပန္တယ္...။ လူၾကီးေတြအဖို႔ေတာ႔ရိုးေနျပီျဖစ္တဲ႔သဘာဝ(ေလာကဒဏ္ကို) လူ႔ေလာကထဲဝင္လာတဲ႔က်မအဖို႔ ဘာမွမသိ အစစအရာရာအထူးအဆန္းမွတ္တဲ႔ လူ႔ေလာကထဲကအပ်ိဳေပါက္ေလးေပါ႔..။
စိတ္ဓာတ္ေတြက်ျပီးလုပ္ခ်င္တာေတြေလွ်ာက္လုပ္ဖူးတယ္ ။ ေဒါသထြက္ျပီးေရးခ်င္တာေတြေလွ်ာက္ေရးဖူးတယ္။ အျမင္ေတြေစာင္းျပီး လူတခ်ိဳ႕ကို ခါးခါးသီးသီးမုန္းတီးဖူးတယ္...။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္တန္ရင္ မသိတသိဦးေဏွာက္နဲ႔ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ျပန္ဆင္ျခင္သံုးသပ္...တခါတခါ က်မလူပါးဝတတ္ေနျပီ...။ သည္းခံသင္႔တာကိုသည္းခံ ၊ မဟုတ္မမွန္တာကိုမလုပ္ ၊ ဒါေပမယ္႔ အေက်ာမခံဖို႔ ၊ မဟုတ္မမွန္တာေတြကိုရဲရဲရင္႔ရင္႔ျပန္ရွင္းဖို႔ ေလာကႀကီးက သင္ခန္းစာေပါင္းစံုနဲ႔သင္ေပးေနတယ္...။ တခါတခါစာေမးပြဲေအာင္သလို တခါတခါက်မက်ပါေသးတယ္..။ ဒါေပမယ္႔လည္း ဘဝနဲ႔ရင္းမွသိတဲ႔အသိဆိုေတာ႔ အရံႈးေတြရင္လည္းဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာပဲလက္ခံလိုက္တယ္...။အဆိုးထဲက အေကာင္းကိုသဲ႔ယူမယ္ေလ ။
ေျပာင္းလဲယူလို႔မရတဲ႔အထဲမွာကံၾကမာလည္းပါေနေတာ႔ တခ်ိဳ႔မုန္းစရာေကာင္းတဲ႔စာမ်က္ႏွာေတြကို ဆြဲျဖဳတ္ပိုင္ခြင္႔မရွိေတာ႔ အရွိတရားကိုလက္ခံႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရတယ္။ အႏိႈင္းမဲ႔ေက်းဇူးတရားကို ဦးေဏွာက္မွာေရာ ၊ ႏွလံုးသားမွာပါ လက္ခံႏွလံုးသြင္းရင္း တခ်ိန္ခ်ိန္မွာလႊဲေျပာင္းယူရမယ္႔ မိသားစုတာဝန္ကိုလည္းေက်ပြန္ႏိုင္ေအာင္... အထူးသျဖင္႔ သူတို႔အေပၚကိုနားလည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားယူမိျပန္တယ္။ စား ၊ ဝတ္ ၊ ေန ေရးမွာ မိသားစုအတြက္က်မစြမ္းေဆာင္ေပးတာ တစ္ခုမွမရွိေပမယ္႔ အရင္တုန္းကလို က်မစိတ္မေကာက္မိေအာင္ အထင္မလြဲေအာင္ၾကိဳးစားပါတယ္။ ဘဝအေမာေတြကိုကိုယ္တိုင္ျမင္လာတဲ႔အခါ တခါတခါႏြဲ႔ဆိုးဆိုးခဲ႔တာေတြ မသိတတ္ခဲ႔တာေတြအေပၚမွာ နားလည္လာမိပါတယ္...။ေန႕တိုင္းဘုရားရွိခိုးရင္း ေတာင္းပန္မိတယ္...ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါးအေပၚမွာအျပစ္တစံုတရာျပစ္မွားမိတာရွိရင္ခြင္႔လႊတ္ပါလို႔...။ ။
ျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္လာေအာင္ မိဘႏွစ္ပါးက အက်ိဳးအေၾကာင္းအဆိုးအေကာင္းဆင္ျခင္ေပးႏိုင္တဲ႔အသိနဲ႔အတူ ပညာအေမြကိုေပးတယ္ ။ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလံုျခံဳမႈေတြေပးတယ္..။ ငါ႔မိဘေတြငါ႔ကိုကားစီးႏိုင္ေအာင္မလုပ္ေပးဘူးလို႔ ဘယ္တုန္းကမွအျပစ္မျမင္သလို ျမင္လည္းမျမင္ရက္ပါဘူး ။ ဒါဟာကိုယ္႔ကံအက်ိဳးေပးသေလာက္ပဲေလ ။ ေရွ႔ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္႔လမ္းေတြမွာ ျဖစ္ခ်င္တာ ၊ ျဖစ္သင္႔တာ ၊ ျဖစ္ေနတာေတြအေပၚမွာ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ရမယ္႔အသိပညာကိုေပးခဲ႔တာနဲ႔တင္လံုေလာက္ေနခဲ႔ပါျပီ ။ ကိုယ္႔ထက္ခ်မ္းသာလို႔ ဝန္တိုစိတ္မျဖစ္မိသလို ကိုယ္႔ထက္နိမ္႔က်လို႔ ႏွိမ္ခ်င္စိတ္လည္းမရွိခဲ႔ဘူး။ လူတိုင္းကေတာ႔ အေကာင္းဆံုးကိုျဖစ္ခ်င္ၾကတာပါပဲ........။ အနာဂတ္မွာ မင္းသမီးျဖစ္လာမလား ။ မင္းသားမိန္းမပဲျဖစ္လာမလား....ဒါမွမဟုတ္ သာမန္လူပဲျဖစ္သြားမလား......ကိုယ္တိုင္မေသခ်ာေသးေပမယ္႔ ဘယ္လိုအေျခအေနပဲေရာက္ေရာက္ ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ေကာ ၊ မိသားစုအတြက္ပါ အဖိုးအရမ္းမတန္ေပမယ္႔ အေႏွာင္႔အယွက္မေပးတဲ႔သူတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ခဲ႔ရင္ မင္းသမီးမျဖစ္ရလည္းေက်နပ္ေနမွာပါ ။ ။
ိ
Subscribe to:
Posts (Atom)
